Το ξέρετε εκείνο το παραμύθι του «κούι-κούι»; Ένα παγωμένο πρωί κάποιος διαβάτης βρίσκει στο δρόμο του ένα πουλάκι κοκαλιασμένο από το κρύο. Το μαζεύει στις χούφτες του, το χουχουλιάζει με την ανάσα του και το πουλάκι συνέρχεται.
Καλά μέχρι εδώ λέει ο διαβάτης, αλλά τώρα τι πρέπει να κάνω; Αν εγκαταλείψω το μικρό μου προστατευόμενο, δε θα μπορέσει να βγάλει τη νύχτα.

Τελικά βλέπει παραπέρα μια στοίβα από κοπριά που ήταν ακόμα ζεστή κι εκεί μέσα χώνει το πουλάκι του. Μέσα στη ζέστη της κοπριάς το πουλί ξαναβρίσκει τις δυνάμεις του κι αρχίζει να κελαηδάει: κούι-κούι και δώσʼ του κούι-κούι.

Η φύση όμως είναι απάνθρωπη και μια αλεπού που περνούσε από κει κοντά το άκουσε και το έκανε μια μπουκιά. Η ιστοριούλα αυτή έχει τριπλό δίδαγμα.

Πρώτον: όταν είσαι χωμένος στα σκατά μην απελπίζεσαι, πάντα βρίσκεται μια καλή ψυχή να σε σώσει.

Δεύτερον: άμα είσαι χωμένος στα σκατά δεν πάει να πει ότι είναι πάντα άσχημα.

Τρίτον: αν είσαι εκεί μέσα, καλά θα κάνεις να σωπαίνεις.

Όλο αυτό το διάστημα με τα γεγονότα στην «βίλα Αμαλία» και τα παρεπόμενα ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε την ευκαιρία που του δινόταν να κρατήσει το στόμα του κλειστό. Με λίγα λόγια έδωσε άσσο στην Νέα Δημοκρατία.

Η ιστορία αυτή είναι ένα απλό μάθημα πολιτικής επικοινωνίας από τον μεγάλο του είδους Jacques Seguela!

Μετά τιμής
Ο Θείος