Δυό φωνές φωνάζουνε τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Η μία του λέει να τελειώνει με το Ραγκούση εδώ και τώρα. Η άλλη να μην τον κάνει ήρωα. Δυσκολεύεται να αποφασίσει. 
Για το Γιάννη Ραγκούση τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Αν μπει τελικά στα ψηφοδέλτια έχει καλώς, θα το κάνει έχοντας κατοχυρώσει τη διαφωνία του. Αν τον αφήσει ο Βενιζέλος εκτός ψηφοδελτίων μηδενίζει το κοντέρ με τον πιο ανώδυνο τρόπο.

Αποφεύγει μια εκλογική αναμέτρηση στην οποία όχι μόνο εκείνος, αλλά κανένας στο ΠΑΣΟΚ δεν είναι σίγουρος ότι θα επιβιώσει εύκολα. Δεν θα είναι στην επόμενη βουλή, αλλά αυτό δεν θα οφείλεται στο ότι έχει ηττηθεί σε μια εκλογική αναμέτρηση. Ακόμα καλύτερα, αν αυτές οι εκλογές οδηγήσουν σε διάλυση του παλιό πολιτικό σύστημα, έχει καλύτερες πιθανότητες για μια επανεκκίνηση σαν «απόβλητος» παρά σαν ενσωματωμένος. Όσο και αν ανησυχεί για την επόμενη μέρα στην έρημο, ο  Ραγκούσης έχει μια στρατηγική εξόδου.   

Ο Βενιζέλος τα ξέρει όλα αυτά και γι’ αυτό διστάζει να πάρει μια απόφαση, διστάζει να ανοίξει τα χαρτιά του. Δεν το έκανε ούτε στη συνάντηση με τον Ραγκούση, που είχε χθες το μεσημέρι.

Ο αναπληρωτής υπουργός Άμυνας έμαθε έκπληκτος τη διαρροή, ότι το  θέμα του θα κριθεί στη συνεδρίαση του ad hoc οργάνου το απόγευμα. Πράγματι ο Βενιζέλος εκεί χαρακτήρισε τη στάση του Ραγκούση «ανήθικη πολιτικά». Απόφαση ωστόσο δεν ελήφθη. Η επόμενη διαρροή από την Ιπποκράτους ήταν ότι ο πρόεδρος προβληματίζεται, αν θα πρέπει να παραδώσει το Ραγκούση στην κρίση των ψηφοφόρων, ή να τελειώσει το θέμα ο ίδιος.   

Με τα χαρακτηριστικά που χρειάζεται το ΠΑΣΟΚ αυτή τη στιγμή από την ηγεσία του αυτή η αναβλητικότητα  δεν έχει καμιά σχέση. Όταν θεωρείς τη στάση κάποιου ανήθικη πολιτικά τον «κόβεις» εσύ από τα ψηφοδέλτια, δεν προβληματίζεσαι αν θα τον «παραδώσεις στην κρίση των πολιτών».

Αν θεωρείς ότι κάποιος συμπεριφέρεται με τρόπο που βλάπτει το κόμμα, όπως όταν ο Ραγκούσης εξεδήλωσε την πρόθεση του να καταψηφίσει την τροπολογία, τον προειδοποιείς με διαγραφή και συγκρατείς έτσι και πέντε ακόμα, που έκαναν το κόμμα να φαίνεται μπάχαλο. Η αναβλητικότητα και η διστακτικότητα της ηγεσίας δίνει απλώς κίνητρο στο Ραγκούση, να τραβήξει το πράγμα ως τα άκρα για να δει ως πού μπορεί να το φτάσει. Πολύ μακριά, όπως έδειξαν οι τρεις τελευταίες μέρες… 


Θέμης Δαγκλής