Λένε ότι η κ. Διαμαντοπούλου χάλασε την συμφωνία που είχε με Λοβέρδο και Ραγκούση και προσχώρησε στο επαναστατικό- σοσιαλιστικό κίνημα του Βενιζέλου προφανώς με κίνητρο την διατήρηση της ιδεολογικής και πολιτικής της ταυτότητας. Ποια αλήθεια πολιτική σημασία θα μπορούσε να έχει μια τέτοια χειρονομία εκ μέρους της υπουργού Παιδείας; Δεν ξέρω, ειλικρινά, τι αντιπροσωπεύει στην πραγματικότητα η εν λόγω κυρία. Περιφέρει το «πολιτικό της σαρκίο» δώθε -κείθε και προσπαθεί να σταθεί όρθια στο σαθρό πολιτικό σύστημα. Θα μου πείτε καλά κάνει. Τι άλλο θα μπορούσε να επιχειρήσει άραγε προκειμένου να παραμείνει πολιτικά ζωντανή;

Αυτά όμως δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Γιατί η κυρία δεν εκφράζει- πέραν του κ. Πρωτόπαπα- και κανέναν άλλον. Τι ξέρει αυτή από μόχθο και μεροκάματο; Τι ξέρει από πεινασμένα στομάχια που ούτε ολίγη από γκιουβέτσι δεν έχουν να φάνε; Τίποτα δεν ξέρει.

Αλλά και επί του πολιτικού τι μεγάλο, τι σημαντικό έκανε για να υποκλιθούμε; Απολύτως τίποτα! Ποτέ δεν κατάφερε να αλλάξει κάτι στο στρεβλό μας πολιτικό σύστημα, αφού χρόνια τώρα υπηρετεί μια... ντρίλινη, στην κυριολεξία, πολιτική αντίληψη. Γιατί μια ζωή οι προβολείς της τηλεόρασης και τα φλας των φωτορεπόρτερς  ολοκλήρωναν την πολιτική της σκέψη η οποία με μαθηματική ακρίβεια την οδήγησε στον εγκλεισμό στον γυάλινο πύργο του δήθεν σπουδαίου πολιτικού παράγοντα, του νταραβερτζή όπως λέει και ο λαός τον οποίο επικαλείται η κυρία αλλά ποτέ δεν ήταν αληθινά στο πλευρό του.

Τα καταλαβαίνω ότι ζει σε ένα ακοινώνητο ιδιωτικό σύμπαν που δημιουργεί αναμφισβήτητα συμπτώματα πολιτικής ψυχωτικής παθολογίας. Αυτοί οι πολιτικοί δεν μας χρειάζονται. Πρέπει να τελειώνει αυτό το καλαμπούρι με το τι είπε η τάδε κυρία ή ο δείνα βουλευτής. Το θέμα μας είναι να έχουν πρόθεση και διάθεση να αλλάξουν τα πράγματα και όχι να υπηρετήσουν τα συμφέροντα των αφεντικών τους που δίνουν εντολές από τα πολυτελή γραφεία τους στις Βρυξέλλες. Τελεία και παύλα!


Τάκης Χατζής