Γράφει ο Θέμης Δαγκλής

Ο ΣΥΡΙΖΑ ενδιαφέρεται για τη ΔΗΜΑΡ. Την θέλει ως σύμμαχο και κυβερνητικό εταίρο.

Αυτό που ως τώρα μόνο ως ψίθυρος υπήρχε στην Κουμουνδούρου, έγινε μετά την αποχώρηση του κ. Κουβέλη και των υπουργών του από την κυβέρνηση κυρίαρχη συζήτηση στην αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία διεξάγεται πλέον και δημόσια: «η αποχώρηση της ΔΗΜ.ΑΡ. και η πτώση της προηγούμενης κυβέρνησης ξεπαγώνει το πολιτικό σκηνικό και προφανώς αυτό περικλείει δυνατότητες», δήλωσε χθες ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Π. Σκουρλέτης ανοίγοντας και επίσημα αυτή τη συζήτηση.

Ζήτησε βέβαια από τη ΔΗΜΑΡ να ολοκληρώσει το βήμα, δηλαδή «πλήρη πολιτική αποστασιοποίηση από το μνημόνιο».

Κάτι παραπάνω δεν είπε ο κ. Σκουρλέτης, ωστόσο όλοι κατάλαβαν. Ο ΣΥΡΙΖΑ το σκέφτεται σοβαρά για τη ΔΗΜΑΡ. Η στρατηγική του κ. Τσίπρα άλλωστε προβλέπει έναν κεντροαριστερό σύμμαχο, που να μπορεί να επεκτείνει την απήχηση της συμμαχίας με επικεφαλής τον ΣΥΡΙΖΑ και στο κέντρο.

Στην Κουμουνδούρου έχουν την αυτογνωσία ότι τόσο «δεξιά» δεν μπορούν να μετακινηθούν οι ίδιοι χωρίς να τινάξουν στον αέρα το κόμμα τους. Ένας συντηρητικότερος εταίρος  ωστόσο θα μπορούσε να το κάνει, πιθανότατα να κρίνει έτσι και τις εκλογές.

Ο αναπροσδιορισμός της πολιτικής κατεύθυνσης της ΔΗΜΑΡ που θέτουν ως όρο τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι διαπραγματεύσιμος, διακριτές θέσεις από το ΣΥΡΙΖΑ άλλωστε θα πρέπει να έχει η ΔΗΜΑΡ που να δικαιολογούν την ύπαρξη της. Το ουσιαστικό ζητούμενο είναι να καταστήσει το κόμμα του κ. Κουβέλη σαφές, ότι προσφέρεται για τέτοιου είδους συμμαχία, γιατί αυτό θα οδηγήσει σε ανατροπή της ισορροπίας στο πολιτικό σκηνικό.

Επαφές ανάμεσα στα δυο κόμματα ακόμα δεν έχουν γίνει, ωστόσο αυτό είναι φυσικό, αφού η ΔΗΜΑΡ ακόμα βρίσκεται εγκλωβισμένη στη δίνη εσωκομματικών αναταράξεων, που δεν αναμένεται να καταλαγιάσουν τόσο σύντομα. Ο ΣΥΡΙΖΑ πάλι, δεν θα κάνει τίποτε προτού εδραιώσει ο κ. Τσίπρας την εσωκομματική του κυριαρχία στο συνέδριο και εκλεγεί και με τη βούλα πρόεδρος.

Υπάρχουν βέβαια δύο σημαντικά εμπόδια σε έναν τέτοιο συνεταιρισμό. Το πρώτο είναι η Αριστερή Πτέρυγα του ΣΥΝ, την οποία η προοπτική συνεργασίας με τη ΔΗΜΑΡ, σπρώχνει το ΣΥΡΙΖΑ στην αντίθετη πολιτική κατεύθυνση από αυτήν που επιθυμεί. Δεν είναι τυχαίο, ότι ο κ. Π. Λαφαζάνης έσπευσε να αποκλείσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο λέγοντας ότι το κόμμα του κ. Κουβέλη κινείται σε μνημονιακή κατεύθυνση και ότι ως εκ τούτου «δεν υπάρχει έδαφος συνεργασίας με τη ΔΗΜΑΡ ή στήριξης απ’ αυτήν».

Το δεύτερο είναι οι σκέψεις που έχουν γίνει μέσα στην ίδια τη ΔΗΜΑΡ για μια τέτοια συνεργασία. Εξετάζοντας το σενάριο να μετακινηθούν μετεκλογικά σε μια συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ πριν από λίγους μήνες (γιατί τέτοιες σκέψεις είχαν γίνει στη ΔΗΜΑΡ), οι ΔΗΜΑΡίτες έθεταν ως προϋπόθεση, να έχει καθαρίσει ο κ. Τσίπρας το κόμμα του από τους αριστεριστές. Τέτοια πράγματα βεβαίως ανήκουν στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας και δείχνουν ότι οι σχέσεις ανάμεσα σε «συγγενείς» είναι καμιά φορά πιο δύσκολες από τις άλλες.

Το που πάει το πράγμα θα φανεί την Κυριακή στην Κ.Ε. της ΔΗΜΑΡ, όπου ο κ. Κουβέλης θα πρέπει να επικυρώσει την αποχώρηση από την κυβέρνηση. Με δεδομένο, ότι όσοι διαφωνούν οργανώνονται, ούτε αυτό θα είναι εύκολο.