«Ας είναι πρωθυπουργός ο αρχηγός του πρώτου κόμματος. Αλλά πεποίθησή μου είναι ότι ακόμα κι αν κάποιο κόμμα βγει πρώτο ή διασφαλίσει την αυτοδυναμία οφείλει να υποτάξει το κομματικό συμφέρον στο εθνικό, αναζητώντας ευρύτερες συναινέσεις και συνεννοήσεις», τόνισε η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Άννα Νταλάρα, στον «ΒΗΜΑ 99,5».  «Με θλίψη παρακολουθώ τη διολίσθηση πολλών προσώπων του πολιτικού συστήματος σε πρακτικές ακραίου λαϊκισμού. Δεν έχει φύγει ο κίνδυνος, η απειλή της χρεοκοπίας είναι πάνω από το κεφάλι μας», συμπλήρωσε. 

Στη συνέχεια, η κ. Νταλάρα αναφέρθηκε στη χρηματοδότηση των κομμάτων. «Πιστεύω ότι η κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων είναι ένα ζήτημα που αφορά την αξιοπιστία και τη φερεγγυότητα του κομματικού συστήματος. Ιδιαίτερα σήμερα, τα όποια οικονομικά προβλήματα αντιμετωπίζουν τα κόμματα, οφείλουν να τα διαχειριστούν σε περιβάλλον ανάλογο με αυτό που ζει η χώρα τη συγκεκριμένη στιγμή. 

Το πολιτικό μήνυμα της μη ψήφισης, λοιπόν, είναι ότι δεν μπορεί, όταν ο ίδιος ο κ. Γιαννίτσης, πέρα από τις θέσεις των άλλων Υπουργών Εσωτερικών, έρχεται και κατεβάζει στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, νομοθέτημα για λιγότερα χρήματα για μία μείωση 25% και ένα ποσό το οποίο μπορεί να καλύψει ένα μέρος των ήδη εξόδων και υποχρεώσεων, να σφυρίζουμε κλέφτικα και να μη γίνεται. Και παραμονή που κλείνει η Βουλή, να κατεβαίνει ως τροπολογία, μέσα στον ορυμαγδό των τροπολογιών να κατεβάζει αυτή  τη διάταξη, πάλι, αυτούσια , ως έχει, με 35 εκατ., όχι για τα χρωστούμενα μόνο, που θα ήταν λογικό, αλλά για την προκαταβολή της χρηματοδότησης του 2012, πράγματα που δεν έχουν γίνει. 

Λυπούμαι, αλλά αυτό που πιστεύω για την πολιτική, ειδικά αυτή τη στιγμή της απαξίωσης, δεν μου επιτρέπει να συναινέσω σε μια πράξη που εκθέτει το πολιτικό σύστημα και μας εκθέτει στα μάτια των εντολοδόχων». 

Για τη συμμετοχή στις εκλογές επισήμανε: «Επειδή γνωρίζω τον κ. Αργύρη, πιστεύω ότι από μία άλλη θέση είναι πάρα πολύ κοντά στο ΠΑΣΟΚ και βοηθάει με έναν αποτελεσματικό τρόπο. Νομίζω, επειδή τους έχουμε τσακίσει τους πολιτικούς, και καλώς εν μέρει, πρέπει να δούμε την κάθε περίπτωση διαφορετικά. Η τιμωρία ενός φθαρμένου και αναποτελεσματικού συστήματος όμως, δεν μπορεί να σημαίνει τιμωρία της πολιτικής και των φορέων της».