Ένα περιστέρι δεν φέρνει τελικά την άνοιξη. Στο ΠΑΣΟΚ η ανανέωση κράτησε ακριβώς δέκα μέρες. Μετά το συνέδριο, ο Νίκος Ανδρουλάκης έγινε και γραμματέας με το  αξιοπρεπές ποσοστό του 64,1%, αξιοπρεπές, αν σκεφτεί κανείς ότι κατέβαινε χωρίς αντίπαλο.
Ωστόσο για να επιτευχθεί το αποτέλεσμα από ένα εκλογικό σώμα σε πολυδιάσπαση χρειάστηκε να γίνουν συμμαχίες καθ’ υπέρβαση και συμβιβασμοί κάτω από το τραπέζι. Όλες οι παλιές καλές συνήθειες του ΠΑΣΟΚ έπαιξαν εδώ το ρόλο τους.
Η έκπληξη ήταν η συμφωνία με τον Μιχάλη Καρχιμάκη, την οποία διαμεσολάβησε ο Σκανδαλίδης.

Κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ τους είδε να πίνουν καφέ μαζί πριν την ψηφοφορία, κάτι που ασφαλώς είχε σημασία. Μόνος του άλλωστε ο Ανδρουλάκης δύσκολα θα έβγαινε. Ο Καρχιμάκης προφανώς πήρε σε αντάλλαγμα την εκλογή του στο Πολιτικό Συμβούλιο, όχι όμως και μια δεύτερη θέση, όπως θα ήθελε, η Άσπα Παπαηλιού έμεινε εκτός οργάνου.

Στην ψηφοφορία οι «πιτσιρικάδες» έκαναν μια επίδειξη ισχύος με θύμα – πρέπει να το έχει συνηθίσει πια – το Βενιζέλο. Η Συλβάνα Ράπτη και ο Παπαστεργίου έμειναν εκτός, ο Πάρις Κουκουλόπουλος διεσώθη στην τελευταία θέση. Όλοι του Πολιτικού Συμβουλίου δηλώνουν Βενιζελικοί, δικοί του άνθρωποι όμως του προέδρου είναι μόνον δύο. Ο Κουκουλόπουλος και ο Πιερρακάκης.

Όχι ότι τα άλλα πασοκικά «μεγέθη» τα πήγαν καλύτερα. Ο Καρχιμάκης εξελέγη έβδομος, η Φώφη (με αρχηγικές φιλοδοξίες) όγδοη, ο Σκανδαλίδης ένατος. Το πουλέν του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου, ο Σαουλίδης, δεν είχε καν προταθεί από τον αρχηγό, κατέβηκε και βγήκε πρώτος.

Με εξαίρεση το Θάνο Μωραϊτη (υφυπουργοί) και την Τώνια Αντωνίου (που τα πήγε καλά, αφού βγήκε τέταρτη και έβαλε στο ΠΣ και τον Κώστα Μπελντεγρή, εκτός γραμμής της ηγεσίας) οι τέσσερεις της πρώτης εξάδας (Σαουλίδης, Αλαμάνος, Γιαννακοπούλου, Κεφαλίδου) είναι του γραμματέα. Έκπληξη της ψηφοφορίας ο Βασίλης  Κεγκέρογλου, που δεν ήταν πρόταση του Βενιζέλου και σε κανένα μπλοκ, αλλά βγήκε.

Η ομιλία του Ανδρουλάκη θα πρέπει να έπεισε και τους πλέον δύσπιστους, ότι μόνο διάθεση συνεργασίας με την παλιά φρουρά δεν έχει. Οι φράσεις του τύπου «Εμείς οι νέοι», το «νέο που θα γεννήσει μια νέα αλλαγή», «δεσμεύομαι να υπηρετήσω τα μηνύματα που έστειλαν τα μέλη του ΠΑΣΟΚ στο τελευταίο συνέδριο και τα οποία είναι καθαρά: ηλικιακή ανανέωση, ανανέωση όμως και πολιτικής κουλτούρας και πολιτικής πρακτικής» «πρέπει να περπατήσουμε να βρεθούμε πάλι με τους νέους μη προνομιούχους της εποχής μας».

«Απέναντι σε αυτούς νιώθω υπόλογος, σε αυτούς πρέπει να ξαναδώσουμε ελπίδα» στην πρώτη του κιόλας ομιλία δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες. Καλά τα κατάφερε, από αύριο, όμως, στο Λαβύρινθο της Ιπποκράτους θα είναι μόνος του και τον περιμένουν αλλεπάλληλες συγκρούσεις.

Το πώς όλοι αυτοί που βρίσκονται στο όργανο θα καταφέρουν να συνεργαστούν μεταξύ τους είναι άγνωστο. Το πώς θα συνυπάρξει ο Ανδρουλάκης με το μηχανισμό επίσης. Ο Βενιζέλος μπορεί να βρέθηκε προ δυσάρεστων εκπλήξεων σε μια ακόμα εσωκομματική ψηφοφορία, παραμένει όμως το μόνο σημείο αναφοράς για τα κατακερματισμένα όργανα και μηχανισμούς του κόμματος του καθώς και για τα στελέχη του. Ο ίδιος θα το ονόμαζε «ετερογονία των σκοπών»    

Θέμης Δαγκλής