Το γεγονός ότι ορισμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ -Στρατούλης, Κωνσταντοπούλου- έχουν ξεπεράσει τα όρια της γραφικότητας δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι το κόμμα του κ. Τσίπρα δεν διαθέτει και σοβαρά στελέχη. Για παράδειγμα ο κ. Δραγασάκης ή ο κ. Τσακαλώτος αλλά και ο ίδιος ο πρόεδρος του κόμματος είναι, πολιτικά, απολύτως επαρκείς και συγκροτημένοι. Εν πολλοίς πρόκειται για πρόσωπα με δομημένη σκέψη, ξεκάθαρη άποψη αλλά και πολύ περισσότερο ξεκαθαρισμένες θέσεις για το πώς βλέπουν στο μέλλον την ελληνική κοινωνία.

Κατά συνέπεια εάν κάποιος ακούσει με προσοχή αυτά στελέχη ή και τον κ. Τσίπρα φυσικά, θα καταλάβει χωρίς να του δημιουργηθεί καμία απολύτως απορία που το πάει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι απολύτως σαφές ότι αυτό που επιχειρεί είναι η δημιουργία μιας αριστερής κυβέρνησης- βεβαίως και μιας άλλης δομής κοινωνία- με όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα την συνθέσουν. Φυσικά μια τέτοια προοπτική είναι στο χέρι του ελληνικού λαού να την επιλέξει ή όχι.  

Με λίγα λόγια. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ιστορικό δίλημμα. Ή πηγαίνουμε αριστερά με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό ή η χώρα παραμένει στην κεντροδεξιά με τις όποιες βελτιώσεις αυτή επιδέχεται, αν επιδέχεται φυσικά. Τα υπόλοιπα είναι έπεα πτερόεντα.
 
Ο ελληνικός λαός θα κληθεί εκ νέου, όπως δείχνουν τα πράγματα, να δώσει μια οριστική απάντηση- λύση στο πρόβλημα που προέκυψε από τις πρόσφατες εκλογές. Ο προβληματισμός πλέον δεν περιορίζεται σε πολιτικό επίπεδο. Είναι κυρίως ιδεολογικός. Και μάλλον μόνο ιδεολογικός είναι. Γιατί αυτό που αποφασίζουμε, όποτε γίνουν εκλογές, δεν είναι Τσίπρας ή Σαμαράς ή ακόμα Βενιζέλος. Είναι αριστερά η κεντροδεξιά.

Σε αυτό το ερώτημα θα κληθούμε να απαντήσουμε. Φυσικά μια τέτοια απόφαση είναι εξόχως σοβαρή και κρίσιμη για να αφεθεί στα τηλεοπτικά παράθυρα και στην φαιδρότητα των δήθεν αντιπαραθέσεων διαφόρων πολιτικών νάνων που εμφανίζονται σε αυτά. Χρειάζεται βαθιά περίσκεψη, αφού κάτι τέτοιο θα σημαδέψει πολλές από τις γενιές που έρχονται.

Εμείς αποφασίζουμε λοιπόν  και για τον λόγο αυτό δεν χρειάζεται να «πυροβολούμε» τον Αλέξη. Να σκεφτούμε χρειάζεται!


Τάκης Χατζής