Σε μία χώρα που υπάρχει κοινωνική συνοχή κανείς δεν θα ήταν ικανοποιημένος με την απόλυση περίπου 3.000 ανθρώπων κι ας εργάζονται στη δημόσια τηλεόραση, ωστόσο κανείς δεν ασχολήθηκε με τις χιλιάδες απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα, οι  σκεπτόμενοι άνθρωποι δεν χαίρονται με την καταστροφή των συνανθρώπων τους.

Μήπως ,όμως θα πρέπει να αρχίσουμε να λέμε κάποιες αλήθειες, χωρίς το σταλινικό τρόπο, ποιος το λέει; Γιατί έτσι δεν θα βρούμε άκρη, θα πρέπει ο μισός πληθυσμός να εγκατασταθεί σε άλλη χώρα και το πολιτικό σύστημα να εκτοπιστεί σε ξερονήσια. Αλλά και πάλι, «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω» εγώ  εκ προοιμίου δηλώνω «αμαρτωλός», οι «αναμάρτητοι»;

Ή θα μπορέσουμε να συνεννοηθούμε ή θα οδηγηθούμε σε εμφύλιο, σε μια κατάσταση ζούγκλας που ο ένας θα τρώει τις σάρκες του άλλου. Θα πούμε τις αλήθειες;

Όλοι είμαστε δίπλα στους πραγματικούς εργαζόμενους της  ΕΡΤ που θα πρέπει να είναι η «μαγιά» για τη νέα δημόσια τηλεόραση. Οι πραγματικοί επαγγελματίες και εργάτες της δημόσιας τηλεόρασης γίνονται θύματα μιας γενίκευσης που πικραίνει και πονάει, αλλά η κατάσταση που δημιουργήθηκε στη Ραδιοτηλεόραση, που βόλεψε κάθε λογής λαμόγια και παρατρεχάμενους έπρεπε να σταματήσει.

Είναι αλήθεια ότι πολλοί εργαζόμενοι δούλευαν σκληρά για λίγα χρήματα και είναι πραγματικά άξιοι συνάδελφοι.

Παρακολουθήσαμε, όμως, και κάποιους γραφικούς- παιδιά πολιτικών γραφείων- «μόνιμους» παρουσιαστές και εκπομπάρχες που προσπαθούσαν με στεντόρεια φωνή και γλώσσα που ανακάλυψαν τις τελευταίες ώρες να μιλούν για τη σημασία της ΕΡΤ, να φιλοξενούν επαγγελματίες συνδικαλιστές, να φωνάζουν για Χούντες και να ζητούν να γίνει επανάσταση, να γίνει το νέο Πολυτεχνείο!

Κάνεις δεν χαίρεται με το κλείσιμο της ΕΡΤ, αλλά …     

«Η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση, η ΕΡΤ, είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση μοναδικής αδιαφάνειας και απίστευτης σπατάλης.

Την ΕΡΤ την πληρώνει ο Ελληνικός λαός με το χαράτσι στους λογαριασμούς ηλεκτρικού: γύρω στα 300 εκατομμύρια το χρόνο! Έχει τριπλάσιο ως επταπλάσιο κόστος από άλλους τηλεοπτικούς σταθμούς και τετραπλάσιο ως εξαπλάσιο προσωπικό για πολύ μικρή τηλεθέαση: τη μισή σχεδόν και για τα τρία δημόσια κανάλια μαζί, απ’ όση ένα μέσο εμπορικό κανάλι.

Έχει τεράστια περιουσία, η οποία παραμένει αδρανής, αν δεν λεηλατείται υπέρ του ανταγωνισμού.

Έχει καθεστώς αδιαφάνειας στη διαχείρισή της: Μιλάμε για μια εταιρία με έξι λογιστήρια που δεν επικοινωνούν μεταξύ τους!

Καθεστώς αδιαφάνειας στη διαχείριση των συμβάσεων, καθεστώς ακόμα μεγαλύτερης αδιαφάνειας στη διαχείριση του υλικού, το οποίο δεν έχει απογραφεί εδώ και… οκτώ χρόνια!

Καθεστώς προνομίων για τους εργαζομένους, που χρεώνουν τεράστιο αριθμό υπερωριών.

Για να μην αναφερθούμε στα τεράστια ποσά τα οποία μοιράζει σε ιδιωτικές παραγωγές που θα μπορούσε να κάνει, με πολύ λιγότερα, χρησιμοποιώντας τα δικά της μέσα. Που τα έχει πληρώσει ακριβά ο Έλληνας φορολογούμενος. 

Για να μην αναφερθούμε στο τεράστιο κόστος εξωτερικών μεταδόσεων που έχουν επιβάλλει απαρχαιωμένα συνδικαλιστικά προνόμια, κι έτσι μετακινούνται δεκάδες τεχνικοί κάθε τόσο, για έργο που μπορεί να γίνει από δύο-τρία άτομα.

Για να μην πούμε ότι συντηρεί περιοδικό χωρίς αναγνώστες, ενώ διαθέτει δεκάδες σταθμούς τοπικούς σταθμούς που ουσιαστικά αναμεταδίδουν, τις περισσότερες ώρες της μέρας, το κεντρικό πρόγραμμα.

Η σημερινή ΕΡΤ έχει εξελιχθεί σε ένα σκάνδαλο που το βλέπουν καθημερινά όλοι…» Τάδε έφη, Σίμος Κεδίκογλου. Διαφωνεί κανείς;

Μπορεί να διαφωνείς με τον Σίμο Κεδίκογλου, αλλά λίγοι θα βρεθούν να διαφωνήσουν με αυτό που λέει…

Έχει ευθύνες, ως μέλος του πολιτικού συστήματος, ναι!

Αλλάζει, όμως την ουσία;

Περισσότερο από το ωμό ύφος του Κεδίκογλου, όμως, με ξάφνιασε το ύφος κάποιων που έσπευσαν να σχολιάσουν τα λεγόμενά του, επιτιθέμενοι ταυτόχρονα εναντίον του, σαν να επρόκειτο για κάποιον που φέρει στους ώμους του όλη την ευθύνη για τα δεινά της ΕΡΤ. Όλα τα σχόλια ήταν ειρωνικά, επιθετικά, ή ακόμη και υβριστικά, προφανώς είναι οι ίδιοι που όταν ανέβαινε στο ραδιομέγαρο θα φρόντιζαν να βρεθούν δίπλα του για να του πουν πόσο καλός είναι στη δουλεία που κάνει…

Εμείς δεν του χαριστήκαμε και δεν του προφέραμε παραπολιτικά, αντίθετα…

Ο Κεδίκογλου είπε το αυτονόητο, αυτό που δεν είπε προεκλογικά, αυτό, όμως, δεν αλλάζει την κατάσταση.

Οι εξαγριωμένες αντιδράσεις απέναντι στην ψυχρή λογική, θυμίζουν τη “θυσία του αγγελιοφόρου”, στην αρχαιότητα. Τα νέα για την Ελλάδα είναι ασφαλώς “μαύρα”, αλλά τα πράγματα μπορεί να γίνουν και πολύ χειρότερα, εάν οι πολιτικές δυνάμεις και οι φωτισμένοι άνθρωποι δεν ανακτήσουν γρήγορα την ψυχραιμία τους, ώστε να συγκρατήσουν τις έξαλλες φωνές και τις ασύμμετρες αντιδράσεις. Δεν μπορούμε να διαφωνούμε σε όλα, απλώς για να διαφωνούμε! 

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μιλούσε για ΥΕΝΕΔ, τι έλεγε πριν από λίγες ημέρες ο κ. Τσίπρας;   

«Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και Δημόσια Τηλεόραση χαμηλού επιπέδου, κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και Δημόσια Τηλεόραση τύπου ΥΕΝΕΔ, είναι έννοιες ασύμβατες» σημείωσε, αναλαμβάνοντας τη δέσμευση «ότι όχι μόνο θα ανατρέψουμε αυτήν την πορεία κατάρρευσης της Δημόσιας Τηλεόρασης, αλλά θα την αναβαθμίσουμε, προχωρώντας, ταυτόχρονα, και σε διαδικασίες που θα μετατρέπουν τη διοίκησή της σε Ανεξάρτητη Αρχή, προκειμένου να υπάρχει το αδιάβλητο και το αξιοκρατικό της δομής και της διοίκησής της».

Όλοι συμφωνούν στις διαπιστώσεις, και στο τι πρέπει να γίνει αλλά διαφωνούν με τον τρόπο… 

Έφτασε η ώρα τα προβλήματα να μην αντιμετωπίζονται με οριζόντιο τρόπο αλλά με παρεμβάσεις δραστικές εκεί που εντοπίζονται.

Όλα θα κριθούν από το πόσο προετοιμασμένη και καλά σχεδιασμένη είναι η κίνηση Σαμαρά, διότι αν δεν του βγει, είναι ικανή να ρίξει την κυβέρνηση. Το ζητούμενο είναι, να δημιουργήσει μια δημόσια τηλεόραση, ανταγωνιστική και αξιοκρατική, με τους κατάλληλους ανθρώπους που θα αξιολογούνται με μετρήσιμα αποτελέσματα της αγοράς.

Χρειάζεται μια δυνατή δημόσια ραδιοτηλεόραση περισσότερο, πολύ περισσότερο από την ιδιωτική. Αλλά η μέχρι σήμερα ΕΡΤ δεν ήταν σε θέση να προσφέρει σωστή και αντικειμενική ενημέρωση. Δεν ήταν σε θέση να ανταγωνιστεί αποτελεσματικά τα ιδιωτικά κανάλια.

Αν του “βγει” το αποτέλεσμα και είναι το σωστό, ο Σαμαράς θα εκτοξευθεί στην εκτίμηση του ελληνικού λαού. Αν δεν του “βγει”, θα πέσει.

Νίκος Παναγιωτόπουλος

TAGS