Στη χθεσινή συνεδρίαση της Βουλής για την ΕΡΤ, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου, δεν μπόρεσε- και μάλλον δεν θέλησε- να αποφύγει τις προσωπικές αναφορές.

Αξίζει να τις προσέξουμε γιατί έχουν την (ιδιαίτερη) σημασία τους.

Η πρώτη από αυτές ήταν στην αρχή της ομιλίας του:

«Σας μιλάω μετά λόγου γνώσεως, γιατί έζησα την ΕΡΤ με διάφορες ιδιότητες: Του συντάκτη, του παρουσιαστή, του Βουλευτή κυβέρνησης και αντιπολίτευσης και του αρμόδιου Υφυπουργού. Και επειδή δέχτηκα ουκ ολίγες προσωπικές επιθέσεις -ορισμένες εξαιρετικά ανοίκειες- οφείλω και ορισμένες απαντήσεις.

Ξεκίνησα να εργάζομαι ως συμβασιούχος στην ΕΡΤ το 1990. Τοποθετήθηκα στο λεγόμενο «γερμανικό νούμερο», 24.00’ με 06.00’ το πρωί, στον πρώτο πόλεμο του Περσικού, στα διεθνή λόγω γλωσσομάθειας. Μιλάω τρεις γλώσσες, εκτός των ελληνικών και τουλάχιστον εκείνη την εποχή σπάνιζαν οι δημοσιογράφοι που ήξεραν γλώσσες. Μετά εξελίχθηκα σε πολιτικό συντάκτη και παρουσιαστή μέχρι το 1995, οπότε, λόγω δυσμένειας της τότε διοίκησης, με έβαλαν στο «ψυγείο», μια προσφιλής πρακτική στην ΕΡΤ.

Για να μη διαμαρτύρομαι για το «ψυγείο», μου προσέφεραν μονιμοποίηση, μια άλλη προσφιλής τακτική. Εγώ, όμως, δεν το δέχτηκα. Είναι ενάντια στις αρχές μου να κάθομαι και να μη δουλεύω. Έτσι, προτίμησα να παραιτηθώ.

Το αν άξιζα, το απέδειξε η περαιτέρω πορεία μου σε ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης. Για πολλά χρόνια κόλλησα ένσημα στον ιδιωτικό τομέα, σε δύσκολα πόστα, χωρίς κομματικούς ή άλλους προστάτες, κάτι που δεν μπορούν να ισχυριστούν αρκετοί από τους επικριτές μου...».

Η δεύτερη αναφορά, έγινε λίγο πριν ολοκληρώσει την τοποθέτησή του:

«Γνώριζα από την πρώτη στιγμή τις ιδιαίτερες δυσκολίες της θέσης μου. Άλλωστε, δεν τη λένε τυχαία «ηλεκτρική» την καρέκλα του Κυβερνητικού Εκπροσώπου.

Γνώριζα πολύ καλά ότι με την αναγγελία του κλεισίματος προσωποποιούσα μία κυβερνητική απόφαση με πολιτικό κόστος. Γνώριζα, όμως, ακόμα καλύτερα ότι η δύσκολη αυτή απόφαση ήταν και αναγκαία και σωστή. Ήξερα ότι θα βρεθώ στο στόχαστρο των πολιτικών μας αντιπάλων, αλλά δεν έχω μάθει να λιγοψυχώ».