Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, έχω μια αμηχανία. Παλιά, ήταν απλά μια σχολική αργία. Μια αργία με πλούσιες εικόνες, μια αργία που με ιντρίγκαρε να μάθω, γιατί συνέβη ό,τι συνέβη εκείνο το τριήμερο στο Πολυτεχνείο. Ήταν μια αργία για ένα γεγονός που μπορούσες ακόμα να αισθανθείς πιο κοντινό από την επέτειο του ΌΧΙ και την 25η Μαρτίου. Όμως μεγάλωσα, το σχολείο και η αργία ανήκουν στο παρελθόν και πλέον, όποτε πλησιάζει η 17η Νοεμβρίου, αυτό που σκέφτομαι είναι, αν τελικά οι φοιτητές εκείνης της γενιάς ήταν ήρωες ή κατά συνθήκη ήρωες που αργότερα λοξοδρόμησαν.


Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το δημοσίευμα