«Βελούδινο» διαζύγιο ανάμεσα στην ευρωζώνη και το ΔΝΤ

«Βελούδινο» διαζύγιο ανάμεσα στην ευρωζώνη και το ΔΝΤ

Γράφει Θέμης Δαγκλής 

Ο καυγάς για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους είναι προσχηματικός. Στην πραγματικότητα, το ΔΝΤ θέλει να φύγει από τα δάνεια της Ευρωζώνης. Μέσω αυτών άλλωστε, το μεγαλύτερο μέρος από τα διαθέσιμα του πηγαίνει στην Ευρώπη. Αυτό ενοχλεί τους «τριτοκοσμικούς» και τους «αναδυόμενους» στο ΔΣ, που είναι οι περισσότεροι - όχι βέβαια στα χρήματα που βάζουν - αλλά σε απόλυτους αριθμούς στο εκτελεστικό συμβούλιο. 

Το ίδιο το Ταμείο ως γραφειοκρατικός μηχανισμός δεν θέλει να μετέχει άλλο σε ένα σχήμα, όπου είναι ισότιμο με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και πρέπει να δέχεται την άποψη της. Στο ΔΝΤ έχουν συνηθίσει να δουλεύουν μόνοι τους και να μην κάνουν συμβιβασμούς. Ο ευρωπαϊκός μηχανισμός διάσωσης δεν λειτουργεί έτσι βέβαια, κάτι που δεν είναι του «γούστου» των στελεχών του ταμείου. Επιπλέον, η γραφειοκρατία αυτή υφίσταται μια συνεχή γκρίνια από τους εκπροσώπους των λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών για τα ευρωπαϊκά δάνεια. 

Στην Ευρωπαϊκή κρίση, το ταμείο που πάντα τελεί υπό την ισχυρή επιρροή της Ουάσιγκτον, στην οποία εδρεύει (ως χώρα οι ΗΠΑ κατέχουν το μεγαλύτερο αριθμό των ψήφων δηλαδή το 16,75%) λειτούργησε και ως βραχίονας ελέγχου για λογαριασμό των αμερικανών, όχι με τεράστια επιτυχία είναι αλήθεια. Άλλωστε η ενιαία Ευρωζώνη ελέγχει στο Ταμείο το 23% περίπου και μάλλον τίποτε δεν μπορεί να γίνει αντίθετα με τη θέληση της. Για να καταλάβει κανείς τους συσχετισμούς, αρκεί να λάβει υπ’ όψη του ότι η φοβερή και τρομερή Βραζιλία στην οποία επένδυε ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δικαιώματα ψήφου στο ταμείο της τάξης του 1,72% δηλαδή μικρότερα από αυτά του Βελγίου (1,82%). 

Το ζήτημα είναι πάντως, ότι και οι Ευρωπαίοι δεν βλέπουν πια με αρνητικό τρόπο το ενδεχόμενο αποχώρησης του ταμείου από τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς διάσωσης. Η δουλειά του άλλωστε, έχει ολοκληρωθεί: το 2010 δεν υπήρχε κανένα θεσμικό πλαίσιο αντιμετώπισης κρίσεων στην Ευρωζώνη και κανένα know how για το πώς επιβάλλεται ένα πρόγραμμα εξυγίανσης σε μια χώρα στα πρόθυρα της χρεωκοπίας. Τώρα η Ευρωζώνη διαθέτει και τα δύο.

Επιπλέον, ολοένα και περισσότεροι Ευρωπαίοι αντιλαμβάνονται τις «μελέτες βιωσιμότητας» του ΔΝΤ αντί για κριτήριο του αξιόπιστου μιας χώρας ως αυτό που πράγματι είναι, δηλαδή ένα γραφειοκρατικό, «στενό κορσέ» στα προγράμματα διάσωσης και επιβάλλει συνεχώς νέα μέτρα και οδηγεί σε νέα ύφεση οικονομίες που είχαν προοπτικές βελτίωσης.  Η Wall Street Journal έχει  δίκιο όταν μιλάει για διαζύγιο, μόνο που καταπώς φαίνεται, στην περίπτωση της Ευρωζώνης το διαζύγιο αυτό θα είναι βελούδινο και κοινή συναινέσει.

Την άνοιξη του 2014, όταν το ελληνικό πρόγραμμα ολοκληρωθεί, το ΔΝΤ πιθανότατα θα αποχωρήσει από τα προγράμματα διάσωσης. Και μάλλον δεν θα στενοχωρηθεί γι’ αυτό κανείς, οι Ευρωπαίοι και ιδιαίτερα το Βερολίνο θα ευχηθούν ευχαρίστως το καλό κατευόδιο.

Όσοι ποντάριζαν πάντως στο ΔΝΤ για ένα νέο κούρεμα του χρέους, θα απογοητευτούν.     

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο