ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ

Η Μπαρτσελόνα παίζει μπάλα και κάνει πολιτική

του B. Arman - Δημοσίευση 2 Οκτωβρίου 2017, 07:36 / Ανανεώθηκε 2 Οκτωβρίου 2017, 07:27
Η Μπαρτσελόνα παίζει μπάλα και κάνει πολιτική
Facebook Twitter Whatsapp

Πολλοί ποδοσφαιριστές της με αναρτήσεις τους στα social media, τάχθηκαν υπέρ της ανεξαρτησίας και προσήλθαν στις κάλπες για να ψηφίσουν

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Οι δεσμοί της Μπαρτσελόνα, της ομάδα της Βαρκελώνης, με την πολιτική, τη δημοκρατία και τα κινήματα διαμαρτυρίας είναι παλιοί. Από το 1899, που ιδρύθηκε, υπήρξε σύμβολο εθνικής υπερηφάνειας για τους Καταλανούς. Στα χρόνια του Ισπανικού Εμφυλίου τάχθηκε ανοιχτά με τους Δημοκρατικούς και πολέμησε τον Φράνκο, κάτι που της στοίχισε πολύ. Άλλη μια αντίθεση με τη μεγάλη της αντίπαλο, τη Ρεάλ Μαδρίτης, που διατηρούσε  στενές σχέσεις με τη βασιλική οικογένεια και τον Φράνκο. Αλλά και μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, η Μπαρτσελόνα και ο κόσμος της παρέμειναν έντονα πολιτικοποιημένοι.

Μ' αυτό το βαρύ παρελθόν, η Μπαρτσελόνα δεν μπορούσε να μείνει αμέτοχη στο δημοψήφισμα. Η διοίκηση της, με ανακοίνωσή της, πήρε θέση. Όχι υπέρ ή κατά της ανεξαρτησίας, αλλά υπέρ του δικαιώματος να μετάσχουν οι πολίτες στο δημοψήφισμα και να εκφραστούν. Καταδίκασε, μάλιστα, "τα γεγονότα που έλαβαν χώρα σε πολλές περιοχής της Καταλονίας στην προσπάθεια να εμποδιστούν οι πολίτες να ασκήσουν τον δημοκρατικό δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης".

Μαθήματα όχι μπάλας, αλλά πολιτικής. Πολλοί ποδοσφαιριστές της, ωστόσο, με αναρτήσεις τους στα social media, τάχθηκαν υπέρ της ανεξαρτησίας και προσήλθαν στις κάλπες για να ψηφίσουν. Παράλληλα, η διοίκηση επίσημα ζήτησε από την Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου να αναβληθεί ο αγώνας της με την Λα Πάλμας. Ο λόγος που προέβαλε ήταν ο φόβος επεισοδίων. Υπήρχε, όμως, και ένας άλλος λόγος, που δεν δηλωνόταν: οι ποδοσφαιριστές, οι οπαδοί, ο κόσμος της "Μπάρτσα" δεν ήθελαν αυτή την τόσο συμβολική μέρα να είναι στο γήπεδο, αλλά στα εκλογικά τμήματα και τους δρόμους.

Η Ισπανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου αμφιταλαντεύθηκε. Αφενός, η διεξαγωγή του αγώνα κινδύνευε να οδηγήσει όχι σε επεισόδια, αλλά να εξελιχθεί σε μια τεράστια διαδήλωση υπέρ της ανεξαρτησίας. Αφετέρου, ήθελε να δείξει ότι όλα κυλούν κανονικά, αφού το ισπανικό κράτος υποστήριζε ότι "δεν τρέχει τίποτα", ότι είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Τελικά η σολομώντεια λύση βρέθηκε: ο αγώνας έγινε κεκλεισμένων των θυρών.