Με έναν ιδιαίτερα ισχυρό και μοναδικό τρόπο γραφής, αποτελεί μία από τις εμβληματικότερες φιγούρες της στιγουργικής τα τελευταία σαράντα χρόνια. Την έχουν χαρακτηρίσει «γεννημένη ποιήτρια» και όχι άδικα. Ταλαντούχα, καλλιτέχνης εκ φύσεως με τολμηρή προσωπικότητα και εξομοληγητικό χαρακτήρα, θα μπορούσε να πει κανείς πως κάθε της φράση αποτελεί τους εν δυνάμει στίχους για ένα ακόμη τραγούδι. Η Λίνα Νικολακοπούλου μπήκε στο χώρο του τραγουδιού στις αρχές της δεκαετίας του΄70 και επηρέασε σε μεγάλο βαθμό το μουσικό γίγνεσθαι της χώρας με τους ερωτικούς και ψυχογραφικούς στίχους της, που αγγίζουν τους σύγχρονους προβληματισμούς του ανθρώπου.

Γεννήθηκε στις 30 Ιουνίου του 1957 στα Μέθανα από πατέρα στρατιωτικό και μητέρα δασκάλα. Από μικρή έγραφε πολύ και όπως η ίδια αναφέρει «δεν της άρεσε να προκαλεί μάχες αλλά οταν συνέβαιναν, δεν υποχωρούσε ποτέ». Μια τέτοια «μάχη» έδωσε, άλλωστε, όταν οι γονείς της την πίεσαν να δώσει εξετάσεις για να μπει στην τράπεζα. Εκείνη προσποιήθηκε την άρρωστη, δεν πήγε τελικά να δώσει, επιλέγοντας  να ακολουθήσει την μοίρα που είχε προδιαγράψει για εκείνην μια διαφορετική πορεία.

Σπούδασε κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ενώ παράλληλα παρακολουθούσε μαθήματα Κινηματογραφίας στη σχολή Σταυράκου, Σκηνοθεσίας Θεάτρου στη σχολή του Πέλου Κατσέλη, αλλά και κλασικής κιθάρας στο Εθνικό και Ελληνικό Ωδείο Αθηνών.

Η γνωριμία -σταθμός στη ζωή της με τον Σταμάτη Κραουνάκη γίνεται στα τέλη της δεκαετίας τoυ '70, όταν ήταν και οι δύο φοιτητές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. «Η συνάντησή μας ήταν μοιραία, ήμουν πάρα πολύ ήσυχη μαζί του. Ο άνθρωπος αυτός καταλάβαινε τι έλεγα και αυτό με γέμιζε ευτυχία» εξομολογείται η ίδια. Η κοινή τους αγάπη για τη μουσική δημιούργησε το πρώτο τους τραγούδι «Να σoυ λερώvω τo φιλί», που τραγούδησε η Βίκυ Μοσχολιού το 1981. Το 1982, παρουσιάζουν τηv πρώτη oλoκληρωμέvη τους δoυλειά. Είναι ο δίσκος «Σαριμπιντάμ... θα πει τρελλαίνομαι» με ερμηνεύτρια τη Χριστιάνα. «Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ» (1985), «Μαμά γερνάω» (1988), «Ανθρώπων έργα» (1993), είναι κάποιες από τις συνεργασίες κορυφής της Λίνας Νικολακοπούλου με τον Σταμάτη Κραουνάκη, που γνώρισαν μεγάλη εμπορική επιτυχία.

Η Λίνα Νικολακοπούλου έχει υπογράψει πετυχημένες συνεργασίες με τα μεγαλύτερα ονόματα στον ελληνικό και διεθνή χώρο του τραγουδιού: Νίκος Αντύπας, Γιάννης Σπανός, Γιώργος Χατζηνάσιος, Κώστας Καλδάρας, Θάνος Μικρούτσικος, Ara Dinkjian, Sting, Νίκος Κυπουργός, Δημήτρης Παπαδημητρίου, Ευανθία Ρεμπούτσικα, Χρήστoς Νικoλόπoυλoς, Γιώργoς Ζήκας, Μίκης Θεοδωράκης, Σταύρος Ξαρχάκος, Kiki Lesendric, Goran Bregovic, Δήμητρα Γαλάνη και πολλοί άλλοι.

«Μαμά Γερνάω» της Τάνια Τσανακλίδου, «Προσωπικά» της Ελένη Δήμου, «Πιάσε Κόκκινο» της Βίκυς Μοσχολιού, «Κρατάει Χρόνια Αυτή Η Κολώνια» και «Δι' Ευχών» της Χαρούλας Αλεξίου, «Uranya», «Υδρόγειες Σφαίρες» και «Ανθρώπων Έργα» της Άλκηστις Πρωτοψάλτη, «Ντάμα Κούπα» και «Η Τέχνη της καρδιάς» της Δήμητρας Γαλάνη, «Ούτε Που Ρώτησα» του Μανώλη Λιδάκη, «Μένω Εκτός», «Τα κορμιά και τα μαχαίρια» και «Αναστασία» της Ελευθερίας Αρβανιτάκης, «Άμμος ήτανε» και «Μαζί» της Μαρινέλλας, «Να Το Φως» του Γιάννη Κότσιρα είναι μόνο μερικά από τα χρυσά τραγούδια που φέρουν την υπογραφή της.

Έχει γράψει μουσική μόνο για δύο τραγούδια, σε στίχους δικούς της. Στο τραγούδι «Ανεβάσαμε» στο δίσκο «Δεν έχω ιδέα» το 1989, το οποίο ερμήνευσε η ίδια, και το «Ανακαλύψαμε κάτι παλιό» στο δίσκο της Δήμητρας Γαλάνη «Ανάσα η τέχνη της καρδιάς» που κυκλοφόρησε το 1995.

Τα τραγούδια της έχουν μεταφραστεί σε πολλές χώρες: Ισραήλ, Τουρκία, Γερμανία, Ολλανδία, Σουηδία, Νορβηγία, Γαλλία και Ισπανία.

Η ίδια ξεχώρισε και ως συγγραφέας κειμένων επιθεώρησης σε συνεργασία με τον Σταμάτη Φασουλή και τη Δήμητρα Παπαδοπούλου ενώ από το 1985 επιμελείται μερικά από τα πιο πετυχημένα μουσικά προγράμματα. Έχει γράψει, επίσης, ένα θεατρικό έργο με αποσπασματικά κείμενα της, διανθισμένα με ποιήση του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη και της ίδιας, μελοποιημένη από τον συνθέτη Φίλιππο Τσαλαχούρη.

Η Λίνα Νικολακοπούλου ανήκε στην ομάδα των τελετών έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων ΑΘΗΝΑ 2004, ως σύμβουλος λογοτεχνίας και γραπτού λόγου. Έγραψε τους στίχους για το τραγούδι της Ολυμπιακής Λαμπαδηδρομίας, «Να το φως», σε μουσική Trevor Horn, το οποίο ερμήνευσε ο Γιάννης Κότσιρας.

Το Σεπτέμβριο του 2004 τιμήθηκε για το συνολικό της έργο με το παράσημο του Αργυρού Σταυρού του Τάγματος του Φοίνικος, από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωστή Στεφανόπουλο.

«Αν νομίζει κανείς ότι μπορεί να αναδυθεί κάτι χωρίς έκρηξη ή χωρίς θάνατο κάποιου άλλου πράγματος, κάνει λάθος. Πρέπει κάτι να δώσεις χωρίς τσιγκουνιά, για να βγει στο φως... Κάτι πρέπει να κάψεις...», έχει δηλώσει η Λίνα Νικολακοπούλου, επιχειρώντας να δώσει το στίγμα της καλλιτεχνικής της πορείας.

Αν και έχει επιλέξει να απέχει τα τελευταία χρόνια από την στιχουργική, τα αμέτρητα τραγούδια που έχει δημιουργήσει αποτελούν, αναμφίσβήτητα, παρακαταθήκη για πολλές γενιές ακόμα.

Γωγώ Κυριαζή