Μας χωρίζουν μόλις εφτά δεκαετίες από την ηρωική 28η Οκτωβρίου 1940. Μας χωρίζει όμως χάσμα νοοτροπίας στην αντιμετώπιση αυτού που λέμε δυσκολίες της ζωής.

Κατηγορήθηκε ο  Κ. Καραμανλής, ότι απέφυγε να πάρει μέτρα για την οικονομία και ζήτησε εκλογές.

Στα χνάρια αυτής της νοοτροπίας κινείται ο Γ. Παπανδρέου. Στην αρχή κάλεσε το ΔΝΤ γιατί όπως είπε ο υπουργός του των οικονομικών δεν τολμούσαν να πουν μόνοι τους στους Έλληνες ότι πρέπει να ληφθούν σκληρά μέτρα. Κι αφού δεν τόλμησαν μία δεν τολμούν και τώρα που δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο τα πράγματα. Τώρα συνεχίζουν «απειλώντας» με εκλογές (που ακούστηκε οι εκλογές που αποτελούν την κορύφωση της δημοκρατίας να χρησιμοποιούνται ως «απειλή», αλλά είναι κι αυτό δείγμα νοοτροπίας του σήμερα).

Εκείνο που ξέρω εγώ είναι πως η γενιά μας παρέλαβε περισσότερα και παραδίδει λιγότερα. Όχι μόνον σε επίπεδο οικονομικών μεγεθών αλλά κυρίως σε «ψυχή».

Χρειάζεται μεγαλύτερη ψυχική δύναμη από τους ηγέτες αλλά και από τον καθένα χωριστά. Αλλιώς θα γίνει αυτό που τόσο τραγικά και επίκαιρα παρουσιάζει πριν από έναν αιώνα ο Καβάφης, στους Τρώες.
Τρώες

Είν' η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων·
είν' η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε· κομμάτι
παίρνουμ' επάνω μας· κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.
Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.
Ο Αχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
βγαίνει και με φωνές μεγάλες μας τρομάζει.--
Είν' η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Θαρρούμε πως με απόφαση και τόλμη
θ' αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,
κ' έξω στεκόμεθα ν' αγωνισθούμε.
Αλλ' όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
η τόλμη κ' η απόφασίς μας χάνονται·
ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει·
κι ολόγυρα απ' τα τείχη τρέχουμε
ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.
Ομως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω,
στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος.
Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ' αισθήματα.
Πικρά για μας ο Πρίαμος κ' η Εκάβη κλαίνε.
(Κωνσταντίνος Καβάφης, 1905)