Στη μάχη της επομένης Κυριακής ο Ευάγγελος Βενιζέλος δεν θα έχει αντίπαλο. Ίσως αυτό να είναι το πρώτο του λάθος. Δεν μπορεί να τον αδικήσει που επέμενε πως το καταστατικό θα έπρεπε να τηρηθεί ευλαβικά. Πιθανόν όμως να ήταν πιο έξυπνο πολιτικά, να βρει εκείνος τις υπογραφές που έλειπαν στο Χρήστο Παπουτσή. Δύο υποψήφιοι έχουν μια επίφαση δημοκρατικότητας. Το σημαντικότερο; Ίσως να κινητοποιούσαν περισσότερο κόσμο στην εσωκομματική κάλπη.   
Πόσοι θα πάνε να ψηφίσουν την Κυριακή; Το 2007 το ΠΑΣΟΚ πήρε 2,7 εκ. ψήφους στις βουλευτικές εκλογές και στις εσωκομματικές πήγαν 800.000, δηλαδή ούτε ο ένας στους τρεις. Το 2009, η ΝΔ ψηφίστηκε από 2,2 εκ ψηφοφόρους, στις εσωκομματικές συμμετείχαν πάνω από 800.000 δηλαδή περίπου 35%. Θα είναι μεγάλο στραπάτσο για το Βενιζέλο (δύο μήνες πριν τις βουλευτικές) αν αυτοί που θα πάνε να τον ψηφίσουν είναι 8 ή και 10 φορές λιγότεροι από το 2007. Κάποιοι στην Αριστερά και όχι μόνο θα μπουν στον πειρασμό να αρχίσουν τις αναγωγές, που παρεμπιπτόντως θα συμβαδίζουν με τις δημοσκοπήσεις.

Με άλλα λόγια: Αν στην εσωκομματική κάλπη αποδειχτεί πως αυτοί που ενδιαφέρονται για τα δρώμενα στο ΠΑΣΟΚ είναι λιγότεροι από 100.000, γιατί να πιστέψει κανείς ότι τον Μάιο θα το ψηφίσουν πάνω από ενάμισι εκατομμύριο; (τόσο περίπου χρειάζεται το ΠΑΣΟΚ για το 2 μπροστά, με πολύ μεγάλη εκτίμηση αποχής).        

Μια ισχνή παρουσία του κόσμου του ΠΑΣΟΚ στην εσωκομματική κάλπη έχει δύο πρόσθετα μειονεκτήματα για το Βενιζέλο. Το πρώτο είναι επικοινωνιακό, στην απευθείας σύγκριση με το Σαμαρά που έχει εκλεγεί από 800.000 νεοδημοκράτες. Το δεύτερο είναι στρατηγικό. Είναι η λεγόμενη «κοινωνική πτέρυγα» που προκαλεί τη μεγάλη αιμορραγία προς τα κόμματα της Αριστεράς, είναι αυτοί για τους οποίους στο επιτελείο Βενιζέλου σχεδιάζουν «αριστερή στροφή» στην προεκλογική περίοδο.

Όμως: Σε αυτούς ακριβώς δεν δόθηκε η ευκαιρία να εκφραστούν στην εσωκομματική διαμάχη, ακόμα και με τον κίνδυνο (που πιθανόν ήθελαν να εμποδίσουν στο επιτελείο Βενιζέλου) να ψηφίσουν Παπουτσή ή Τζουμάκα στις εσωκομματικές και Λουκα/Καστανίδη, Κουβέλη ή ΣΥΡΙΖΑ στις εθνικές. Όμως. Αλλιώς συμπεριφέρεται κανείς απέναντι σε ένα κόμμα, στις διαδικασίες του οποίου συμμετέχει και αλλιώς όταν θεωρεί πως δεν τον αφορά πλέον. Λίγοι θα είναι αυτοί που θα μπουν στη διαδικασία για να ψηφίσουν λευκό. Και εδώ ο Βενιζέλος πήρε ένα μεγάλο ρίσκο.   

Για το συμφέρον του και την εδραίωση του στην ηγεσία του κόμματος πάντως ο Βενιζέλος συμπεριφέρθηκε ευφυώς: Ο αγώνας για την συλλογή όσο περισσότερων δυνατόν υπογραφών απέτρεψε αντίπαλες υποψηφιότητες. Η προσφυγή στους βουλευτές κατά μόνας, ώστε να υπογράψουν υπέρ του αποδυνάμωσε πλήρως τους κορυφαίους, που από χθες έπαψαν να υπάρχουν. Ο Βενιζέλος δεν μπήκε σε συναλλαγή με την Άννα για τους 5 βουλευτές που ελέγχει ή τον Σκανδαλίδη για τους δύο δικούς του, πήγε κατευθείαν στους βουλευτές.

Το μόνο που απέμεινε στους πρώην κορυφαίους ήταν να προσκομίσουν τον εαυτό τους. Βαρόνοι στο νέο βενιζελικό κόμμα δεν υπάρχουν πλην ενός:  του Λοβέρδου, με τον οποίο ο Βενιζέλος πράγματι διαπραγματεύτηκε. Αυτό όμως καθιστά τη θέση του Λοβέρδου εξαιρετικά επισφαλή μετά τις εκλογές. Με δεδομένο ότι ο Λοβέρδος είναι ο μόνος που είναι σε θέση να τον αμφισβητήσει, είναι πολύ πιθανόν ο Βενιζέλος να κινηθεί προληπτικά και να τον «καθαρίσει» πρώτος. Έχει δε το πλεονέκτημα, ότι κι’ αν γίνει στις εκλογές, ότι δεν θα έχει ακόμα κλείσει τρίμηνο στην ηγεσία και ότι τα κόμματα ως γνωστόν είναι αδρανείς μηχανισμοί… 

Θέμης Δαγκλής


Σχετικά Θέματα:
Τώρα ο Βενιζέλος πρέπει να νικήσει την αποχή