Η κίνηση αυτή ξάφνιασε πολλούς. Δεν θα έπρεπε. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει στρατηγική και το μνημονιακό στρατόπεδο από χθες αντίπαλον δέος. Στην εθελοντική κατανομή των ρόλων, που προέκυψε σχεδόν φυσιολογικά από τις τοποθετήσεις των κομμάτων της Αριστεράς και των ηγεσιών τους, το ΚΚΕ παρέμεινε εγκλωβισμένο στην στρατηγική του, να βρίσκεται απέναντι από το σύστημα. Παρότι προσπάθησε, ο Κουβέλης δεν μπόρεσε να ξεπεράσει ποτέ το σνομπισμό της ανανεωτικής Αριστεράς για ένα συγκεκριμένο είδος πασόκων αλλά και τον καθωσπρεπισμό του ευρωπαϊσμού του. Ο Τσίπρας δεν είχε τέτοιου είδους αναστολές. Το καλοκαίρι του 2010 προσδιόρισε τον ΣΥΡΙΖΑ ως το κατεξοχήν αντιμνημονιακό κόμμα και έκανε ότι ήταν δυνατόν για να το κατοχυρώσει αυτό στη συνείδηση του κόσμου.

Το πρώτο δείγμα γραφής ήταν η συμμαχία στις αυτοδιοικητικές εκλογέςμε τον Αλέξη Μητρόπουλο και την παρέα του, μια συμμαχία που κόντεψε να τινάξει στον αέρα το ΣΥΡΙΖΑ αφού στράβωσε τις αριστερίστικες συνιστώσες, όσους στο κόμμα του αλλοιθωρίζουν διαχρονικά προς το ΚΚΕ αλλά και τους εναπομείναντες ανανεωτικούς που δεν καλόβλεπαν ποτέ το λεγόμενο λαϊκό ΠΑΣΟΚ. Ο Τσίπρας πήρε το ρίσκο και άντεξε τη διάσπαση με τον Αλαβάνο. Το κόμμα επέζησε σε εκλογές, στις οποίες θριάμβευσε το ΚΚΕ σημασία είχε όμως ότι ο Τσίπρας του επιβλήθηκε. Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμιά σχέση με αυτό που γνωρίζαμε, οι διαφωνούντες έχουν λουφάξει.

Παρακολουθώντας τη μακρόσυρτη αγωνία του ΠΑΣΟΚ και το δυνάμωμα της Δημοκρατικής Αριστεράς ο Τσίπρας είδε την ευκαιρία που άνοιγε για την Αριστερά ο αναχωρητισμός των ψηφοφόρων του και πρότεινε το αυτονόητο, αριστερή συμμαχία στις εκλογές για να πάμε πρώτο κόμμα, στην αρχή με το καλό, το παρακαλητό, στη συνέχεια με το ζόρι. Η πόρτα από τον Κουβέλη και την Αλέκα δεν τον πτόησε. Ωστόσο είχε πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού του ότι το μήνυμα για κυβέρνηση της Αριστεράς δεν ήταν καθόλου πειστικό όταν δεν μπορεί η Αριστερά να συνεννοηθεί αναμεταξύ της.

Πριν από τρεις βδομάδες το ΚΚΕ που δεν θέλει να δει τον Τσίπρα πρώτη δύναμη, έκλεισε εντελώς την πόρτα σε προοπτική συνεργασίας και για μετά τις εκλογές. Ο Κουβέλης τα στρογγυλεύει με μνημονιακές ενστάσεις, στην Κουμουνδούρου αντιλαμβάνονταν όμως ότι ακόμα και αυτή η προοπτική όμως δεν φτάνει για να πείσει. Αντιμνημονιακές ψήφοι en masse ωστόσο υπήρχαν και στα δεξιά του πολιτικού φάσματος και ο Τσίπρας έχει καταλάβει ίσως καλύτερα από τον καθένα ότι η διαχωριστική γραμμή είναι το μνημόνιο-αντιμνημόνιο όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα.

Την Πέμπτη ο Τσίπρας έκανε την κίνηση του. Αν πάρει την εντολή (που είναι πολύ πιθανό) θα πάει στη βουλή να πάρει αντιμνημονιακή ψήφο εμπιστοσύνης και θα τους αναγκάσει όλους να τοποθετηθούν κατά μήκος αυτής της γραμμής. Το ότι σε αυτό το πλαίσιο δεν θα διστάσει να συμμαχήσει ούτε και με το διάολο, το έδειξε το άνοιγμα στον Πάνο Καμμένο. Η στρατηγική είναι εξόχως τυχοδιωκτική, έχει όμως τεράστια απήχηση στο αντιμνημονιακό κοινό και μπορεί αν δώσει δυναμική στο ΣΥΡΙΖΑ να τον αναδείξει ακόμα και σε δεύτερο κόμμα. Είναι όμως ενδεικτικό ότι στο εσωτερικό του κόμματος οι αντιδράσεις ήταν ανύπαρκτες μόνο ο Παπαδημούλης διαφώνησε για την τιμή των όπλων. Αν η στρατηγική δε επιβεβαιωθεί στις εκλογές, θα λουφάξουν ακόμα περισσότερο.

Το κέρδος του Τσίπρα είναι πάντως ότι έβαλε μια εναλλακτική πρόταση στο τραπέζι. Τα μνημονιακά κόμματα θα πρέπει να ξανασκεφτούν με τι ασχολούνται στην προεκλογική περίοδο…    


Θέμης Δαγκλής