Γράφει ο Νίκος Παναγιωτόπουλος

Πολλά ακούγονται για το ναυάγιο της αποκρατικοποίησης της ΔΕΠΑ, ωστόσο αν σε λίγες ημέρες ανακοινωθεί το ταξίδι του Αντώνη Σαμαρά στις ΗΠΑ και συνάντηση με τον Ομπάμα τότε θα λυθούν όλες οι απορίες…

Βέβαια αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι όλα γίνονται στο πόδι και χωρίς κανένα σχεδιασμό…μόνο με τακτικές κινήσεις και με έλλειψη στρατηγικής για το γεωπολιτικό παιχνίδι που παίζεται στην περιοχή.

Ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα, προκύπτει ένα θέμα ουσιαστικό για τις επιλογές της κυβέρνησης, η αιφνίδια αποχώρηση των Ρώσων από τη διεκδίκηση της ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ είναι ένα πλήγμα στο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων.

Για ακόμα μια φορά η άμυνα της κυβέρνησης είναι να ρίξει τις ευθύνες σε όλους τους άλλους, Ευρωπαίους και  Ρώσους, μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα δεν έμπλεξαν στο φιάσκο που είναι αποκλειστικότητα της κυβέρνησης. Και αυτό, όχι γιατί έφυγαν οι Ρώσοι, αλλά για τον τρόπο χειρισμού της όλης υπόθεσης.

Όπως το μπαλόνι του  succes story ξεφούσκωσε, έτσι και η αποκρατικοποίηση της ΔΕΠΑ έσκασε με απροσδιόριστες επιπτώσεις στην οικονομία αλλά και στη γεωστρατηγική της χώρας.

Μέχρι σήμερα η κυβέρνηση εμφάνιζε τον ΣΥΡΙΖΑ ως εχθρό και υπονομευτή που έδιωχνε τους επενδυτές, τώρα που έχουμε το ναυάγιο της μεγαλύτερης και πολυδιαφημισμένης αποκρατικοποίησης, ποιος φταίει; 

Το Μέγαρο Μαξίμου απέδειξε αδυναμία στον στρατηγικό σχεδιασμό και οι χειρισμοί της ελληνικής πλευράς εξόργισαν τους Ρώσους, οι οποίοι φαίνεται ότι επέλεξαν να μην επιμείνουν άλλο στη συμμετοχή τους στο διαγωνισμό.

Μετά το φιάσκο στην περίπτωση του Ελληνικού, όπου το ΤΑΙΠΕΔ δεν δεχόταν την διακρατική συμφωνία με το Κατάρ, με αποτέλεσμα η ελληνική πλευρά να χάσει τα 6 δισ. επένδυσης, ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς έρχεται αντιμέτωπος με άλλη μια αποτυχία.

Την ίδια στιγμή, τόσο με τις ευρωπαϊκές χώρες, όσο και με την Κίνα, το στρατηγικό σχέδιο της κυβέρνησης, στηρίζεται στη μαγική λέξη επενδύσεις, που όμως έχει πρωτίστως οικονομικό περιεχόμενο και δευτερευόντως γεωστρατηγικό. Η θεωρία του Αντώνη Σαμαρά «θα κερδίσει, όποιος δώσει τα περισσότερα» που ισχύει για τις αποκρατικοποιήσεις, ακυρώνει κάθε άλλη συζήτηση περί της ανάγκης αναδιάταξης του στρατηγικού πλαισίου περί των συμμαχιών της χώρας.

Η Ελλάδα είναι απομονωμένη επί της ουσίας, παρά τα διθυραμβικά σχόλια των ΜΜΕ, αλλά και των διεθνών οίκων αξιολόγησης και των επενδυτικών ομίλων, που ξαφνικά «αγάπησαν» την χώρα, καθώς συμμετέχουν στις αποκρατικοποιήσεις, ως σύμβουλοι του ελληνικού δημοσίου με το αζημίωτο.

Τα ερωτήματα είναι πολλά για τη στάση του Αντώνη Σαμαρά και για το γεγονός ότι δεν έχει επιδιώξει εδώ και ένα χρόνο, από τη θέση μάλιστα του πρωθυπουργού, να ενισχύσει τις συμμαχίες της χώρας. Στα λόγια, αυτές οι συμμαχίες υπάρχουν, αλλά επί της ουσίας, δεν έχει γίνει ούτε μια κίνηση για να υπάρξει ενίσχυση.

Αυτή η αδράνεια εξυπηρετεί εν πολλοίς και τη Γερμανία, καθώς στη χώρα που έχουμε πλήρη εφαρμογή του δόγματος του σοκ από την τρόικα, όχι μόνο δεν υπάρχουν ευρύτερες κοινωνικές αντιδράσεις, αλλά δεν διαφαίνεται και διάθεση αντίστασης, μέσω της σύναξης συμμαχιών της Ελλάδας με άλλες χώρες του Νότου, όπως Ιταλία, Πορτογαλία και Ισπανία.