Δύο πράγματα από αυτά που είπε χθες ο Ευάγγελος Βενιζέλος αξίζει να τα κρατήσει κανείς. Ότι κυβέρνηση χωρίς το πρώτο κόμμα δεν γίνεται στην Ελλάδα και ότι ο Παπαδήμος έχει τελειώσει. Για το δεύτερο ο Βενιζέλος ήταν σαφής, «γενικά οι λύσεις πρέπει να είναι πολιτικές», είπε και πρόσθεσε: «η φυσιολογική λύση είναι η λύση ενός πρωθυπουργού και ενός υπουργού που απολογείται. Που κρίνεται με την ψήφο του ελληνικού λαού».
Το πρώτο, το στριφογύρισε αρκετά προβάλλοντάς το σαν δικαιολογία, ώστε να εξηγήσει γιατί ζητάει να είναι το ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα. «Ναι κυβέρνηση χωρίς το πρώτο κόμμα δεν γίνεται στην Ελλάδα. Ο πρώτος παίρνει το μπόνους των 50 εδρών, άρα για αυτό λέμε το ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα». Σε άλλο σημείο όμως δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο συγκυβέρνησης με το Σαμαρά. «Εγώ  δεν αποκλείω κανέναν», είπε στο Σταύρο Θεοδωράκη (protagon.gr), αλλά και στον ΑΝΤ1 (Μαρία Χούκλη, Στρατής Λιαρέλης).  

Το ιδεατό για τον Βενιζέλο θα ήταν πράγματι να ήταν πρώτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ και εκείνος να κληθεί – επιτέλους - να πρωθυπουργεύσει της χώρας, είναι αρκετά έξυπνος όμως για να βλέπει, ότι κάτι τέτοιο δεν θα του βγει. Από όλα τα υπόλοιπα ενδεχόμενα που μπορεί να βγάλει η κάλπη έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το καλύτερο δυνατό σενάριο είναι να πάρει το ΠΑΣΟΚ γύρω στο 18% και πάνω - το 20% θα ήταν τέλειο. Με αυτό το αποτέλεσμα, κανείς δεν θα μπορέσει κανείς να τον αμφισβητήσει.        

Το καλύτερο για τον Βενιζέλο αποτέλεσμα της ΝΔ σε αυτήν την περίπτωση θα ήταν ένα 30% plus, που του διασφαλίζει τρία πράγματα: Πρώτον, ότι μια σχετική πλειοψηφία επιδοκιμάζει το μνημόνιο και με την επίγνωση αυτή, ενδεχομένως ο θυμός του κόσμου να καταλαγιάσει και το ΠΑΣΟΚ να αρχίσει να ανακάμπτει. Δεύτερον ότι με μια τέτοια διαφορά δεν θα έχει κανένα πρόβλημα να αποδεχτεί ως Πρωθυπουργό της κυβέρνησης συνεργασίας το Σαμαρά και να τον «περάσει» στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ.

Η αποδοχή αυτή είναι σημαντική για τον Βενιζέλο, γιατί αν στο μέλλον καταφέρει να ανατρέψει την ισορροπία των δυνάμεων, έχει ελπίδες να γίνει αποδεκτός ως ο Πρωθυπουργός της επόμενης συγκυβέρνησης. Και τρίτον με μια τέτοια διαφορά, το ΠΑΣΟΚ μπορεί να δώσει ψή
φο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Σαμαρά χωρίς να συμμετάσχει σε αυτήν και στη φθορά των συγκεκριμένων αποφάσεων. Οι πασόκοι μπορούν να ξεκουραστούν τους επόμενους μήνες, και να σπάνε κέφι με τον Τόμσεν και τον Σόιμπλε, που θα τρέχουν τους υπουργούς της ΝΔ.  

Δυστυχώς για το Βενιζέλο, σε αυτό το σενάριο «του χαλάει τη σούπα» ο Καμμένος, που μπορεί να περιορίσει τη ΝΔ σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα και να καταστήσει επιτακτική μια διαπραγμάτευση των δύο κομμάτων για όλα, ακόμα και για το πρόσωπο του Πρωθυπουργού.

Αν η διαφορά είναι μικρή, η μη συμμετοχή του υπουργών του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση «δεν παίζει» και το θέμα της Πρωθυπουργίας παραμένει ανοικτό. Ο αποκλεισμός από το Βενιζέλο μιας επιλογής τύπου Παπαδήμου και η εμμονή σε μια πολιτική λύση οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ακόμα και σε αυτό το ενδεχόμενο, ο Σαμαράς θα μπορούσε να γίνει αποδεκτός ως Πρωθυπουργός, η διαπραγμάτευση όμως θα γινόταν πιο σύνθεση και η αποδοχή μιας τέτοιας λύσης στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ αβέβαια και περίπλοκη.            


Θέμης Δαγκλής