Σήμερα, Πέμπτη 12 Οκτωβρίου, ο αστεροειδής  2012 TC4 θα περάσει από τη Γη, σε ύψος περίπου 40.000 χιλιομέτρων. 

Είναι πολύ κοντά, αν σκεφτούμε ότι οι δορυφόροι κινούνται σε απόσταση περίπου 35.000 χιλιομέτρων. Ο αστεροειδής είναι μεγαλούτσικος (μεγέθους σπιτιού, μας λένε οι αστρονόμοι), αλλά δεν θα είναι ορατός με γυμνό οφθαλμό.

Ο αστεροειδής αυτός είναι συχνός μας  επισκέπτης. Είχε ξαναπεράσει από τη Γη το 2012 και θα κάνει πάλι τη βόλτα του  από εδώ το 2050 και το 2079. Παρότι θα περάσει πολύ κοντά στη Γη, οι επιστήμονες λένε ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας, ούτε για την ίδια ούτε για τους δορυφόρους. Ο κίνδυνος είναι θεωρητικός, αλλά όχι ανύπαρκτος, καθώς –για τις επόμενες επισκέψεις–  έχει καταταχθεί στη θέση 13 των πιθανών μελλοντικών κινδύνων από ουράνια σώματα...

Τέτοιους... απρόσκλητους διερχόμενους επισκέπτες έχουμε πολλούς κάθε χρόνο. Κάποιοι από αυτούς, στο παρελθόν, είχαν προξενήσει παγκόσμια ανησυχία, για την πιθανότητα να «αγγίξουν»  τη Γη, καταστρέφοντάς την. Ο πιο διάσημος βέβαια, υπήρξε ο κομήτης του Χάλεϊ, στις 10 Μαΐου 1910, που είχε προξενήσει παγκόσμια φρενίτιδα.  Πολλοί ήταν εκείνοι που πίστευαν ακράδαντα ότι είχε έρθει το τέλος του κόσμου, αφού αρκούσε ένα άγγιγμα της «ουράς» του, γεμάτης κυάνιο, για να εξοντώσει τα έμβια όντα του πλανήτη μας.

Λέγεται ότι ο  Άλμπερτ Αϊνστάιν όταν τον είχαν ρωτήσει τότε, είχε απαντήσει: «Είμαι εντελώς βέβαιος ότι ο κομήτης δεν θα συγκρουστεί με τη Γη». Και όταν τον ρώτησαν από πού αντλούσε τόση βεβαιότητα, είπε: «Αν ο κομήτης δεν πέσει, θα έχω δίκιο.. Αν πέσει, κανείς, ούτε εγώ ούτε εσείς,  δεν θα ζει… για να πει ότι έκανα λάθος».

Ας δούμε τι έγραφαν οι ελληνικές εφημερίδες της εποχής. Διαβάζουμε στον «Χρόνο», στις 6 Μαΐου 1910: «Έξω από τα καφενεία των Χαυτείων εσχηματίσθησαν κύκλοι συζητητών, σχολιάζοντες το τέλος του κόσμου. Μεταξύ των συζητητών ήτο και ο δημοφιλής πολιτευτής Άργους κ. Πλατούτσας, επιμένων ότι δεν έχει να φοβηθεί ο κόσμος τίποτε από τον κομήτην. Ο καθηγητής του πανεπιστημίου κ. Κυπάρισσος Στέφανος διερχόμενος εκείθεν σταματά και αποτεινόμενος προς τον κ. Πλατούτσαν του λέγει: «Σπεύσε να εξομολογηθής. Ο κόσμος καταστρέφεται απόψε από τον κομήτην».

Το «Σκριπ», μια άλλη αθηναϊκή εφημερίδα της εποχής, γράφει για τις νύχτες πριν  την καταστροφή: «Ένας παπάς μετά 4-5 άλλων μέχρι βαθυτάτης νυκτός εις έν οινοπωλείον έθυσαν εις τον Βάκχον δια να αποθάνουν ήσυχοι ότι εξετέλεσαν ένα καθήκον».

Τελικά, βέβαια, τίποτα δεν έγινε, οι Έλληνες όμως, όπως και οι κάτοικοι όλοι του πλανήτη, θυμόντουσαν για χρόνια εκείνες τις αξέχαστες μέρες και νύχτες, οπότε ο φόβος του τέλους του κόσμου τους έφερε πιο κοντά.

Οι «Καιροί» περιέγραφαν την ευεργετική επίδραση της προσμονής του κομήτη: «Είδαμεν να επικρατήση κάποια απόπειρα γαλήνης επί της γης. Άνθρωποι με κατακάθισμα κακίας εις την ψυχήν των απεφάσισαν να κάμουν αβαρίαν της κακίας αυτής. Μια πνοή συμφιλιώσεως έπνευσεν εις την ατμόσφαιράν μας. Εις τα παρασκήνια ενός θερινού θεάτρου δυο καλλιτέχνιδες, αι οποία τρώγονται μη ευρίσκουσαι αρκετήν την δόξαν εις τον κόσμον, ερρίφθησαν χθες η μία εις τας αγκάλας της άλλης. Αν διήρκει ακόμη μίαν ημέραν η αγωνία, θα κατορθώνετο να γίνουν αι θερμότεραι φίλαι».

Μήπως λοιπόν και σήμερα, εν έτει 2017, μας χρειάζεται ένας... νέος κομήτης και η απειλή του τέλους του κόσμου;