Σε προπαγάνδα αποδίδουν την προβολή των απόψεων Λαφαζάνη

Σε προπαγάνδα αποδίδουν την προβολή των απόψεων Λαφαζάνη

Γράφει ο Παναγιώτης Βασιλάκης

Στην πιο άθλια μορφή προπαγάνδας αποδίδουν στον ΣΥΡΙΖΑ την υπέρμετρη προβολή των απόψεων του Παναγιώτη Λαφαζάνη από τα φιλικά προς την κυβέρνηση Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης.

Χωρίς στην πραγματικότητα να προσθέτει κάτι καινούργιο με την τοποθέτηση του στα  περί της δραχμής ο επικεφαλής του Αριστερού Ρεύματος μονοπώλησε τις τελευταίες ώρες την επικαιρότητα σε τέτοιο βαθμό που η επιστροφή της τρόικας , οι πλειστηριασμοί κατοικιών πρώτης κατοικίας, οι μαζικές απολύσεις, ο Φ.Π.Α. στην εστίαση πέρασαν σε δεύτερη μοίρα.

Οι συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα με σκωπτικότατα σχολιάζουν ότι με τον τρόπο αυτό  υπερκαλύφθηκε και το όψιμο ενδιαφέρον της Κυβέρνησης για τα 350.000 νοικοκυριά που βρίσκονται στο σκοτάδι γιατί η ΔΕΗ τους έχει κόψει το ρεύμα.

«Ένα ενδιαφέρον που είναι τουλάχιστον για γέλια αν σκεφτεί κανείς ότι τον μήνα κόβεται το ρεύμα σε 30.000 νοικοκυριά την στιγμή που η ΔΕΗ λέει ότι μπορεί να επανασυνδέσει μόνο 1.000 στον ίδιο μήνα προσθέτουν τα στελέχη της Κουμουνδούρου. Με αυτό το ρυθμό ούτε σε πέντε χρόνια δεν θα έχουν επανασυνδεθεί τα νοικοκυριά που ζουν κάτω από το φως των κεριών».

Οι συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα έχουν πάντως ανάμεικτα συναισθήματα για την πορεία που πήρε το θέμα Λαφαζάνη. Από την μία πλευρά η εμμονή του Αριστερού Ρεύματος στην δραχμή μπορεί να τρομοκρατήσει κάποιους ψηφοφόρους αφού έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται να μην δίνει σαφές μήνυμα για την ευρωπαϊκή του πορεία από την άλλη πάντως με αυτό τον τρόπο συγκρατούνται δυνάμεις της αριστεράς που είναι ανοικτές σε μια επιστροφή στην δραχμή και οι οποίες θα έβρισκαν πολιτική στέγη στο κόμμα του Αλέκου Αλαβάνου.

Τα στελέχη της Κουμουνδούρου αφήνοντας πίσω τον προβληματισμό του Παναγιώτη Λαφαζάνη  έδιναν ιδιαίτερη σημασία στην απόφαση της ΚΕ στην οποία επισημαίνονται μεταξύ άλλων τα εξής

«Παρά την ανθρωπιστική κρίση, η κυβέρνηση Σαμαρά εξακολουθεί την ίδια πολιτική. Όχι μόνο δεν αναγνωρίζει τις καταστροφικές συνέπειες της μνημονιακής λαίλαπας, αλλά δρομολογεί και νέες καταστροφές, είτε εφαρμόζοντας εσπευσμένα όσα έχουν ήδη ψηφιστεί, είτε προδιαθέτοντας για την ανάγκη λήψης νέων κάθετων ή οριζόντιων μέτρων, κύρια στο δημόσιο, την υγεία και τις συντάξεις.

Πλειστηριασμοί της εφορίας, ακόμη και για ασήμαντα ποσά, κατασχέσεις ακόμη και της πρώτης κατοικίας για χρέη στις τράπεζες ή στα ασφαλιστικά ταμεία, φόροι ακινήτων και γενικά υπερφορολόγηση των γνωστών «υποζυγίων» (μισθωτών και συνταξιούχων), απελευθέρωση των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα και απολύσεις στο δημόσιο, καταργήσεις οργανισμών κλπ., συνιστούν τη νέα κυβερνητική και τροϊκανή επίθεση.

Ταυτόχρονα, όσο περνάει ο καιρός, γίνεται ολοένα πιο καθαρό ότι οι βαρύτατες θυσίες που επιβάλλουν στο λαό τα Μνημόνια, δεν ανοίγουν την παραμικρή προοπτική εξόδου από την κρίση. Η είσοδος της οικονομίας σε τροχιά πραγματικής ανάπτυξης και η δραστική μείωση της ανεργίας και της φτώχειας έχουν παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες. Τα Μνημόνια δεν συνιστούν σχέδιο εξόδου από την κρίση, αλλά ένα πρόγραμμα κοινωνικής λεηλασίας, με βάση το οποίο θα πρέπει να κινηθεί η χώρα τις επόμενες δεκαετίες.

Η κυβερνητική επιμονή στο αδιέξοδο, για την κοινωνία, μνημονιακό πρόγραμμα προκαλεί κρίση πολιτικής εκπροσώπησης, αφού πλατιά κοινωνικά στρώματα που παραδοσιακά στήριζαν τα κόμματα του πάλαι ποτέ δικομματισμού, βλέπουν τις βασικές συντεταγμένες της καθημερινότητάς τους να θρυμματίζονται και να αντιμετωπίζουν το φάσμα της εξαθλίωσης. Αυτή η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης εντείνει την αστάθεια του πολιτικού-τραπεζικού-μιντιακού συμπλέγματος εξουσίας. 

Το σύστημα κλυδωνίζεται και αναζητεί στηρίγματα στην αθλιότερη εκδοχή προπαγάνδας (έτσι όπως αυτή εκφράζεται από τη μονταζιέρα και την τηλεοπτική διαπλοκή), στην όξυνση του κρατικού αυταρχισμού (έτσι όπως τον είδαμε π.χ. στην περίπτωση της ΕΡΤ αλλά και των μαθητών, μόλις προχθές), στην τάση de facto ενοποίησης των δύο κυβερνητικών κομμάτων (που ήδη παίρνει σάρκα και οστά σε συνδικάτα και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση), καθώς και στην αναζήτηση αναχωμάτων στην άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ (έτσι όπως αυτή εκφράζεται από την επιχείρηση συσπείρωσης του δήθεν κεντροαριστερού, ιστορικά φθαρμένου πολιτικού προσωπικού).

Η αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες βουλευτικές εκλογές είναι, με τα σημερινά δεδομένα, ρεαλιστικός στόχος. Είναι όμως αξιακή θέση του ΣΥΡΙΖΑ «η εξουσία στο λαό» καταλήγει η απόφαση των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο