Αμετανόητος για τις αποφάσεις του παρελθόντος που οδήγησαν την Ελλάδα στα μνημόνια, εμφανίστηκε ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου αφήνοντας για ακόμα μία φορά αιχμές κατά της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή

Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα του Μιλάνου «Corriere della Serra» ο κ. Παπακωνσταντίνου τόνισε ότι δεν μετανιώνει για τις επιλογές που έκανε όταν ήταν στο τιμόνι του υπουργείου οικονομικών αφού όπως εξήγησε, εάν δεν τα είχε κάνει, σήμερα δεν θα ήμασταν στο ευρώ. 

«Δεν μετανιώνω για τις μεγάλες επιλογές, αν είχα πράξει διαφορετικά, τώρα δεν θα ήμασταν στο ευρώ» δήλωσε και πρόσθεσε ωστόσο ότι «λυπάται για τις επιμέρους αποφάσεις και επιλογές», αφού όπως εξήγησε «οι περικοπές στον δημόσιο τομέα έπρεπε να τύχουν πιο προσεκτικής εκτίμησης, η φοροδιαφυγή έπρεπε να καταπολεμηθεί πιο έγκαιρα και δεν έγινε ό,τι ήταν δυνατόν για να πεισθεί ο κόσμος ότι οι διάφορες παρεμβάσεις εμπνέονταν από την αρχή της ίσης κατανομής των βαρών». 

Ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν παρέλειψε να αφήσει αιχμές κατά της προηγούμενης κυβέρνησης, λέγοντας πως «όταν καταρτίσθηκε το πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας, η χώρα διέθετε μηδενική αξιοπιστία λόγω του ότι η προηγούμενη κυβέρνηση είχε παρουσιάσει ψευδή στοιχεία σε ό,τι αφορά τις φοροεισρπάξεις, το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος ήταν σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα και οι Ευρωπαίοι δεν ήταν διατεθειμένοι να δώσουν χρήματα». 

Επίσης, εκτίμησε ότι «το όλο σχέδιο πέτυχε διότι επέτρεψε να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ και να μειωθεί το έλλειμμά της», αλλά σημείωσε ότι «είχε λιγότερη επιτυχία σχετικά με τη βαθιά ύφεση που βρίσκεται σε εξέλιξη». 

Σε ερώτηση «πώς βλέπει το μέλλον της Ελλάδας», ο πρώην επικεφαλής του υπουργείου Οικονομικών τονίζει ότι «έγινε σημαντική δουλειά, για παράδειγμα, στο θέμα της οικονομικής σταθεροποίησης , αλλά η ύφεση και η ανεργία είναι υψηλότερες απ’ ό,τι θα έπρεπε». 

«Χάρη στις διαρθρωτικές αλλαγές θα καταφέρουμε να εξασφαλίσουμε μια πιο ανταγωνιστική οικονομία, αλλά το τίμημα θα είναι βαρύτατο» αναφέρει, τέλος, ο κ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος δεν διστάζει να χαρακτηρίσει τους τριαντάρηδες και τους σαραντάρηδες «μια χαμένη γενιά, η οποία δεν καταφέρνει να πεισθεί για το θετικό περιεχόμενο των μεταρρυθμίσεων, αφού βιώνει συνεχώς αρνητικές προσωπικές εμπειρίες».