Είναι τελικά ιδιαιτέρως δύσκολο να νομοθετείς υπό το βάρος αποκαλύψεων που σε κατατάσσουν – έστω και έμμεσα, στους ενδιαφερόμενους του νόμου που εισηγείσαι. Για παράδειγμα, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου και ο νόμος για τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων.
Η μοίρα τόφερε, η οικογένεια του ΥΠΕΚΑ και συγκεκριμένα η μητέρα του, να έχει στην κατοχή της ένα μεγαλούτσικο (156 τμ) αυθαίρετο μέσα στο δάσος της Βραυρώνας- αυτό που είχε καεί-  σε αναδασωτέα περιοχή. Και να διεκδικεί δικαστικά μαζί με άλλους αυθαιρετούχους να το σώσει.
Η μοίρα τόφερε, ο «παπακ» να νομοθετεί για τα αυθαίρετα λίγες μέρες αφότου το γεγονός έγινε δεκτό, γνωρίζοντας ότι πολλοί τον... περιμένουν στην γωνία.
Το σχέδιο νόμου που εισηγήθηκε όμως, εξαιρεί από τις ρυθμίσεις όλα τα αυθαίρετα που βρίσκονται εντός δασικών και αρχαιολογικών χώρων, ρέματα και αιγιαλό. Άρα και το οικογενειακό αυθαίρετο της Βραυρώνας. Σύμφωνα με το νόμο, το αυθαίρετο της οικογένειας Παπακωνσταντίνου, πρέπει να κατεδαφιστεί.
Τι θα κάνει λοιπόν ο υπουργός; Θα στείλει την υπηρεσία κατεδάφισης πρώτα- πρώτα στη Βραυρώνα ώστε, όπως η γυναίκα του Καίσαρα, να μην είναι αλλά να φαίνεται και τίμιος; Διότι εκτός των άλλων, αν τυχόν και καθυστερήσει να στείλει τις μπουλντόζες στη Βραυρώνα με το επιχείρημα ότι υπάρχει δικαστική διένεξη σε εξέλιξη, λογικά θα υπάρξουν εκατοντάδες αυθαιρετούχοι οι οποίοι θα σπεύσουν στα δικαστήρια προκειμένου να μην κατεδαφιστεί το σπίτι τους για όσο χρονικό διάστημα χρειαστεί να τελεσιδικίσει η υπόθεση.

ΥΓ: Υπενθυμίζουμε ότι ο ΥΠΕΚΑ χρωστάει ακόμα μια απάντηση, σχετικά με το αν  η άδεια της βίλας του στη Σέριφο  προβλέπει την κατασκευή πισίνας ή υδατοσυλλέκτη. Δεν υιοθετούμε τις σχετικές καταγγελίες, ερώτηση κάνουμε.