Γράφει ο Βαγγέλης Βιτζηλαίος
 
Εύσημα, θετικά σχόλια και αισιόδοξες προβλέψεις περιλαμβάνουν τα σχόλια της γερμανικής πολιτικής ηγεσίας για την Ελλάδα και την πορεία του προγράμματός της, σε μια ξαφνική «έκρηξη» αγάπης του Βερολίνου τους τελευταίους μήνες προς τη χώρα μας. Η αγάπη όμως αυτή έχει λόγο και μάλιστα, ημερομηνία λήξης: Την 22α Σεπτεμβρίου, ημέρα των γερμανικών εκλογών.
 
Η γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, λίγους μήνες πριν από την προσπάθειά της να εξασφαλίσει μία τρίτη συνεχόμενη θητεία στην καγκελαρία εκφράζει, όπου σταθεί και όπου βρεθεί, την ικανοποίησή της για την πρόοδο του μεταρρυθμιστικού προγράμματος στην Ελλάδα, με τον «σκληρό» υπουργό Οικονομικών της, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε -που έχει προκαλέσει ουκ ολίγες φορές στο πρόσφατο παρελθόν («το Μνημόνιο δεν είναι υπερβολικό»)- να κινείται στο ίδιο μήκος κύματος. 
 
Κατά τη μίνι Σύνοδο Κορυφής στη γερμανική πρωτεύουσα, για την ανεργία των νέων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η καγκελάριος φώναξε κοντά της τον Αντώνη Σαμαρά, ώστε να φωτογραφηθούν σε κοντινή απόσταση, σε άλλη μία επίδειξη «συμπάθειας». 
 
Εκτός από τα καλά λόγια, το Βερολίνο απορρίπτει αυτομάτως το ενδεχόμενο για νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, με την πρόβλεψη της Μέρκελ περί βιωσιμότητάς του, παρά τις σφοδρές ενστάσεις του ΔΝΤ (και του χρηματοδοτικού κενού-μαμούθ για το 2014), να είναι παραδόξως θετική.
 
Φυσικά η στάση της Μέρκελ και του Σόιμπλε δεν είναι καθόλου παράδοξη, όσο υπάρχουν κάλπες το φθινόπωρο και γερμανοί –φορολογούμενοι- ψηφοφόροι που κρίνουν την καγκελάριο όχι μόνο για τα πεπραγμένα της στο εσωτερικό, αλλά και στην ευρωζώνη. Περαιτέρω απομείωση του ελληνικού χρέους θα βάρυνε ουσιαστικά τα κράτη μέλη (μετά τους ιδιώτες που βάρυνε το PSI) άρα κάθε τέτοια κουβέντα θεωρείται απαγορευμένη για το στρατόπεδο της κυβερνώσας συμμαχίας.
 
Συνεπώς ποια είναι η στρατηγική που ακολουθείται; Αυτή του εξωραϊσμού της ελληνικής κατάστασης, που από τον μεγάλο «ασθενή» έχει γίνει success story για τη Γερμανία, παρά το γεγονός ότι νέα μέτρα, νέα αναδιάρθρωση χρέους και νέο Μνημόνιο είναι αναπόφευκτα, αφού τα «κουκιά» δεν βγαίνουν. Παράλληλα, έχει εξαφανιστεί από τα επίσημα χείλη και τα δημοσιεύματα της Γερμανίας το περίφημο «Grexit».
 
Στο προεκλογικό πολιτικό «αμπαλάζ» του Βερολίνου θα συμπεριληφθεί μάλλον και η άφιξη του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε με τα σενάρια να κάνουν λόγο για διάφορες διευκολύνσεις προς τη χώρα μας.
 
Εάν η Μέρκελ επιβεβαιώσει τα προγνωστικά και παραμείνει καγκελάριος, τότε μία απότομη αλλαγή στάσης προς την Ελλάδα και συγκεκριμένα σκλήρυνσής της δεν θα αποτελέσει έκπληξη, όπως φυσικά και τα κλασικά σενάρια μιας πιθανής έξωσης της χώρας μας από τη νομισματική ένωση.
 
Aκόμη και εάν, τελικά, το Βερολίνο συναινέσει στην αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, ώστε να εκτονώσει και τη δυσφορία του ΔΝΤ, ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι αυτό δεν θα γίνει μέσω κουρέματος σε καταθέσεις (bail-in) στο πρότυπο της Κύπρου; Φυσικά κανείς.
 
Αξίζει να σημειωθεί ότι η «προεκλογική» καγκελάριος και στο εσωτερικό εμφάνισε διαφορετική εικόνα, αφού πρόσφατα, στο «μανιφέστο» του κόμματός της ενόψει κάλπης, «ξέχασε» το δόγμα της λιτότητας και της δημοσιονομικής πειθαρχίας, συμπεριλαμβάνοντας παροχές, γεγονός που ποικίλες αντιδράσεις και δηκτικά σχόλια.
 
Η ατάκα του γερμανού υπουργού Εξωτερικών, Γκίντο Βεστερβέλε, που επέδειξε ευαισθησία για την πορεία του ελληνικού προγράμματος κατά την επίσκεψή του στη χώρα μας -αν και ΥΠΕΞ- σχετικά με το κούρεμα του χρέους δείχνει πολλά, αφού είπε ότι η απόρριψή του δεν έχει σχέση με τις επικείμενες γερμανικές εκλογές, αλλά είναι στην ουσία «θέμα αρχής».
 
Έχει ενδιαφέρον να δούμε πόσες «αρχές» της γερμανικής πολιτικής ηγεσίας θα μείνουν ανέπαφες μετά τις κάλπες. Τότε που τα εύσημα μπορεί να μετατραπούν σε απειλές.