Γράφει ο Θέμης Δαγκλής

Στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ αρέσει, όταν ο Αλέξης Τσίπρας χρησιμοποιεί υψηλούς τόνους κατά της κυβέρνησης, της τρόικας και της Μέρκελ ακόμα και όταν αυτοί είναι πέρα από τα όρια της ευπρέπειας.

Αν κάτι απέδειξε πάντως το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι δεν τους αρέσει καθόλου, όταν ο αρχηγός στρέφει αυτή τη «μαγκιά» εναντίον τους.

Ο Τσίπρας κέρδισε καθαρά το συνέδριο, το συγκρουσιακό κλίμα ωστόσο ευνόησε την εσωκομματική αντιπολίτευση που κατάφερε να αυγατίσει το ποσοστό της στο 30% της Κεντρικής Επιτροπής.

Ως τώρα ο Τσίπρας έδειχνε να έχει ανεξάντλητη υπομονή απέναντι στους συντρόφους του, τις εμμονές τους και τα καμώματα τους. Από το Δεκέμβρη, που με μεταβατική μορφή ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτήθηκε σε ενιαίο κόμμα ως σήμερα, τα πράγματα έφτασαν πολλές φορές στο απροχώρητο. 

Σε κάθε τέτοια κλιμάκωση η πρώτη επιλογή του αρχηγού ήταν η εκτόνωση, η υποβάθμιση του προβλήματος, η μετάθεση του στο μέλλον.

Το Σάββατο, στο συνέδριο, ο Τσίπρας έδωσε ένα τέλος σε αυτήν την τακτική. Για πρώτη φορά έδειξε στους συντρόφους του πως μπορεί να είναι σκληρός, ακόμα και απέναντι στις ιερές αγελάδες του κόμματος.

Ο τρόπος που αποδόμησε τον Γλέζο ήταν παραδειγματικός: τον στενοχώρησε είπε, όχι για τη διαφωνία του, αλλά γιατί αλλά επειδή μίλησε ως εκπρόσωπος μιας συνιστώσας και όχι ως εκπρόσωπος της γενιάς των αγώνων που διδάσκει με το παράδειγμα της. Δια στόματος του αρχηγού, το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς στιγματίστηκε ως μικροκομματάρχης. Αυτό ήταν αρκούντως προσβλητικό και ανήκουστο, αν σκεφτεί κανείς πόσο έχει κανακέψει ο Τσίπρας το Γλέζο τα τελευταία χρόνια.

Ο δεύτερος που την υπολόγισε λάθος, περιμένοντας να δείξει ο Τσίπρας ένα συναινετικό πρόσωπο ήταν ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, στο θέμα του εκλογικού συστήματος: η αντιπολιτευόμενη «Αριστερή Πλατφόρμα» ήταν ως το Σάββατο το απόγευμα ότι θα πάρει αυτό το περίεργο σύστημα του ΣΥΝ με τα κουτάκια. Ωστόσο ο Τσίπρας τους έκοψε το... βήχα: «Χωριστές λίστες σημαίνει χωριστά ψηφοδέλτια, δεν μπορεί να τα έχει κανείς όλα στη ζωή», τους ξεκαθάρισε από το βήμα του συνεδρίου.

Η στάση του Τσίπρα προκάλεσε σοκ στη μειοψηφία, η οποία στη διάρκεια του συνεδρίου προσπάθησε να υποστηρίξει ότι ο Τσίπρας υποχώρησε στο θέμα της διάλυσης των συνιστωσών.

Ωστόσο τα περί ευλόγου διαστήματος τα είπε και ο αρχηγός στην ομιλία του και στο κείμενο που συμφωνήθηκε αναφέρεται ότι «το καταστατικό του ΣΥΡΙΖΑ μας δεσμεύει απολύτως». Υπενθυμίζεται ότι το καταστατικό προβλέπει και διαγραφές.

Οι αντιδράσεις σε όλα αυτά ήταν παιδικές. Ο Γλέζος που βρέθηκε σε δύσκολη θέση προσπάθησε να τα μπαλώσει υποστηρίζοντας ότι για τις αποφάσεις χρειάζεται νομιμοποίηση από όλα τα μέλη και όχι μόνο από το συνέδριο. «Αυτό μας έλειπε, να του βάζει ιδέες», έλεγε στο συνέδριο ένα μέλος της ηγετικής ομάδας και να μας πει ότι η επόμενη εκλογή αρχηγού θα γίνει από όλα τα μέλη του κόμματος.

Ακόμα πιο γελοία πάντως ήταν η προσπάθεια να κοντύνουν τον αρχηγό στην εκλογή προέδρου, με αντίπαλες υποψηφιότητες μηδενικής απήχησης όπως η Σίσσυ Βωβού και ο Πάνος Ηλιόπουλος.

Αυτό με το οποίο προφανώς πάντως δεν είχε υπολογίσει ο κ. Τσίπρας, ήταν ότι η σκληρή γραμμή και το αρχηγικό στυλ θα δημιουργούσαν ισχυρές αντισυσπειρώσεις.

Αν και ο Τσίπρας πήγε στο συνέδριο ελέγχοντας περίπου το 77% (αυτή ήταν η κοινή εκτίμηση των κορυφαίων στελεχών) στην ψηφοφορία για την Κ.Ε. το ψηφοδέλτιο του κατάφερε να εκλέξει μόνον το 67%, ενώ η «Αριστερή Πλατφόρμα» του κ. Λαφαζάνη ανέβασε το ποσοστό της από το 25% στο 30%.

Αν πιστέψει κανείς τις εκτιμήσεις στελεχών του κόμματος, αυτό το αποτέλεσμα οφείλεται στη μεταστροφή ενός μέρους του σώματος, που δεν ενθουσιάστηκε ούτε με τις «καθαρές λύσεις» που ζήτησε ο Τσίπρας, ούτε με το αρχηγικό στίγμα που έβαλε στο Συνέδριο.

Το αποτέλεσμα δίνει στον κ. Λαφαζάνη κάθε λόγο να αισθάνεται δικαιωμένος και αναμένεται να τροφοδοτήσει ισχυρές εσωκομματικές αντιπαραθέσεις και αμφισβητήσεις στο μέλλον. Ως εκ τούτου, η νίκη του κ. Τσίπρα μπορεί να είναι καθαρή, είναι όμως μισή…