Παγιδευμένη σε έναν ατέλειωτο εφιάλτη είναι η Αίγυπτος, αφού δύο χρόνια μετά το ξέσπασμα της Αραβικής Άνοιξης, που οδήγησε στην πτώση του Χόσνι Μουμπάρακ, η χώρα των Φαραώ όχι μόνο δεν έκανε βήματα προς τον εκδημοκρατισμό και την ομαλότητα, αλλά με την άνοδο του ισλαμιστή Μοχάμεντ Μόρσι στην εξουσία βυθίζεται όλο και περισσότερο στο χάος.
Στην πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου το άκουσμα της είδησης της πτώσης του μισητού Μουμπάρακ, τον Φεβρουάριο του 2011, σκόρπισε χαρά στους διαδηλωτές και ελπίδα για καλύτερες μέρες. Όμως η Αραβική Άνοιξη έφερε έναν διαρκή χειμώνα. Η εκλογή του Μοχάμεντ Μόρσι και η άνοδος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην εξουσία, αποδεικνύονται παράγοντες περαιτέρω αποσταθεροποίησης, παρά ομαλότητας κι ενώ οι θρησκευτικές συγκρούσεις δεν είχαν σταματήσει σχεδόν ποτέ.

Ο Μόρσι με το 51,7% επικράτησε του εκπροσώπου του στρατού -και του συστήματος Μουμπάρακ- Αχμέτ Σαφίκ, που συγκέντρωσε 48,3% σε μια μάχη που σήμανε αλλαγή σελίδας για τη χώρα. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα πάντως ανέλαβε μία εξουσία με κληρονομιά βαθιά και δισεπίλυτα προβλήματα που δεν μπορούν να επιλυθούν χωρίς ευρεία κοινωνική αποδοχή. Παρά τις αρχικές προσδοκίες ο Μόρσι, ο πρώτος εκλεγμένος πρόεδρος σε ελεύθερες εκλογές, άρχισε να θυμίζει... Μουμπάρακ.

Η φλόγα που άναψε το φυτίλι -γιατί μεμονωμένες σπίθες υπήρχαν πολλές- ήταν η αναθεώρηση του συντάγματος. Το υπερ-διάταμα που έδινε πρόσθετες εξουσίες στον αιγύπτιο πρόεδρο και προστάτευε τις αποφάσεις του από οποιαδήποτε προσφυγή στη Δικαιοσύνη ξεσήκωσε κύμα αντιδράσεων, στα τέλη του περασμένου Νοεμβρίου.

Μία εβδομάδα μετά την επίτευξη εκεχειρίας ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Χαμάς, η οποία πιστώθηκε στον Μόρσι, έπειτα απο τις διαμεσολαβητικές προσπάθειές του, ο αιγύπτιος πρόεδρος επέστρεψε στη χώρα του αξιώνοντας να γίνει ένας νέος... Φαραώ, όπως κατήγγειλαν η αντιπολίτευση και οι διαδηλωτές, χαρακτηρισμός που δεν αποτελεί στην βορειοαφρικανική χώρα, φιλοφρόνηση για έναν ηγέτη.

Πολύ γρήγορα, ο ισλαμιστής πρόεδρος πρόδωσε τα πιστεύω της επανάστασης που εξανάγκασε τον Μουμπάρακ σε παραίτηση.

Είναι ενδεικτικό ότι πολλοί Αιγύπτιοι φοβούνται, όπως γράφει ο Guardian, ότι κατέληξαν να κυβερνώνται από έναν «Μουμπάρακ με γένια»! Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η καταγγελία του Γκαμάλ Εΐντ, δικηγόρου σε υποθέσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εκτελεστικού διευθυντή του Αραβικού Δικτύου για τις Πληροφορίες περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΑΝΗRI), o oποίος ανέφερε, σύμφωνα με την εφημερίδα al Ahram, ότι στις 200 μέρες προεδρίας του Μόρσι υπάρχουν περισσότερες διώξεις για «εξύβριση κατά του προέδρου» από ολόκληρη την τριακονταετία του Μουμπάρακ!

Κατά το ξέσπασμα της βίας στο Σουέζ στην Ισμαηλία και στο Πορτ Σαΐντ, έπειτα από την καταδίκη σε θάνατο 21 από τους κατηγορούμενους για την ποδοσφαιρική τραγωδία στην τρίτη πόλη, πριν από ένα χρόνο, διαδηλωτές φώναζαν το σύνθημα «ο Μόρσι είναι ίδιος με τον Μουμπάρακ».

Ο αιγύπτιος πρόεδρος κήρυξε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης τις τρεις πόλεις για έναν μήνα, απαγορεύοντας την κυκλοφορία από το πρωί της Δευτέρας και θυμίζοντας πρόσφατες εξίσου νοσηρές καταστάσεις.

Οι χριστιανοί της Αιγύπτου (Κόπτες) όπως και οι κοσμικοί ακτιβιστές φοβούνται το ισλαμικό καθεστώς του Μόρσι και έχουν στρέψει τις ελπίδες τους στο στρατό. Πολλοί είναι αυτοί, παράλληλα, που πιστεύουν ότι Μουσουλμανική Αδελφότητα δεν έχει χώσει βαθιά το μαχαίρι στο κόκκαλο, σε κοινωνικά ζητήματα, διότι περιμένει τη χρονική στιγμή που θα έχει την απόλυτη δύναμη να το κάνει, γράφουν οι New York Times, δείχνοντας ότι τα χειρότερα έρχονται.

Ο Μοχάμεντ Μόρσι κάνει ένα βασικό λάθος που πιθανότατα θα προκαλέσει πολλούς νεκρούς στην ίδια του τη χώρα: Θέλει να θέσει τους κανόνες του Ισλάμ σε μια κοινωνία που δεν είναι απόλυτα ισλαμική.

Πλέον και ο πιο αισιόδοξος πολίτης της βορειοαφρικανικής χώρας είναι πλέον σίγουρος ότι η Πλατεία Ταχρίρ θα είναι γεμάτη για πολλές νύχτες ακόμα, αφού η επανάσταση του 2011 μπορεί να πέτυχε το στόχο της, φαίνεται όμως πως δεν είχε αποτέλεσμα για τους Αιγυπτίους. Η χώρα των πυραμίδων έχει μακρύ και δύσβατο δρόμο προς την ομαλότητα.

Βαγγέλης Βιτζηλαίος