Τον Νοέμβριο του 1973, η Ελλάδα ζούσε μέσα από το Πολυτεχνείο. Και η καρδιές δονούνταν από τη φωνή της εκφωνήτριας του ραδιοφωνικού σταθμού των ελεύθερων φοιτητών, της ελεύθερης Ελλάδας. Η φωνή που καλούσε τους Αθηναίους στη λαϊκή εξέγερση εναντίον της δικτατορίας, ήταν η φωνή μιας νεαρής φοιτήτρια του τμήματος Χημικών Μηχανικών του Πολυτεχνείου. Η φωνή της Μαρίας Δαμανάκη, μέλους της που συνελήφθη και φυλακίστηκε ως τον Ιούλιο του 1974 και την πτώση της χούντας.

Η Μαρία, σε ηλικία 25 χρόνων, εξελέγη βουλευτής του ΚΚΕ το 1977 και εκλεγόταν διαρκώς ως το 1993. Από το 1991 βρισκόταν στο τιμόνι του Συνασπισμού- η πρώτη γυναίκα πρόεδρος πολιτικού κόμματος. Το '93 όταν ο Συνασπισμός δεν μπήκε στη Βουλή, η Μαρία παραιτήθηκε εν μια νυκτί, αφήνοντας σύξυλους τους συντρόφους της.

Επανήλθε στη Βουλή με το ΠΑΣΟΚ το 2000. Το 2009 αρνήθηκε τη θέση της υφυπουργού Προστασίας του Πολίτη και το 2010 βρέθηκε στις Βρυξέλλες ως επίτροπος Θαλάσσιας Πολιτικής και Αλιείας.

Η ζωή της, πέρασε από χίλια κύματα. Οι παλιοί της σύντροφοι λένε ότι πολλές φορές λειτουργεί με την καρδιά- με το συναίσθημα και όχι με την ψυχρή λογική. Και το έχει πληρώσει αυτό- προσθέτουν, τόσο στην πολιτική της διαδρομή, όσο και στην προσωπική της ζωή- πολυτάραχη και αυτή, με θυελλώδεις σχέσεις, δύο γάμους και τρία παιδιά.

Η δήλωσή της περί του κινδύνου επιστροφής της Ελλάδας στη δραχμή, έβαλε φωτιές στην κυβέρνηση, στελέχη της οποίας διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι δεν υπήρχε συνεννόηση, διαψεύδοντας την εντύπωση ότι η Μαρία ήταν... λαγός του Γιώργου Παπανδρέου και μοχλός πίεσης για (πολιτική και κοινωνική) συναίνεση στα νέα μέτρα της φοροκαταιγίδας που έρχεται.

Ενδεχομένως να λένε και αλήθεια. Η δήλωση της Μαρίας δεν βοήθησε στο εσωτερικό, ενώ μπορεί να κάνει μεγάλο κακό στο εξωτερικό. Ενδεχομένως η επίτροπος να ήθελε να δημοσιοποιήσει την αγωνία της και απλώς να υπερέβαλε.

Για άλλη μια φορά όμως, έχυσε την καρδάρα με το γάλα... Και από φωνή του Πολυτεχνείου, έγινε... ντουντούκα του Spiegel- αυτό δημοσιοποίησε πρώτο σενάρια για επιστροφή στη δραχμή...