Παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον τις προσπάθειες του κ. Σαμαρά προκειμένου να περάσει η χώρα, επιτέλους, στον αστερισμό της ανάπτυξης.
Αλλά παράλληλα παρατηρώ και όλους εκείνους που έχουν αναλάβει την ευθύνη της υλοποίησης των εξαγγελιών. Νοιώθω απογοήτευση. Γιατί οι αρμόδιοι επιχειρούν και πάλι με τις παλιές γνωστές γραφειοκρατικές συνταγές να υλοποιήσουν σύγχρονα προγράμματα.

Η αλήθεια είναι ότι σπάει κανείς πλάκα μαζί τους. Είναι δυνατόν να θέλουν να προωθήσουν, για παράδειγμα, την νέα τεχνολογία, με όρους δεκαετίας του ’50;

Είναι δυνατόν με το ίδιο σαπισμένο σύστημα των χαρτογιακάδων, σφουγγοκωλάριων, οσφυοκαμπτών και άλλων λιμοτάγαρων που κυκλοφορούν στους υπονόμους των Υπουργείων να γίνει η δουλειά;

Δεν θα γίνει! Δεν ξέρω ποια ακριβώς εικόνα έχει ο κ. Κωστής Χατζηδάκης. Δεν ξέρω, δηλαδή, εάν έχει αντιληφθεί ότι ο χωρισμός της κοινωνίας είναι απολύτως στεγανός με την πολιτική και αυτός είναι εκείνος που θα πρέπει να ανοίξει τις κλειστές πόρτες…

Εάν συνεχιστεί το βιολί της ευκαιριακής συσπείρωσης των συμφερόντων του κατεστημένου τότε και ο κ. Χατζηδάκης θα έχει αποτύχει πλήρως.

Το ζήτημα είναι να μην συντριβεί αυτός και συμπαρασύρει ότι νέο, καινοτόμο και διαφορετικό πρέπει να ενισχυθεί.

Με εκτίμηση
Ο Θείος