Μετά το ΠΑΣΟΚ, ο Γιώργος αναλαμβάνει να εκσυγχρονίσει και τη Σοσιαλιστική Διεθνή. Αφού έφερε στο ΠΑΣΟΚ τη συμμετοχική δημοκρατία και την εκλογή από τη βάση από μέλη και φίλους, διαλύοντας στην πραγματικότητα με αυτό τον τρόπο την συνοχή και την οργάνωση του άλλοτε κραταιού κόμματος, διαιωνίζοντας όμως την δική του παραμονή στην ηγεσία του κινήματος, τώρα επιχειρεί να αναμορφώσει και  τη Σοσιαλιστική Διεθνή επί το δημοκρατικότερο… Στην ομιλία του στην Κόστα Ρίκα, και αφού προχώρησε σε μια επίθεση στο νεοφιλελευθερισμό που θα την ζήλευε και ο Αλέξης Τσίπρας, ο κ. Παπανδρέου αναφέρθηκε και σε συγκεκριμένα διλήμματα που τίθενται στη Διεθνή και συνέχισε: «θα αναφέρω ένα που φαίνεται καθοριστικό σε εμένα και αφορά στον τρόπο εκλογής της ηγεσίας της οργάνωσης. Επειδή χρειαζόμαστε όχι μόνο να είμαστε μια δύναμη έμπνευσης και ελπίδας για τους προοδευτικούς πολίτες σε όλο τον κόσμο, αλλά και να δίνουμε ένα παράδειγμα δημοκρατικής λειτουργίας, θεωρώ ότι θα πρέπει να εκλέγουμε τον Πρόεδρο και τον Γενικό Γραμματέα σε ανοιχτές εκλογές στο συνέδριο μας. Και αυτό θα πρέπει να τεθεί σε εφαρμογή από το επόμενο συνέδριο μας  στη Νότιο Αφρική. Είμαστε εδώ για να δείξουμε ότι το κίνημα μας είναι ισχυρό, είναι δημιουργικό, είναι δυναμικό».

Είναι μάλλον απλό. Ο Γιώργος είναι πρόεδρος της σοσιαλιστικής Διεθνούς από το 2006. Δεν εκλέχτηκε από συνέδριο γιατί στη Σοσιαλιστική Διεθνή η εκλογή του αρχηγού δεν είναι συμμετοχική διαδικασία, ούτε δημοκρατική διαδικασία, μια απόφαση διακρατική (μέσω των κομμάτων που συμμετέχουν στην οργάνωση είναι) και εν πολλοίς προκαθορισμένη, η οποία μπορεί να ληφθεί και σε ένα συμβούλιο. Ενδιαμέσως βέβαια, οι επιλογές για τα όργανα επιβεβαιώνονται στα συμβούλια, του Γιώργου στο συνέδριο του 2008 στην Αθήνα, του Αγιάλα ως Γενικού Γραμματέα στην Αθήνα και στο προηγούμενο.

Ανοιχτή εκλογή και σύγκρουση σε ένα συνέδριο για την επιλογή του προέδρου δεν έχει γίνει ποτέ, με πολύ προσωπικό και συμφωνημένο τρόπο ο ένας πρόεδρος παρέδιδε στον άλλον, και συνήθως από την προεδρία του Μπραντ το 1976 το αξίωμα απευθυνόταν σε πολιτικούς που είχαν κλείσει την εγχώρια τους καρριέρα, όπως ο Μωρουά και ο Γκουτιέρες. 
Αυτό που προτείνει ο Γιώργος μάλλον θα κάνει τη Οργάνωση άνω-κάτω, γιατί η εσωτερική δημοκρατία ήταν κάτι άγνωστο στη Διεθνή.

Το πιθανότερο είναι, ότι ο Γιώργος υπολογίζει, πως αν περάσει τις θεσμικές αλλαγές, επιβάλλει την ανοιχτή διαδικασία και θέσει εκ νέου υποψηφιότητα για την προεδρεία της διεθνούς, μπορεί και να επανεκλεγεί. Μια καρέκλα άλλωστε, είναι πάντοτε χρήσιμη…


Θέμης Δαγκλής