«Ονομάσαμε σύγκλιση μια φούσκα και πάνω στη φούσκα έχουν χτιστεί όνειρα, ζωές, συνταξιοδοτήσεις, έχουν χτιστεί επαγγελματικές, κοινωνικές διαρθρώσεις. Είναι τραγικό αυτό. Όλο αυτό πρέπει να ανασυνταχθεί σε μια νέα παραγωγική βάση», επεσήμανε ο Μίμης Ανδρουλάκης, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, στον ραδιοφωνικό σταθμό «ΒΗΜΑ 99,5».  «Όλο, σχεδόν, το πολιτικό σύστημα, τα ΜΜΕ αλλά και ο λαός μας είναι εκτός πραγματικότητας. Αυτό συμβαίνει γιατί υπάρχει απουσία ηγεσίας. Η ηγεσία πρέπει να βγει και να μιλήσει και να πείσει. Γιατί αυτό είναι το βαθύτερο ελληνικό ζήτημα, δεν είναι οι δανειστές.   

Γιατί πείτε πως, αύριο, δεν έχουμε χρήματα και  τους λέμε δεν σας πληρώνουμε, μέρος ή τίποτα ή μας χαρίζουν το 100% του χρέους, δεν αποκλείεται  η χρεοκοπία, αλλά συντεταγμένη και με κάποια υποστήριξη να πάρουμε κάποιο μίνι Μάρσαλ.
   
Να κάνουμε χρεοκοπία δεν το αποκλείω κι αυτό στο τέλος. Όμως το ελληνικό  πρόβλημα  είναι βαθύτερο. Το επίπεδο της ζωής μας, του πλούτου μας, των εισοδημάτων που διαμορφώσαμε την προηγούμενη δεκαετία, οι συσσωρευμένες υποχρεώσεις της κοινωνίας προς τις νέες γενιές και τους απόμαχους δεν μπορούν να υποστηριχθούν από το υπάρχον παραγωγικό, εξαγωγικό και δημογραφικό προφίλ της χώρας. Αυτό είναι το τραγικό ελληνικό ζήτημα», ανέφερε ο κ. Ανδρουλάκης, σχετικά με την ανάγκη ενός νέου αναπτυξιακού μοντέλου.   

Και συνέχισε, «Η ύψιστη εκδήλωση πατριωτισμού είναι σιγά –σιγά σήμερα να αναπτύξουν μια εθνική, παραγωγική, εξαγωγική βάση. Πρέπει να καταλάβετε ότι η παραγωγική γνώση στην Ελλάδα είναι πολύ μηδαμινή.

Πρέπει να καταλάβετε ότι η Ελλάδα, σήμερα, είναι 187η θέση στο να κάνει δουλειές. Πίσω από την Παπούα και τη  Νέα Γουινέα, πίσω από την Μογγολία. Και σκεφτείτε ότι αυτοί που νομίζουμε ότι είναι στην ίδια μοίρα με μας, ας πούμε η Ισπανία είναι στην 40η θέση, ενώ η Πορτογαλία στη 30η, η Ιρλανδία στη 10η θέση. Άρα πρέπει να καταλάβουμε ότι πρέπει να αλλάξει όλη μας η νοοτροπία».   

«Αυτή τη στιγμή έχουμε μια Αριστερά, η οποία δίνει μάχες οπισθοφυλακών, χαμένες μάχες, βέβαια, για τη διατήρηση μιας φούσκας με τα δανεικά. Άρα δεν υπάρχουν αυτοί που θα μας δανείσουν πια. Να γιατί πρέπει να κάνουμε αυτή την τιτάνια προσπάθεια σαν λαός να πούμε φτου κι από την αρχή.  

Εθνική υπερηφάνεια σημαίνει  να μην είμαστε παιδιά των φαναριών, αλλά να δημιουργήσουμε μια παραγωγική βάση σ' αυτή τη χώρα. Αυτό σημαίνει μια ανασύνταξη, μια ανασύνθεση παραγωγική που  αφορά την αστική τάξη η οποία έμαθε να είναι κρατικοδίαιτη ή να έχει κέρδη στα ακίνητα ή σε μη παραγωγικούς τομείς.   

Αρα πρέπει να κάνουμε μια μεγάλη μετατόπιση επαγγελματικών τάξεων από παρασιτικούς μη παραγωγικούς τομείς σε παραγωγικούς και σε διεθνώς εμπορεύσιμους τομείς της οικονομίας.  

Δηλαδή δεν σημαίνει ανάπτυξη να κάνουμε απλώς mall και να πουλάμε ξένα προϊόντα. Δεν είναι αυτό που λένε κάθε μέρα οι παραγωγικές τάξεις στα ραδιόφωνα ή στις τηλεοράσεις ως παραγωγοί.   

Αυτοί, παραγωγή εννοούν να υπερδανείζεται η χώρα για να συντηρούμε δομές εμπορικές που πουλάνε ξένα προϊόντα. Θα το κάνεις αυτό σ' ένα βαθμό. Αλλά ή θα φτωχύνουμε υπερβολικά, δηλαδή 60% σε σχέση με το 2006-2007 για να μην αγοράζουμε ξένα προϊόντα και να έρθει στα ίσια του το εμπορικό ισοζύγιο, ή θα πρέπει να αναπτύξουμε την παραγωγική μας βάση και εδώ χρειαζόμαστε, δυστυχώς, τους ξένους και τους Γερμανούς να κάνουμε το σχέδιο Μάρσαλ και να κερδίσουν κι αυτοί κι εμείς.  

Χρειαζόμαστε ένα επενδυτικό μπουμ που δεν θα κάνει απλώς δρόμους, γιατί έχουμε δρόμους και υποδομές. ‘Έχουμε τις καλύτερες υποδομές π.χ. από την Τουρκία ή τη Βουλγαρία, αλλά είμαστε κατώτεροι στην ανταγωνιστικότητα, δεν μας φταίνε οι μισθοί».