της Ερρικα Βαλλιάνου 

Να χτυπήσουμε, πρέπει.

Σαν γυναίκες…

Γιατί...

την ανισότητα την ζούμε στο πετσί μας, στη κοινωνία και στη δουλειά μας (και στη δική μας κατ” εξοχήν).

Και αναγκαζόμαστε μόνες μας να χτυπάμε -όπως μπορεί η κάθε μια- όταν δεχόμαστε ρατσιστικές επιθέσεις από προισταμένους και «συναδέλφους».

Εκεί, την γενική γραμματεία Ισότητας δεν την βλέπουμε. Δεν συχνάζει σε χώρους δουλειάς…

Μόνο τώρα την είδαμε.

Περίμενε μια …Πασχαλινή τηλεοπτική διαφήμιση, για να μας δείξει ότι υπάρχει.

Kαι μάχεται για την ισότητα…