Οι αντεξουσιαστές και πολιτική κρίση έχουν αλλά πολύ περισσότερο έχουν δομημένη ιδεολογική αντίληψη και σκέψη.
Δεν πίστεψα ποτέ ότι πρόκειται για ρεμάλια ή κατσαπλιάδες του περιθωρίου όπως θέλουν να τους παρουσιάζουν ορισμένοι. Θεωρώ, δε, ότι μόνο πολιτικά θα μπορούσε το αστικό κράτος να τους αντιμετωπίσει και να αντιπαρατεθεί μαζί τους.

Γιατί αυτοί που πιστεύουν συνειδητά στον αντεξουσιαστικό αγώνα ως μέσω ανατροπής του αστικού-καπιταλιστικού κράτους έχουν πάρει και τις αποφάσεις τους. Μπορεί να στερούνται κομματικού καταστατικού και των γνωστών οργανωτικών δομών αλλά ξέρουν πολύ καλά πως και πότε πρέπει να κινηθούν. Τώρα εάν διαφωνούμε ή όχι μαζί τους είναι μιας άλλης τάξεως ζήτημα.

Βέβαιο είναι ότι οι αντεξουσιαστές δεν εγκρίνουν καμία μορφή εξουσίας όπως είναι σήμερα δομημένη. Ούτε την Βουλή εγκρίνουν. Άλλωστε δεν υπερσιτίζονται τον κοινοβουλευτισμό. Θέλουν πάση θυσία να ανατρέψουν κάθε μορφή εξουσίας την οποία έχουμε υιοθετήσει ως κράτος. Αυτό ακριβώς είναι και το διακύβευμα για το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Εάν, δηλαδή, υιοθετεί αυτές τις απόψεις ή όχι.

Γιατί δεν μπορεί να υπερασπίζεται τον αντεξουσιαστικό αγώνα και ταυτόχρονα να θέλει να κυβερνήσει και μάλιστα μέσα από κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Εάν επιμένει στην υπεράσπιση των αντεξουσιαστών τότε είναι βέβαιο ότι υιοθετεί και την συγκεκριμένη ιδεολογική αντίληψη.

Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να θεωρήσουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια άκρως υποκριτική πολιτική δύναμη- οπερέτα πολιτικής και ιδεολογίας- ή εν τέλει είναι ένα κόμμα το οποίο θα αναλάβει την ανατροπή του καπιταλιστικού καταστημένου της χώρας με παρόμοιες μεθόδους και πρακτικές.

Και επειδή σε αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχουν ενδιάμεσες απαντήσεις, οπορτουνιστικού χαρακτήρα, θα πρέπει εδώ και τώρα η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να τοποθετηθεί ενώπιων του ελληνικού λαού ειλικρινώς.

Τ.Χ