Γράφει ο Θέμης Δαγκλής

Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ακόμα εκείνη την καρικατούρα στη βουλή, το 2001, όταν σε μια απελπισμένη προσπάθεια να συσπειρώσει το κόμμα του και να ανακόψει την δημοσκοπική προέλαση  της ΝΔ, ο Κώστας Σημίτης αποφάσισε να ακολουθήσει τη συνταγή Λαλιώτη και να κατακεραυνώσει την «επάρατο δεξιά».

Κανείς δεν συγκινήθηκε, το θέαμα ήταν εκτός τόπου και χρόνου και παρά το «σκληρό ροκ» ο Καραμανλής κέρδισε άνετα τις εκλογές.

Το ότι ο Τσίπρας θυμήθηκε το «σκληρό ροκ» σημαίνει ότι βρίσκεται σε δύσκολη θέση, Η εσωκομματική αντιπολίτευση του έχει κάνει τη ζωή δύσκολη και διεκδικεί συγκυβέρνηση στο κόμμα. Ο κόσμος αρνείται να ανταποκριθεί στα καλέσματα του ΣΥΡΙΖΑ, να ασκήσει πίεση στην κυβέρνηση.

Στις δημοσκοπήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ στην καλύτερη περίπτωση είναι στάσιμος. Η προοπτική μιας διαρκούς γκρίνιας ενάμισι μήνα ως το συνέδριο, ήταν ότι χειρότερο μπορούσε να συμβεί στην Κουμουνδούρου. Η ακραία πόλωση ήταν η μόνη διέξοδος για να αλλάξει κάπως η ατζέντα. Ήταν και ένας τρόπος, να κρατήσει τους ακραίους στο κόμμα του, που τον υποπτεύονται για δεξιά μετάλλαξη, ικανοποιημένους.

Η αλήθεια είναι πως με αντίπαλο τη συγκεκριμένη Νέα Δημοκρατία αυτό δεν είναι δύσκολο. Και η Συγγρού κάνει ότι περνάει από το χέρι της για να πολώσει το παιχνίδι και εμφανίζει τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ως έτοιμα να κάψουν τις πόλεις. Η απάντηση είναι το ίδιο σκληρή, κατατάσσει την ΝΔ και τον Πρωθυπουργό στην ακροδεξιά. Το πολωμένο κοινωνικό κλίμα βοηθάει τους δύο μονομάχους, ως προς το ότι η ακραία ρητορική που χρησιμοποιούν δεν προκαλεί διαμαρτυρίες.

Η ελπίδα του ΣΥΡΙΖΑ είναι, στιγματίζοντας την ΝΔ ως ακροδεξιά με εμφυλιοπολεμικά χαρακτηριστικά, όπως έκανε ο κ. Τσίπρας στην Καισαριανή, όπου κατέταξε την κυβέρνηση στη λογική της δεξιάς του 50 να ενεργοποιήσει αντιδεξιά αντανακλαστικά και να συσπειρώσει κόσμο από το χώρο που κάλυπτε το ΠΑΣΟΚ. Η στρατηγική της ΝΔ, να συσπειρώσει την Δεξιά κατά της Αριστεράς.

Όλο αυτό δεν είναι ακίνδυνο, και δεν αποδίδει. Τα δύο μεγάλα κόμματα κερδίζουν ελάχιστα, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ που είναι η κρίσιμη εκλογική δεξαμενή και για τους δύο συρρικνώνονται. Το σκληρό ροκ, βοηθάει μόνο τη Χρυσή Αυγή