Η ιστορία του νεαρού ο οποίος αποφάσισε να γελοιοποιήσει, κατά την γνώμη του, τον γέροντα Παΐσιο ανάγεται ενδεχομένως στην περίπτωση της ουτοπίας του προσώπου.
Τι είναι αυτό που θα μπορούσε να μας κάνει να ξεχωρίσουμε την μουσική του Μότσαρτ από την μουσική του Μπετόβεν; Ένα ποίημα του Καβάφη από ένα ποίημα του Σεφέρη;

Όσες βιογραφίες και αν διαβάσουμε, όσα στοιχεία και αν καταφέρουμε να συλλέξουμε, είναι αδύνατον να αντικειμενοποιήσουμε την ανόμοια και ανεπανάληπτη μοναδικότητα της προσωπικής τους δημιουργίας. Γιατί κανέναν άνθρωπο, τον χαμένο στην ομοιομορφία του πλήθους, καμία αντικειμενική περιγραφή δεν μπορεί να τον ορίσει.

Έτσι είναι και ο γέροντας Παΐσιος. Τον άνθρωπο αυτό τον γνώρισα πριν από 25 χρόνια και τον συνάντησα δυο φορές. Αυτό που κατάλαβα αφορά εμένα και κανέναν άλλον. Αυτό που ένοιωσα όση ώρα έμεινα μαζί του δεν μπορεί να περιγραφεί με τρόπο ώστε να μπορέσει να καταλάβει ο άλλος. Άλλωστε η γνώση της προσωπικής μοναδικότητας αποκαλύπτεται στην δυναμική της αγάπης.

Ο νεαρός θέλησε να εκφραστεί, να καταθέσει την δική γνώμη. Αυτή η χειρονομία του περιελάμβανε και την λοιδορία για τον μακαριστό γέροντα. Αυτό είναι και το μεγαλείο της υπόθεσης. Ο νέος αυτός απελευθερώθηκε από τις αντιστάσεις και τις θωρακίσεις κάποιων καταπιεστικών βαναυσοτήτων που ενδεχομένως έζησε. Θεώρησε ότι έτσι εκφράζει την δυναμική της ζωής και δίνει την δική του απάντηση. Ε, και;

Αυτός ο Παΐσιος που γνώρισα πάντως δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι θα ήθελε να φυλακιστεί ο νεαρός. Θεωρώ μεγαλύτερη την πιθανότητα ότι θα ήθελε πολύ να τον συναντήσει. Να του πει για τα ψευδαισθησιακά αναπληρώματα της πραγματικότητας με απλές λέξεις καθημερινές. Να τον κάνει να νοιώσει την αγάπη στον Θεό… αλλά είναι αδύνατον να ζητούσε την σύλληψή του!

Τάκης Χατζής