Ρεπορτάζ : Τιτίκα Ανουσάκη

Είναι μια από τις πολλές μαύρες ιστορίες που ξεδιπλώνονται στα χρόνια του Μνημονίου στην Ελλάδα. Η ανεργία και η φτώχεια έχουν γονατίσει χιλιάδες ελληνικές οικογένειες που βρίσκονται σε αδιέξοδο. 

Έρευνα στον ευρωπαϊκό Νότο αποκαλύπτει πως και στην Ελλάδα μία στις πέντε οικογένειες δεν έχει να φάει κυριολεκτικά και η ιστορία της πενταμελούς οικογένειας του Κωνσταντίνου Διακαντώνη από το Ηράκλειο της Κρήτης το επιβεβαιώνει περίτρανα. Η ήδη φτωχή οικογένεια, με δύο άνεργους γονείς και τρία μικρά παιδιά,  δέχτηκε μάλιστα και τη χαριστική βολή όταν η ΔΕΗ τους έκοψε το ρεύμα και τους άφησε στο σκοτάδι.... 

«Πετύχαμε» τον Κωνσταντίνο Διακαντώνη 32 χρονών πατέρα τριών παιδιών στο συσσίτιο του Συλλόγου Δειλινών στο Ηράκλειο της Κρήτης

«Εδώ τρώμε πρωινό και μεσημεριανό. Μέσα σε ένα μπολ, παίρνουμε και φαγητό για τα παιδιά που είναι στο σπίτι», μας λέει. 

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια δούλευε στη Λαχαναγορά, μέσα στα ψυγεία. Ένα έμφραγμα μας εξομολογείται ίσως να ήταν η αιτία που έχασε τη δουλειά του και απολύθηκε με 385 ευρώ αποζημίωση. 

«Όταν δούλευα έπαιρνα 630 ευρώ. Ο εργοδότης μου άλλαξε τη σύμβαση, την έκανε εξάωρη αν και δούλευε εννιά ώρες και στη συνέχεια μετατράπηκε σε σύμβαση μερικής απασχόλησης δηλαδή τετράωρο, ώσπου με απέλυσε», λέει ο ίδιος. 

Άνεργη είναι και η γυναίκα του... Εργαζόταν με 8μηνη σύμβαση στο Δήμο, η οποία έληξε, στη συνέχεια καθάριζε σπίτια για 3 ευρώ την ώρα αλλά τώρα δεν βρίσκει ούτε ένα μεροκάματο. 

Έχουν τρία παιδιά, ηλικίας 7,6 και τριών χρόνων.  Στο σπίτι δεν έχουν ούτε ψυγείο ούτε πλυντήριο καθώς η ΔΕΗ τους έχει κόψει το ρεύμα, όπως λέει, για 580 ευρώ χρέος. Χάρη στην παραχώρηση ενός ιδιώτη εξοικονομούν ενέργεια από ένα σύστημα φωτοβολταϊκών που αρκεί μόνο για τον φωτισμό. 

«Όταν μου έκοψαν το ρεύμα πήγα στη ΔΕΗ, στον διευθυντή και του εξήγησα την κατάστασή μας. Μου είπε όμως πως δεν μπορεί να κάνει τίποτα», λέει ο 32χρονος οικογενειάρχης. 

Οι δύο γονείς έχουν αναγκαστεί να αποχωριστούν το τρίχρονο αγγελούδι τους...Ζει με τη γιαγιά του η οποία μπορεί τουλάχιστον μπορεί να του εξασφαλίσει ένα πιάτο φαγητό.

Η ζωή του 32χρονου και της οικογένειάς του έχει πια περάσει στα χέρια των ευαίσθητων συμπολιτών του οι οποίοι και οι ίδιοι από το υστέρημά τους τούς στηρίζουν όσο μπορούν. Ως πότε όμως;