Μετά τις διαφωνίες που αναδείχθηκαν κατά το προηγούμενο διάστημα μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων, φαίνεται πως έχει έλθει η ώρα για την πρώτη μετεκλογική εσωτερική αντιπαράθεση και στον ΣΥΡΙΖΑ. Έπειτα από τις αποστάσεις που κράτησε ο Ευάγγελος Βενιζέλος από τη διαπραγματευτική στρατηγική του Αντώνη Σαμαρά, αλλά και τη διαφοροποίηση του Φώτη Κουβέλη από επιλογές του υπουργού Οικονομικών, Αντώνη Σαμαρά, στο κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς αποκτούν τις δικές τους αντεγκλήσεις.

 

Στην πρώτη περίπτωση, το… διχασμό προκάλεσε το θέμα της ενδεχόμενης χρεοκοπίας και της δυνητικής υιοθέτησης εθνικού νομίσματος, που άνοιξε με τις δηλώσεις του Παναγιώτη Λαφαζάνη και συνεχίστηκε με  την υποστήριξη που αυτές έτυχαν, διαδοχικά, από τους Τάσο Κουράκη και Δημήτρη Στρατούλη.

 

Στις απόψεις των προηγούμενων λοιπόν, οι οποίες συνοψίζονται στο ότι «το ευρώ δεν αποτελεί φετίχ», ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Μητρόπουλος, αντέταξε τη δική του ολότελα διαφορετική θέση. Ως εκ τούτου επιβεβαίωσε ότι με επιστολή του στον Αλέξη Τσίπρα ζητά τη σύγκληση της ΚΟ του κόμματος με αφορμή τις παραπάνω δηλώσεις. Η αλήθεια είναι ότι στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ συνυπάρχουν αποκλίνουσες εκτιμήσεις ως προς το ζήτημα, οι οποίες, σε περίπτωση που συνέλθει η ΚΟ, πιθανότατα θα καταγραφούν και θεσμικά.

 

Ανεξάρτητα από το γεγονός αυτό, άλλη μία διάσταση απόψεων παρατηρήθηκε σήμερα, καθώς υπήρξε ξεκάθαρα διαφορετική αξιολόγηση του περιστατικού της Ύδρας μεταξύ των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ,  Θοδωρή Δρίτσα και Δημήτρη Παπαδημούλη.

 

Ενώ λοιπόν ο τελευταίος με tweet του σημείωσε, «το δίκιο του υδραίου φοροφυγά μου είναι απεχθές. Όχι στην μνημονιακή πολιτική, την ασυλία των ισχυρών, την άδικη φοροκαταιγίδα. Αλλά και καμία ανοχή στην προκλητική φοροδιαφυγή τύπου Ύδρας», ο βουλευτής  Ά Πειραιά παρατήρησε ότι η κυβέρνηση λογαριάζει «για μια ακόμα φορά τον λαό ως εχθρό», αξιολογώντας πως « ο καθένας γνωρίζει ότι με τέτοια σόου η φοροδιαφυγή όχι μόνο δεν χτυπιέται αλλά αντίθετα διογκώνεται και οι πονηροί τρίβουν τα χέρια τους σε βάρος πάντα των κορόιδων».

 

Προφανώς, κανείς από τους δύο δεν θα είδε θετικά την παρουσία των ΜΑΤ στο νησί και τη σύγκρουση κατοίκων – αστυνομικών δυνάμεων, εν τούτοις είναι εξίσου προφανές ότι ο καθένας τους διατηρεί μία διακριτή ανάγνωση του συμβάντος.

 

Το εάν τα παραπάνω θα αποδειχθούν περιστασιακά φαινόμενα που γρήγορα θα ξεχαστούν ή εάν αποτελούν αντανακλάσεις βαθύτερων αποκλινουσών οπτικών, θα φανεί στην πορεία του χρόνου.

 

Π.Σ.