Τρεις μέρες μετά τας εκλογάς, οδεύομεν πάλι προς τας εκλογάς. Ο Σαμαράς επέστρεψε άπρακτος τη διερευνητική εντολή και το ίδιο προβλέπεται να κάνει και ο Τσίπρας έστω και αν για δικούς τους λόγους θέλει να την κρατήσει τρεις μέρες και στο διάστημα αυτό να προσπαθήσει να μετατρέψει την διαδικασία σχηματισμού της επόμενης κυβέρνησης από ένα κλειστό πολιτικό παιχνίδι που παίζεται στα γραφεία των αρχηγών στη βουλή σε μια κοινωνική διεργασία. Επί της ουσίας στον ΣΥΡΙΖΑ ξέρουν ότι το project της αριστερής κυβέρνησης, η συγκρότηση του οποίου αποτελεί προϋπόθεση για να αναλάβει  κυβερνητικές ευθύνες είναι υπονομευμένο από την άρνηση του ΚΚΕ να συμμετάσχει. Όσος ντόρος και να γίνει το επόμενο τριήμερο, την Πέμπτη και ο κ. Τσίπρας θα επιστρέψει την εντολή άπρακτος. Το αργότερο την επόμενη Δευτέρα, αν ο Βενιζέλος κρατήσει με τη σειρά του την εντολή τρεις μέρες, ο Παπούλιας θα φωνάξει τους αρχηγούς στο προεδρικό, θα διαπιστώσει ότι υπάρχει αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης και θα προκηρύξει νέες εκλογές, ορίζοντας υπηρεσιακή κυβέρνηση.   

Όλο το ένδιαφέρον έχει εστιάσει στο «blame game» και στο ποιος θα χρεωθεί την νέα προσφυγή στις κάλπες, το θέμα αυτό όμως, όσο σημαντικό και αν είναι για την τακτική των κομμάτων είναι δευτερεύον. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι εκλογές της 6ης Μαΐου δημιούργησαν προϋποθέσεις ανακατάταξης του πολιτικού σκηνικού της χώρας και μάλιστα διπλής: Κυρίως στην Κεντροαριστερά, όπου η συντριβή του ΠΑΣΟΚ αναδεικνύει μετά από 35 χρόνια έναν άλλο ισχυρό πόλο στο χώρο με δυναμική ανόδου, το ΣΥΡΙΖΑ Στην Κεντροδεξιά, όπου παρά τον εκλογικό τραυματισμό της ΝΔ δεν έχει επιζήσει κανένα πολιτικό σχήμα που θα μπορούσε να αμφισβητήσει την λογικοφανώς αιτιολογημένη ψήφο, ο ΛΑΟΣ τελείωσε άδοξα μια πορεία 10 ετών, ενώ η Ντόρα και ο Μάνος απέτυχαν να μπουν στη βουλή.

Ως ανταγωνιστές της ΝΔ στο κεντροδεξιό, ακροδεξιό φάσμα προβάλλουν η Χρυσή Αυγή που σ’ αυτές τις εκλογές ήταν η μόδα στη νεολαία και ο ασυνάρτητος λόγος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων και που ενδεχομένως, σε μια μεταγενέστερη λιγότερο οργισμένη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος να απολέσουν μέρος της δυναμικής τους.
 
 Ανάμεσα στα δύο αυτά κόμματα βρίσκεται το ΠΑΣΟΚ, βαθύτατα τραυματισμένο, αν όχι και κλινικά νεκρό από τη στιγμή που οι μάζες του γύρισαν την πλάτη. Με μια θολή κεντροαριστερή ταυτότητα, χωρίς ριζοσπαστικό έρμα από το 1993, το ΠΑΣΟΚ παρέμεινε στον αφρό χάρις στο μύθο ότι κατείχε την τεχνογνωσία της εξουσίας. Την διετία 2009-2011 ο μύθος αυτός κατέρρευσε, το ΠΑΣΟΚ αναγκάστηκε να εφαρμόσει πολιτικές που διέρρηξαν τους δεσμούς του με τους ψηφοφόρους του.

Ενδεχομένως να διαθέτει περισσότερη τεχνογνωσία της εξουσίας από όλο το πολιτικό σύστημα μαζί, αυτή όμως είναι άχρηστη όταν είσαι τρίτο κόμμα και χωρίς τις μάζες.

Οι ψηφοφόροι που απέμειναν αποτελούν τη δεξαμενή, στην οποία θα στραφούν τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η ΝΔ για να αντλήσουν ισχύ, και οι δύο με το επιχείρημα ότι την Κυριακή του Ιούνη που θα γίνουν οι εκλογές θα πρέπει να είναι πρώτο κόμμα, ο πρώτος για να κάνει πράξη μια άλλη πολιτική πέρα από το μνημόνιο, ο δεύτερος για να σώσει τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας.

Σ’ αυτή τη μάχη το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να συρρικνωθεί ακόμη περισσότερο, αν όχι να συνθλιβεί  αφού δεν διαθέτει πειστικές απαντήσεις και στρατηγική ανασυγκρότησης. Η πρόταση να στηριχτεί κυβέρνηση …Τσίπρα να πάει να επαναδιαπραγματευτεί το αντανακλά αυτό, αφού είναι καθαρός τακτικισμός και σε στρατηγικό επίπεδο ακυρώνει την αναγκαιότητα όλων των θυσιών που έκανε τα δύο τελευταία χρόνια το κόμμα.   

Σε αυτή τη διπλή ανακατάταξη ο ΣΥΡΙΖΑ έχει το πλεονέκτημα, με το πολύ πειστικό πια αίτημα να λάβει καθαρή εντολή μπορεί να συμπιέσει ΚΚΕ και ΔΗΜΑΡ. Και για τη ΝΔ όμως υπάρχει στρατηγικό όφελος σε βάθος χρόνου. Με το ΠΑΣΟΚ δεν υπήρχαν ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές, η επίκληση να φύγει το ΠΑΣΟΚ στους νεοδημοκράτες ήταν ένας αναχρονισμός. Με τον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν καθαρές αντιθέσεις, εύληπτες διαχωριστικές γραμμές που θα αναγκάσουν πολλούς περιφερόμενους να συσπειρωθούν  πάλι κάτω από τις σημαίες της.

Η διπλή ανακατάταξη ξεκινά ήδη στη διαδικασία των εντολών με τον Τσίπρα να απευθύνεται σε όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς. Πιθανότατα ο Σαμαράς θα τον ακολουθήσει ανοίγοντας την πόρτα της Συγγρού για να επιστρέψουν όλοι οι έξωθεν ευρισμόμενοι (Ντόρα, Μάνος, ΛΑΟΣ,) χωρίς καμιά εξαίρεση…    


Θέμης Δαγκλής