Με ...διερευνητική διάθεση συμμετέχει στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών που είναι σε εξέλιξη ο Αντώνης Σαμαράς, με ανώτατες πηγές της Συγγρού να επιμένουν ότι η ενημέρωση από την πλευρά του Μαξίμου για τις απαιτήσεις της Τρόικας είναι περιορισμένου εύρους. Ως εκ τούτου, παραμένει ακόμη άγνωστη η θέση που θα τηρήσει ο Πρόεδρος της ΝΔ, με σενάρια να κινούνται από την συμφωνία εφ’ όσον διαμορφωθεί ένα καθεστώς κατόπιν συνολικής διαπραγμάτευσης, ως ακόμη και την πιθανότητα της ρήξης.
Δεδομένης της κατάστασης αυτής, ως και την τελευταία ώρα σήμερα επαναλαμβάνονταν οι συσκέψεις του Αντώνη Σαμαρά με τους στενούς του συνεργάτες –κατά μόνας ή με ευρύτερη συμμετοχή. Κυρίαρχος στόχος παρέμενε να καλυφθούν όλα τα ενδεχόμενα και να αναζητηθούν όλες οι δυνατές λύσεις για όλα τα σενάρια. Ουσιαστικά δηλαδή, το ζητούμενο της σημερινής σύσκεψης είναι ποιος θα αιφνιάσει ποιον και σε ποιο βαθμό.

Οι μέχρι σήμερα συσκέψεις των πολιτικών αρχηγών –και καθώς φαίνεται και οι όποιες συνομιλίες έχουν μεσολαβήσει- αναλώνονταν σε ενημερώσεις για την εξέλιξη του psi. Θέμα όμως για το οποίο ο διάλογος εξαντλείται μεταξύ ΔΝΤ, ΕΕ και ΕΚΤ με την Ελλάδα να παραμένει απλώς ο ενδιάμεσος.

Η πραγματική συζήτηση αφορούσε στα μέτρα που θα συνοδεύουν τη νέα δανειακή σύμβαση. Θέμα για το οποίο «γαλάζια» στελέχη διατυπώνουν ευθέως τους ενδοιασμούς τους για το ρόλο Παπαδήμου με φωνές στην Συγγρού να κάνουν πλέον λόγο ανοιχτά για αυτοακύρωση του Λουκά Παπαδήμου ως «Πρωθυπουργού- διαπραγματευτή».

Δεδομένου ότι ο κ. Παπαδήμος έχει ως τώρα λειτουργήσει έχοντας το ρόλο απλώς του κομιστή των αιτημάτων της τρόικας, στην Συγγρού αναζητούν εάν τα όσα ακούγονται να ζητούν οι Τροικανοί, πρώτον διατυπώνονται μαξιμαλιστικά, δεύτερον τα εννοούν ή, τρίτον, υπάρχουν περιθώρια υποχώρησης.

Απέναντι στα τρία αυτά σενάρια, ο Αντώνης Σαμαράς μπορεί είτε να ζητήσει διαπραγμάτευση στη βάση των προτάσεων της ΝΔ με προτάσεις ισοδύναμες σε αποτέλεσμα των απαιτήσεων των πιστωτών. Είτε να υποχωρήσει πλήρως στις απαιτήσεις, είτε να ζητήσει αναμόρφωση των προτάσεων της Τρόικας γιατί αυτές που κυκλοφορούν, κυρίως διαμέσου των ΜΜΕ, δεν αποτελούν βάση συζήτησης.

Το δίλημμα Σαμαρά συνεπώς εστιάζεται στο τι πραγματικά ζητά η τρόικα από το οποίο θα προσδιοριστεί και η τελική του θέση. Πάντως, από την Συγγρού εμφανίζονται ανυποχώρητοι κυρίως σε δύο σημεία: Την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα και στο ζήτημα της κλιμακωτής αύξησης των αντικειμενικών αξιών.

Ως προς το πρώτο θέμα, στην ΝΔ αναγνωρίζουν ότι αυτό βοήθησε εν πολλοίς και στη συγκέντρωση φόρων από το χαράτσι ακινήτων μέσω ΔΕΗ, ένα μέτρο που απέδωσε (συμβάλλοντας μάλιστα και στη μείωση του ελλείμματος –σύμφωνα με τα στοιχεία- του 2011). Ως προς το δεύτερο θέμα, από το επιτελείο Σαμαρά εκτιμάται ότι πρόκειται για απολύτως υφεσιακό μέτρο, που θα τροφοδοτήσει περαιτέρω την ύφεση καταρρακώνοντας την οικονομία.

Μετά τα χθεσινά, στον κατάλογο με τις «κόκκινες γραμμές» προστέθηκε και το θέμα της μείωσης του εφ’ άπαξ ενώ αδιαπραγμάτευτη φαίνεται να παραμένει και η στάση Σαμαρά στο θέμα των απολύσεων από το δημόσιο που φέρεται να ζητά μετ’ επιτάσεως η τρόικα. Συζητήσιμη είναι η μείωση των επικουρικών συντάξεων κατά 15% σε συντάξεις άνω των 300 ευρώ. Όλη η διαπραγμάτευση πάντως αφορά αφ’ ενός σε μία σειρά ζητημάτων τα οποία αλληλοσυνδέονται σε μια προσπάθεια να επιτευθεί μία συμφωνία που θα λειτουργήσει ως ανάχωμα στη διογκούμενη ύφεση.

Εκ παραλλήλου, στην ελληνική στάση απέναντι στην τρόικα, θα πρέπει να συνυπολογιστούν, τόσο οι απειλές που εκτοξεύονται κατά βάσιν από Γερμανούς αξιωματούχους –περί εγκατάλειψης της χώρας στη χρεοκοπία- και της ρεαλιστικής δυνατότητας να υλοποιηθούν αυτές, όσο και ο υπογειος πόλεμος μεταξύ ΔΝΤ και ΕΕ για το ποιος πρέπει να υιοθετήσει σκληρότερη στάση απέναντι στην Ελλάδα.