Κάπου ανάμεσα στις διακοπές του, τις καλοπληρωμένες ομιλίες στο εξωτερικό και τις διαλέξεις στο Χάρβαρντ ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου βρίσκει το χρόνο να κάνει και παρεμβάσεις – συχνά για να υπερασπιστεί τα «πεπραγμένα» της κυβέρνησης του και να δηλώσει «παρών» στις πολιτικές εξελίξεις.

Σε αυτό το πλαίσιο ήταν και η χθεσινοβραδινή τοποθέτησή του απάντηση ουσιαστικά στις νέες καταγγελίες δια στόματος του διοικητή της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι που υποστήριξε ότι το 2010 οι αποφάσεις που ελήφθησαν βασίστηκαν σε ελλιπή εσφαλμένα ή παραπλανητικά στοιχεία που έδωσε η τότε κυβέρνηση.

Ο πρωθυπουργός που έφερε το μνημόνιο και η κυβέρνηση του οποίου κατάφερε να «χάσει» ολόκληρη λίστα Λαγκάρντ μέσα από τα χέρια της (ένα σκάνδαλο στο οποίο εμπλέκεται ως γνωστόν και ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου) για τους πάντες έχει να πει από έναν κακό λόγο για το ποιος ευθύνεται για την κατάρρευση της  χώρας, εκτός από την «αφεντιά» του.

Τις αποφάσεις για τις οριζόντιες περικοπές του έφεραν τα δύο πρώτα μνημόνια τις αποδίδει στη «βίαιη λιτότητα» που επέβαλαν οι Ευρωπαίοι, τους οποίους κατηγορεί ότι δεν άκουσαν τις εκκλήσεις του για χρόνο και πολιτική στήριξη.

Για την εγκληματική ολιγωρία που έδειξε κατά τον πρώτο χρόνο της πρωθυπουργίας του, όπου έβλεπε ότι τα σύννεφα μαζεύονταν, και δεν έκανε απολύτως τίποτα για αυτό, δεν έκανε καμία αναφορά ωστόσο καταφεύγοντας στην εύκολη λύση.

Και πάλι τα έριξε στην «πολιτική ασυνειδησία» που έδειξαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, παρά το γεγονός ότι αυτός ήταν που εντέλει πήρε την πιο καταστροφική απόφαση, που θα μπορούσε να πάρει ένας πρωθυπουργός και τα αποτελέσματα η χώρα τα βιώνει πλέον η χώρα περισσότερο από ποτέ.

Και το ερώτημα που γεννάται είναι το εξής:

Πρέπει να παίρνουμε στα σοβαρά έναν πολιτικό ο οποίος δεν είχε το θάρρος να υπερασπιστεί την πιο θαρραλέα απόφαση που πήρε στην καριέρα του;

Γιατί ναι μεν η απόφασή του να πραγματοποιήσει δημοψήφισμα για την απόφαση της Συνόδου Κορυφής του Οκτωβρίου του 2011 που έφερνε το Μνημόνιο 2 και το PSI από πολλούς θεωρείται ως ένα πολιτικό σάλτο «μορτάλε» με απώτερο σκοπό να εγκαταλείψει την πρωθυπουργία ώστε να γλιτώσει από τις δύσκολες αποφάσεις που ερχόταν, ωστόσο δεν έπαψε ποτέ να είναι μία πολιτική απόφαση που έλαβε και αναγκάστηκε να υπερασπιστεί.

Τα αποτελέσματα τα είδαμε όλοι πριν από δυόμιση χρόνια στις  Κάννες που ο Γιώργος Παπανδρέου μετά την – γεμάτη εντάσεις- συνάντηση με την Άνγκελα Μέρκελ και τον Νικολά Σαρκοζί, κάτωχρος βάδιζε προς το πολιτικό του τέλος.

ΠΑΝ.ΒΕΛ