Προάγγελος εσωκομματικών εξελίξεων ήταν το διπλό χτύπημα των «ρεαλιστών» του ΣΥΡΙΖΑ το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε.
Με συνέντευξη στη ΝΕΤ ο Γ. Δραγασάκης και στο ΒΗΜΑ ο Γ. Σταθάκης εξέπεμψαν ένα διπλό μήνυμα, που στον πυρήνα του όμως ήταν εξαιρετικά απλό: «Αυτά που σας είχαμε υποσχεθεί τον Ιούνιο μπορείτε να τα ξεχάσετε, μας έχει ξεπεράσει η πραγματικότητα. Αναθεωρούμε, και θα δούμε τι μπορούμε να κρατήσουμε από αυτές τις υποσχέσεις, και σε κάθε περίπτωση, μόνο αν μπορούμε θα υλοποιήσουμε κάποια πράγματα - και αυτά σταδιακά».   
  

Οι δηλώσεις αυτές προκάλεσαν μια έντονη αντιπαράθεση ανάμεσα στο γραφείο τύπου του ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ, η οποία έγινε για να γίνει. Το ενδιαφέρον είναι, πως θα αντιδράσει στα νέο δεδομένα η αριστερή πτέρυγα, όπου δεν τα πήραν όλα αυτά καθόλου καλά και το κυριότερο πως θα αντιδράσουν οι ψηφοφόροι που μπορεί να μην πίστεψαν ποτέ όλα όσα τους έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα είναι καθόλου ευχαριστημένοι, αν τα πάρει πίσω.   

Στην πραγματικότητα, η θύελλα που προκάλεσαν οι δηλώσεις του κ. Δραγασάκη για ένα λόγο μόνο είναι δικαιολογημένες. Γιατί παρά το γεγονός ότι από τις εκλογές έχουν περάσει ήδη οκτώ μήνες και έχει επέλθει η πλήρης ανατροπή των δημοσιονομικών δεδομένων, ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να πορεύεται με βάση τις προγραμματικές εξαγγελίες του Ιουνίου.

Τότε ο κ. Τσίπρας είχε υποσχεθεί άμεση κατάργηση της Πράξης Υπουργικού Συμβουλίου με αριθμό 6-28.2.2012, με την οποία μειώθηκε ο κατώτερος μισθός, επαναφορά κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ και του επιδόματος ανεργίας στα 461,5 ευρώ, καθώς και κατάργηση «των ειδικών επιβαρύνσεων (χαράτσια) για τα μικρομεσαία εισοδήματα και πρώτα απ’ όλα για τους άνεργους, τους χαμηλόμισθους, τους χαμηλοσυνταξιούχους και όσους ζουν στα όρια της φτώχειας».  

Το ότι αυτές έχρηζαν αναθεώρησης ήταν πασίγνωστο στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, και ειδικά στο οικονομικό επιτελείο. Το πρώτο βήμα σε αυτήν την κατεύθυνση επρόκειτο να γίνει στη ΔΕΘ, όμως ο διπλός φόβος των ψηφοφόρων και των «Λαφαζάνηδων» το απέτρεψε. Η προσαρμογή πέρασε σε δεύτερη μοίρα ως τη συνδιάσκεψη.    
   
Τις πρώτες αλλαγές τις έκανε ο ίδιος ο Τσίπρας, μόνο που δεν τις πήρε χαμπάρι κανείς. Το Γενάρη μίλησε για πρωτογενή πλεονάσματα που δεν υπήρχαν στις εξαγγελίες του Ιουνίου. Το Φλεβάρη, για «αποκατάσταση των συντάξεων στο επίπεδο προ του μνημονίου σταδιακά», με την έμφαση στο σταδιακά – αυτό εξήγησε στο ΒΗΜΑ ο Σταθάκης.

Ο Δραγασάκης πήγε το πράγμα ένα βήμα παραπέρα, σχετικοποιώντας πλήρως την προεκλογική θέση. Σε ότι αφορά την κατάργηση των χαρατσιών, είπε ότι το μεν χαράτσι στα ακίνητα θα «το εξετάσουν μόνον για ορισμένες κατηγορίες πολιτών π.χ. άνεργοι» περιορίζοντας το ακόμα περισσότερο, για την δε εισφορά αλληλεγγύης, ότι «θα ήταν ανεύθυνο να ισχυριστεί ότι καταργείται η εισφορά αλληλεγγύης χωρίς να την αντικαταστήσει με κάτι άλλο».

Δεν επιβεβαίωσε την αποκατάσταση των συντάξεων στα επίπεδα του 2009 και κατέστησε σαφές ότι δεν μπορεί να εγγυηθεί την αποκατάσταση του κατώτατου μισθού.
 
Όλα αυτά στο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν να τα δικαιολογήσουν προς το εσωτερικό τους με το επιχείρημα, «ακόμα μπορούμε, αργότερα όμως όχι» ώστε να στηριχτεί και η στρατηγική που ζητάει εκλογές εδώ και τώρα, στην πραγματικότητα όμως η προσαρμογή προσπαθεί να σηματοδοτήσει σοβαρότητα προς τους μετριοπαθείς πολίτες και να αντιμετωπίσει το πρόβλημα εμπιστοσύνης απέναντι στην αξιωματική αντιπολίτευση που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις. Ως τέτοια εντάσσεται στη ρεαλιστική στροφή και αποτελεί πρόκληση για την αριστερή πτέρυγα. Να δούμε, πως αυτή θα σηκώσει το γάντι.  

Θέμης Δαγκλής