Ακούω στελέχη του ΠΑΣΟΚ να λένε ότι «ο λαός πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του». Σωστό. Σε μια χώρα όπου η εκλεγμένη κυβέρνηση δεν τις αναλαμβάνει (τις ευθύνες της), ας τις αναλάβει ο λαός. Στις παραπάνω αράδες διακρίνετε οργή; Ορθώς τη διακρίνετε.

Είναι το συναίσθημα που με διακατέχει, έστω και αν κράτησα μικρό καλάθι με τον ερχομό του Γιώργου- λεφτά υπάρχουν. Τα νεύρα μου, άρχισαν να γίνονται τσατάλια με τον τσάρο- Παπάκ.

Εκείνο τον απίθανο (πολιτικά) τύπο, μείγμα Ναπολέοντα και νομπελίστα οικονομίας. Πιο πολύ μου την έδινε το υφάκι του- όχι ότι δεν μου έκαναν τα νεύρα κρόσσια τα μέτρα που έπαιρνε. Είμαι ο όλα τα γνωρίζω, ο όλα τα ξέρω, τα σφάζω και τα μαχαιρώνω. Καραμπινάτη περίπτωση θεσιθήρα.

Έφυγε ο διαπρύσιος κήρυξ της αναγκαιότητας να πτωχύνουμε (όλοι) και τον αντικατέστησε ο κατά (δική του) φαντασία δημεγέρτης, ο εσαεί νυμφίος του πρωθυπουργικού θώκου.


Ο Ευ. Βενιζέλος, έχασε και το βαρέλι και τον πάτο. Κρινόμενος σε ένα καίριο υπουργείο, συμπεριφέρθηκε προς τους ευρωπαίους σαν να είχε απέναντί του την τοπική οργάνωση του ΠΑΣΟΚ Άνω Τούμπας. Έχασε και το βαρέλι και τον πάτο. Και μας οδήγησε στο κούρεμα, αποκαλύπτοντας κρυφές πλευρές του χαρακτήρα του, απηνώς προς τα ασθενή κοινωνικά στρώματα πολιτευόμενος.

Τώρα- λένε, ο λαός πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Με δημοψήφισμα. Να τις αναλάβει, μιας και η πολιτική ηγεσία δεν θέλησε τις εκλογές- άσχετα αν τελικά δεν θα τις αποφύγει. Μόνον που δεν μπορώ να ακούω μπούρδες. Το ερώτημα, αφού δεν μπορεί να είναι «θέλεις τη ζωή που σου έκλεψαν πίσω», ας είναι σαφές- κρυστάλλινο και απλό. Του είδους «να μείνει ή να φύγει ο βασιλιάς».

Χριστίνα Αναστασίου