Δηλαδή, για να καταλάβω... Οι δημοσκοπήσεις έχουν υποκαταστήσει τη λαϊκή ετυμηγορία;... Διότι, μόνον έτσι μπορώ να εξηγήσω τη μονομανία με την οποία «εξέχουσες» προσωπικότητες του πολιτικού σκηνικού επιμένουν να επιχειρηματολογούν εναντίον των «καταστροφικών για τη χώρα εκλογών». Και να «ενισχύουν» μάλιστα την επιχειρηματολογία τους αυτή με ...τηραισιακές προφητείες: «Τι θα αλλάξει με τις εκλογές; Δε βλέπετε τις δημοσκοπήσεις; Πάλι συγκυβέρνηση θα έχουμε». Ομολογώ ότι εντυπωσιάζομαι από τη διατύπωση τέτοιων καινοφανών αντιλήψεων! Δηλαδή, αφού οι δημοσκοπήσεις βγάζουν συγκυβέρνηση και αφού ήδη έχουμε –τρόπον τινά- συγκυβέρνηση, γιατί να τρέχουμε να στήνουμε κάλπες;

Για να μπαίνουμε σε έξοδα; Μόνο για να αλλάξουν οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί; Αναμφισβήτητα, τέτοιες απόψεις αποτελούν μνημείο Δημοκρατίας! Ανασύροντας από το αρχείο κάποιες δημοσκοπήσεις προηγούμενων περιόδων, επεχείρησα να διαπιστώσω αν η πολιτικοκοινωνική ρευστότητα που καταγράφουν οι μετρήσεις του τελευταίου έτους συνιστά εύρημα της εποχής. Η ιστορική πραγματικότητα διαψεύδει τους πολιτικούς φωστήρες που ξορκίζουν την κάλπη.

Από το Μάρτιο μέχρι τον Μάιο του 2007, περίοδο κοινωνικής ομαλότητας, πολιτικής ηγεμονίας του Κ. Καραμανλή και ιδεολογικοπολιτικής ανυπαρξίας του ΠΑΣΟΚ, τρεις διαφορετικές εταιρείες μέτρησης κοινής γνώμης, δεν έδιναν στην ΝΔ περισσότερο από 35% και σχεδόν ο ένας στους τρεις δήλωνε αναποφάσιστος! Με 35% και τον εκλογικό νόμο Σκανδαλίδη εν ισχύι, η αυτοδυναμία φάνταζε περίπου σαν τα γένια του σπανού.

Ο Καραμανλής έκανε εκλογές μετά από τέσσερις μήνες, όταν τα δημοσιογραφικά πρωτοσέλιδα ανεδείκνυαν υποθέσεις με οσμή σκανδάλου και η Ελλάδα καιγόταν απ’ άκρου εις άκρο. Η κάλπη δεν έβγαλε 35% και δεν έδωσε στον Καραμανλή εντολή συνεργασίας με άλλο κόμμα. Έβγαλε 41,8% και τον έστειλε και πάλι αυτοδύναμο στο Μαξίμου. Ο Αμερικανός ταχυδακτυλουργός Ρόμπερτ Όρμπεν διερωτήθη κάποτε αν ο μόνος λόγος που γίνονται εκλογές είναι για να διαπιστωθεί αν οι δημοσκοπήσεις είναι σωστές... Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.


Γράφει ένας ...βραδύνους πολίτης.