Καιρό τώρα, η Κυβέρνηση προσπαθεί να εξασφαλίσει τη συναίνεση της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε μια σειρά διαρθρωτικές αλλαγές τις οποίες θεωρεί απαραίτητες. Οι προσπάθειες απέβησαν άκαρπες, ακόμα και όταν αυτή τη συναίνεση απαιτούσαν πιεστικά οι Ευρωπαίοι εταίροι μας επισείοντας μάλιστα και απειλές που είχαν να κάνουν με την απρόσκοπτη ροή των δόσεων του μηχανισμού στήριξης. Η αξιωματική αντιπολίτευση, αρνούνταν πεισματικά. Και, ω του θαύματος η συναίνεση επιτεύχθηκε στο θέμα της παιδείας με το νέο νόμο Διαμαντοπούλου- αυτόν που προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση των καθηγητών και των φοιτητών.

Έστω και αν δεν έχει δημοσιοποιηθεί, το γεγονός προκάλεσε έκπληξη στην Κυβέρνηση. Σε άλλους θετική και σε άλλους αρνητική. Στην πρώτη κατηγορία, ανήκουν όσοι πιστεύουν ότι έγινε το πρώτο βήμα και θα ακολουθήσουν και άλλα. Στη δεύτερη όσοι εκτιμούν ότι ο Σαμαράς συναίνεσε στην παιδεία για να μην συναινέσει ποτέ στην οικονομία, έχοντας εξασφαλίσει και την σχετική επιχειρηματολογία για τις αρνήσεις του: «όταν κάνουν κάτι θετικό, συμφωνώ».

Όμως, σε μια περίοδο κατά την οποία η συναίνεση είναι το ζητούμενο για μεγάλο τμήμα του πολιτικού προσωπικού αλλά και των πολιτών, η συναίνεση που έδωσε η ΝΔ σε νομοσχέδιο της Κυβέρνησης, έχει και μια εσωκομματική ανάγνωση.

Αυτομάτως ανεβάζει τις μετοχές της Άννας Διαμαντόπουλου στην περίπτωση κατά την οποία αναγκαστούμε να οδηγηθούμε σε κυβερνήσεις συνεργασίας. Αν και όποτε γίνει αυτό.

Η ίδια η Άννα πάντως, λέγεται ότι αισθάνεται πως έχει αποκτήσει... γαλάζια φτερά.