Στην αβεβαιότητα και στο φόβο της χρεοκοπίας εντοπίζει ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Αμυνας, Γιάννης Ραγκούσης, την αιτία του προβλήματος που αντιμετωπίζει η Ελλάδα και τονίζει ότι «η ύφεση είναι το αποτέλεσμα και όχι η αιτία». Δηλώνει ότι επιφυλάσσεται αν η δανειακή σύμβαση και το PSI θα διασφαλίσουν την οριστική λύση για τη χώρα. Σε συνέντευξή του στο in.gr, ο κ. Ραγκούσης τάσσεται ενάντια σε μία λύση για την οικονομική κρίση με οποιοδήποτε τίμημα. «Και να μειώσουμε τους μισθούς, αν ο φόβος χρεοκοπίας διατηρηθεί, δεν θα βγούμε από την κρίση και το μόνο που θα πετύχουμε είναι να διαλύσουμε τη χώρα και τους Έλληνες». 

Αναγνωρίζει τις ευθύνες της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ από το 2009 και μετά επειδή, όπως λέει, αυτή δεν συγκρούστηκε με την «αντίληψη του πολιτικού κατεστημένου της Μεταπολίτευσης».

Ο κ. Ραγκούσης κατηγορεί ευθέως μέλη της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, βουλευτές του κόμματος καθώς και τη συντριπτική πλειοψηφία των κομμάτων της αντιπολίτευσης και μεγάλο μέρος των συνδικάτων ότι λειτούργησαν με τη λογική που ονομάζει  «σκοτεινή πλευράς της Μεταπολίτευσης», το δόγμα δηλαδή «άλλα λέω, άλλα εννοώ και άλλα, εντέλει, πράττω».

Υπογραμμίζει μάλιστα ότι «η τελική, η καθοριστική ζημιά δεν είχε γίνει μέχρι τον Ιούλιο του 2011. Μέχρι και τότε η Ελλάδα προλάβαινε, η κυβέρνηση Παπανδρέου μπορούσε, το ΠΑΣΟΚ άντεχε». Τονίζει ωστόσο ότι «η διακυβέρνηση Καραμανλή ήταν αυτή που προκάλεσε την εθνική συμφορά».

Τέλος, αναφορικά με την τοποθέτηση του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη εναντίον του Μνημονίου, έτσι όπως συντάχθηκε, ο κ. Ραγκούσης αναφέρει πως εφαρμόστηκε ο ένας πυλώνας του και εγκαταλείφθηκε ο άλλος, «εφαρμόστηκε ο πιο δυσάρεστος, που αφορούσε το εισόδημα όλων των Ελλήνων, ενώ αυτός που έθιγε τις 'μικρές ολιγαρχίες' έμεινε ανενεργός. Μπροστά στις 'μικρές ολιγαρχίες' σηκώθηκαν από ορισμένους τα χέρια ψηλά». 

Συγκεκριμένα, ο κ. Ραγκούσης δήλωσε:

«Όταν έχει χειροτερέψει η ζωή τόσων Ελλήνων, όταν ο εκλεγμένος Πρωθυπουργός έχει παραδώσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, όταν το κόμμα που έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη για το δημοσιονομικό εκτροχιασμό της χώρας φτάσαμε να πρέπει να συμμετέχει στην Κυβέρνηση για να βγει η χώρα από την κρίση, τότε πραγματικά υπάρχει μείζον πολιτικό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί με αυτοκριτική και ειλικρίνεια. 

Πιστεύω βαθιά ότι ο βασικότερος λόγος της υπό αυτή την έννοια αποτυχίας της προηγούμενης κυβέρνησης είναι το παρατεταμένο καθεστώς αβεβαιότητας, διάρκειας δύο περίπου ετών, για το αν και κατά πόσο η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει ή όχι, αν θα παραμείνει ή όχι στη ζώνη του ευρώ.

Ισχυρίζομαι ότι η αιτία του προβλήματος που σήμερα αντιμετωπίζει η Ελλάδα δεν είναι η ύφεση. Ποιος επενδυτής επενδύει, ποιος καταναλωτής καταναλώνει και ποιος αποταμιευτής δεν σκέφτεται να αποσύρει από την τράπεζα τις καταθέσεις του όταν βρίσκεται επί μια διετία αντιμέτωπος με την προοπτική είτε της χρεοκοπίας, είτε της εξόδου από τη ζώνη του ευρώ; Άρα πώς να μη χάνουν τη δουλειά τους τόσες χιλιάδες άνθρωποι, πώς να μην πνίγονται τόσες επιχειρήσεις από έλλειψη ρευστότητας, πώς να μη μειώνονται ραγδαία τα εισοδήματα και η κατανάλωση; 

Έχουν μεγάλη πολιτική ευθύνη όσοι, εντός και εκτός Ελλάδος, στους εθνικούς, διεθνείς και ευρωπαϊκούς θεσμούς με παλινωδίες, λανθασμένες αποφάσεις, υποχωρητικότητα και αναβλητικότητα οδήγησαν τη χώρα σε αυτή την κατάσταση, με επιπτώσεις που απειλούν ήδη όλη την Ευρώπη. Όσοι από την πρώτη μέρα λειτουργίας της κυβέρνησης είτε ως μέλη της, είτε ως μέλη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ καθώς και η συντριπτική πλειοψηφία των κομμάτων της αντιπολίτευσης και των βουλευτών τους και ένα πολύ μεγάλο μέρος των συνδικάτων λειτούργησαν, ουσιαστικά, με τη λογική της σκοτεινής πλευράς της Μεταπολίτευσης -σας θυμίζω το «δόγμα» αυτής της σκοτεινής πλευράς που είναι το περίφημο «άλλα λέω, άλλα εννοώ και άλλα, εντέλει, πράττω.» Όλοι αυτοί δεν επέτρεψαν στην Ελλάδα να πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα. 


Όπου πιάσαμε τον «ταύρο από τα κέρατα» αμέσως, «με το καλημέρα», εκεί πετύχαμε ριζικές, ολοκληρωμένες αλλαγές. Σε όποιους τομείς κάναμε ασκήσεις οικοδόμησης προσωπικού φιλολαϊκού προφίλ των υπουργών, επιχειρώντας να κοροϊδέψουμε ή να χαϊδέψουμε αυτιά, καθυστερώντας τη λήψη επώδυνων αλλά σωτήριων αποφάσεων για την ελληνική κοινωνία, εκεί χάσαμε τον μπούσουλα, χάσαμε χρόνο, απογοητεύσαμε και εξοργίσαμε τη διεθνή κοινότητα, προκαλέσαμε την αγανάκτηση των Ελλήνων πολιτών και στο τέλος πλήξαμε πολύ πιο βίαια τα εισοδήματά τους και οδηγήσαμε την ελληνική οικονομία σε ύφεση. Στην πραγματικότητα, στο όνομα του λαού και της κοινωνικής ευαισθησίας κάποιοι έπληξαν καίρια τα λαϊκά συμφέροντα, καθώς και το εισόδημα μισθωτών και συνταξιούχων, εμποδίζοντας τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. 

Τελικά, ενώ το Μνημόνιο είχε εξαρχής δύο πυλώνες, τον δημοσιονομικό και τον διαρθρωτικό, φτάσαμε στο ακατανόητο και αδικαιολόγητο σημείο την ίδια στιγμή που υπουργοί και βουλευτές νομοθετούσαν τη λήψη μέτρων που μείωναν το εισόδημα εκατομμυρίων Ελλήνων, οι ίδιοι αυτοί να υποχωρούν σε πιέσεις ισχυρών συνδικάτων και συντεχνιών αναβάλλοντας τη λήψη διαρθρωτικών μέτρων. Εφαρμόστηκε λοιπόν ο ένας πυλώνας και εγκαταλείφθηκε ο άλλος, εφαρμόστηκε ο πιο «δυσάρεστος», που αφορούσε το εισόδημα όλων των Ελλήνων, ενώ αυτός που έθιγε τις «μικρές ολιγαρχίες» έμεινε ανενεργός. Μπροστά στις «μικρές ολιγαρχίες», σηκώθηκαν από ορισμένους τα χέρια ψηλά. 

Κάνοντας μια αποτίμηση, η «αχίλλειος πτέρνα» περιεχομένου του Μνημονίου –κατά τη γνώμη μου- ήταν ότι προσέγγισε το θέμα του δημοσιονομικού ελλείμματος και της κάλυψης των δανειακών αναγκών χωρίς να αντιμετωπίζει ταυτόχρονα και το πρόβλημα του συνολικού ύψους του εξωτερικού χρέους, το οποίο στην πραγματικότητα επιδεινώθηκε με την είσοδο της Ελλάδας στον Μηχανισμό Στήριξης. Πρόκειται για ευθύνη και των εταίρων, οι οποίοι σχεδίασαν με την αυταπάτη και την ψευδαίσθηση ότι η Ελλάδα θα κατάφερνε σύντομα να ξαναβγεί στις αγορές γιατί θα έπεφταν τα περίφημα spreads με την απλή ανακοίνωση μιας σειράς μέτρων «επικοινωνιακού χαρακτήρα», που θα ελάμβανε είτε η ελληνική κυβέρνηση είτε οι Σύνοδοι Κορυφής. 

Στα όσα σας προανέφερα για την κρίση και τις αιτίες της να ξεκαθαρίσουμε μια κι έξω και το εξής: η Ελλάδα δεν βρέθηκε να πάσχει από την θανατηφόρο υπερχρέωση εξαιτίας όσων συνέβησαν μετά το 2009. Αντίθετα, αυτό οφείλεται στα όσα συνέβαιναν από το 1974 μέχρι το 2009, όταν το πολιτικό προσωπικό της χώρας και εθίστηκε το ίδιο και προκάλεσε τον εθισμό χιλιάδων συμπολιτών μας στο παραισθησιογόνο που ονομάζεται «εξωτερικός δανεισμός». Πλήθος πολιτικών το χρησιμοποίησαν για να φτιάξουν εύκολα πολιτικές καριέρες μοιράζοντας αφειδώς τεχνητή χαρά και πλαστή ευημερία σε εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων, δημιουργώντας μια κυρίαρχη νοοτροπία, αυτήν που εγώ ονομάζω «αντίληψη του πολιτικού κατεστημένου της Μεταπολίτευσης.» Με αυτή οφείλαμε εμείς να συγκρουστούμε από το ’09 και εξής. 

Επειδή όμως δεν θέλω να είμαι άδικος και ισοπεδωτικός, πρέπει να επισημάνω ότι η πορεία της χώρας από το ’74 και μετά συμπεριέλαβε και σημαντικές προόδους, τόσο ως προς την σταθερότητα της διακυβέρνησης και την κυβερνητική συνοχή όσο και ως προς κάποιες αποτελεσματικές προσπάθειες να συμμαζευτεί η χώρα δημοσιονομικά. Η Ελλάδα του 2000 δεν ήταν η Ελλάδα της χρεοκοπίας. Η διακυβέρνηση Καραμανλή ήταν αυτή που προκάλεσε την εθνική συμφορά. 

Κατ’ αρχάς, η εικόνα μιας Πολιτείας όπου, ενώ υποτίθεται πως θέλει να πατάξει τη φοροδιαφυγή, η εκτελεστική εξουσία συγκρούεται με τη δικαστική, είναι αποκρουστική για τους πολίτες και σκορπά απογοήτευση. Μακριά από εμένα και η υπόνοια ακόμη ότι σε μια ευνομούμενη πολιτεία, σε ένα κράτος-δικαίου θα μπορούσε να υπάρξει ασυλία και απυρόβλητο για τον οποιονδήποτε. Η ιδέα όμως ότι ο πρώην πρωθυπουργός και ο πρώην υπουργός Οικονομικών προσπάθησαν να «μαγειρέψουν» τα στατιστικά στοιχεία συνιστά μομφή που κατά τη γνώμη μου στερείται παντελώς σοβαρότητας. Σε μια εποχή μάλιστα που βοούσε το σύμπαν για τα δημοσιονομικά χάλια της Ελλάδας ή και μαθαίναμε ότι στην κ. Λαγκάρντ λίγους μήνες νωρίτερα ο Έλληνας υπουργός των Οικονομικών έδινε τα δημοσιονομικά στοιχεία της χώρας γραμμένα σε… χαρτοπετσέτα.  
Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει τίποτε πιο πατριωτικό και φιλολαϊκό από το να τελειώνει η αβεβαιότητα για τη χρεοκοπία. Kαμία παράταση στην αβεβαιότητα μα και καμία λευκή επιταγή στη διαδικασία εξόδου από την αβεβαιότητα. Αν η αβεβαιότητα συνεχιστεί, η ύφεση θα βαθύνει, το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων θα γνωρίσει καταβαράθρωση. Επίσης, αν η αβεβαιότητα συνεχιστεί, τότε οφείλω δημόσια να δηλώσω ότι κινδυνεύουμε να περάσουμε από την οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση σε μια εθνική περιπέτεια, σε μια εθνική τραγωδία. 

Αποτελεί ιστορική υποχρέωση και εθνικό καθήκον να τελειώσει τώρα η αβεβαιότητα. Να συνομολογηθεί με τρόπο σαφή, τεκμηριωμένο με χαρτί και μολύβι που λένε, από όλους, εντός και εκτός της χώρας ότι η Ελλάδα έχει ένα διαχειρίσιμο εξωτερικό χρέος, ότι δεν πρόκειται να υποχρεωθεί σε  στάση πληρωμών, ότι διαθέτουμε αρκετά χρήματα ώστε να καλύπτουμε απρόσκοπτα τη λειτουργία του ελληνικού κράτους και τις δανειακές του υποχρεώσεις.
 
Επιτυγχάνοντας ένα τέτοιο PSI και μια τέτοια δανειακή σύμβαση η Ελλάδα κερδίζει κάτι πολύτιμο: βγάζει από πάνω της το φόβο για ενδεχόμενη χρεοκοπία και έξοδο από το ευρώ. Μόνον έτσι γυρίζει σελίδα, κυριολεκτικά. Έτσι θα αρχίσουν οι επενδυτές να επενδύουν, να δημιουργούνται θέσεις εργασίας, οι καταναλωτές να καταναλώνουν, οι αποταμιευτές να επιστρέφουν στις τράπεζες. 

Μόνο έτσι, θα πάψει η Ελλάδα να είναι η χώρα του κλινικού θανάτου της οικονομίας, όπως συμβαίνει σήμερα. Εν όψει της ερχόμενης Συνόδου Κορυφής, καθώς και της κατάληξης των διαπραγματεύσεων, οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι αν η δανειακή σύμβαση και το PSI δεν διασφαλίσουν πράγματι την οριστική λύση και παρατείνουν την αβεβαιότητα, τότε για μένα θα πρόκειται για συνέχιση του ίδιου ολέθριου λάθους και ειλικρινά επιφυλάσσομαι». 




TAGS