To «προοδευτικό» μνημόνιο φέρνει πιο κοντά την κυβερνητική συνεργασία ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ

To «προοδευτικό» μνημόνιο φέρνει πιο κοντά την κυβερνητική συνεργασία ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ

Γράφει ο Νίκος Παναγιωτόπουλος  

Ευσεβής πόθος η συγκυβέρνηση ΝΔ-Σύριζα οικονομικών και πολιτικών παραγόντων και διάφορων εξωθεσμικών κέντρων  στο εσωτερικό της χώρας ή σχέδιο που είναι σε γνώση και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ;    

Έντονη συζήτηση γίνεται και εντός της  ΝΔ με αφορμή τις δημοσκοπήσεις που θέλουν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας να επιθυμεί κυβερνητική συνεργασία ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ.

Μπορεί κάποιοι να βλέπουν τη συζήτηση περί συνεργασίας ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ ως προβοκάτσια ή επιθυμία των «νταβατζήδων» ωστόσο δεν θα πρέπει να αγνοούν ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας επιθυμεί εθνική συνεννόηση. 

Ανατροπές στο πολιτικό σκηνικό με τη δημιουργία ενός ιστορικού συμβιβασμού Αριστεράς και Δεξιάς, καταγράφει και η δημοσκόπηση της Metron Analysis. Σύμφωνα με το “Εθνος της Κυριακής”, που παρήγγειλε την έρευνα, 58% των ερωτηθέντων τάσσονται υπέρ της συνεργασίας Αριστεράς-Δεξιάς και τη συγκρότηση ενιαίου κυβερνητικού μετώπου για την ανάταξη της οικονομίας. Μάλιστα η άποψη για μεγάλο κυβερνητικό συνασπισμό είναι ισχυρή σε όλο το κομματικό φάσμα. 

Συγκεκριμένα, τα ευρήματα της έρευνας δείχνουν πως “Ναι″ στον ιστορικό συμβιβασμό λέει το 65% των ψηφοφόρων της ΝΔ, 45% του ΣΥΡΙΖΑ, 64% του ΠΑΣΟΚ, το 79% της ΔΗΜΑΡ, το 59% των Ανεξάρτητων Ελλήνων, το 45% της Χρυσής Αυγής και το 34% του ΚΚΕ. 

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να διαψεύδουν μετά βδελυγμίας τέτοια σενάρια αλλά ανεξάρτητα από τις δημοσκοπήσεις θα πρέπει να δώσουν συγκριμένες απαντήσεις για την πολιτική που θέλουν να εφαρμόσουν αλλά και τη στάση τους απέναντι στο μνημόνιο και το Ευρώ. Θέσεις και δηλώσεις πρωτοκλασάτων στελεχών ακόμα και του ίδιου του κ. Τσίπρα διαμορφώνουν το περιβάλλον συνεργασίας και με την προϋπόθεση εκλογικού αποτελέσματος  που θα ευνοεί το ενδεχόμενο δημιουργίας μεγάλου  κυβερνητικού συνασπισμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να συνυπάρξει με τα μνημόνια; 

Υπάρχουν δυνάμεις που αγωνίζονται για την ανάγκη της Ελλάδας να απεξαρτηθεί από την  «ηγεμονία» των δανειστών, καθώς και από μια πολιτική και οικονομική τάξη που με τα ολέθρια λάθη της και τη διαφθορά της οδήγησαν τη χώρα στην οικονομική καταστροφή. Στην κρισιμότερη στιγμή η Ελλάδα χωρίς εναλλακτικό σχέδιο βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο χωρίς περιθώρια αντίδρασης.

Ο Γιώργος Παπανδρέου με μια ομάδα υποτακτικών του και με τη βοήθεια ντόπιων και ξένων οικονομικών συμφερόντων προκάλεσαν πρόωρες εκλογές αποκλείοντας κάθε δυνατότητα εθνικής συνεννόησης παραδίδοντας στους ξένους την εθνική και όποια οικονομική ανεξαρτησία μας. 

Ο Ελληνικός λαός αντέδρασε φώναξε, διαδήλωσε, χτυπήθηκε, ψεκάστηκε με χημικά και τρομοκρατήθηκε με προβοκάτσιες… Την οργή του εκμεταλλεύτηκαν από την ΧΑ, τον ΣΥΡΙΖΑ, τους ΑΝΕΛ μέχρι μικρά κόμματα… Κάποιοι εκμεταλλεύτηκαν την απόγνωση και επένδύσαν ώστε να υλοποιήσουν τα νοσηρά τους σχέδια, άλλοι ικανοποίησαν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες. 

Για τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν η χρυσή ευκαιρία για να διογκώσει την περιορισμένη πολιτική και κοινοβουλευτική του επιρροή «πουλώντας» ελπίδα για έναν άλλο δρόμο… που φαίνεται ότι δεν πίστευε. 

Οι τελευταίες δηλώσεις πρωτοκλασάτων στελεχών αλλά και η στάση του ίδιου του κ. Τσίπρα δείχνουν όλο και πιο καθαρά ότι άρχισαν να πιστεύουν ότι μπορούν να συνυπάρξουν με τα μνημόνια. Δηλαδή να γίνουν οι “προοδευτικοί” διαχειριστές της κρίσης…  

Το κρίσιμο ερώτημα είναι προς ποια κατεύθυνση θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να οδηγήσει τη χώρα; Να ρίξει τους Σαμαρά- Βενιζέλο και απλώς να αναλάβει τη διακυβέρνηση και να δώσει λίγο ακόμα χρόνο στις ίδιες πολιτικές;

Υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού που είναι «άστεγο» πολιτικά και είναι  κατά της τρόικας και των μνημονικών επιλογών. Ευκαιριακά κάποιοι ψαρεύουν και καταφέρνουν και «τσιμπάνε» ψήφους, όμως δεν είναι αρκετές ώστε να τους δώσουν προβάδισμα εξουσίας.    

Το αλαλούμ των ποικίλων δηλώσεων, απανωτών αυτοδιαψεύσεων και εσωτερικών αντεγκλήσεων στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ σίγουρα κάτι κρύβει! 

Η επανάληψη των αντικρουόμενων, πολλές φορές, απόψεων για τα διάφορα σημαντικά θέματα, όπως αυτό του χρέους ή του μνημονίου ή ακόμα και της αποκατάστασης των μισθών αποτελεί πλέον μία συνήθη πρακτική των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ όταν πιέζονται να καταθέσουν συγκεκριμένη εναλλακτική πρόταση.

Αν υποτεθεί επί του παρόντος ότι δεν υποκρύπτει σχέδιο να μην δεσμευτούν για τίποτα , σίγουρα αποκαλύπτει την αδυναμία των στελεχών αλλά και του ίδίου του κ. Τσίπρα να καταθέσει ξεκάθαρο αντιμνημονιακό κυβερνητικό σχέδιο.

Η δημοσκόπηση της Alco για το Πρώτο Θέμα είναι αποκαλυπτική και καμπανάκι για την Κουμουνδούρου. Το 33% θεωρεί πιο αξιόπιστο ως πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά έναντι του 27% που θεωρεί τον Αλέξη Τσίπρα, ενώ το 57% πιστεύει πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει το κατάλληλο επιτελείο στελεχών για να υλοποιήσει το πρόγραμμά του. Το 67% μάλιστα δηλώνει πως δεν πιστεύει πως ο ΣΥΡΙΖΑ αν εκλεγεί θα τηρήσει τις υποσχέσεις του. 

Η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπήρξε αποτέλεσμα της λαϊκής αγανάκτησης από τη μια και, απ' την άλλη, του εναλλακτικού σχεδίου που υποσχέθηκε κόντρα στις «μνημονιακές» πολιτικές δυνάμεις. Σήμερα οι «αντιμνημονιακοί» ψηφοφόροι ανακαλύπτουν ότι προσαρμόζει τη ρητορεία του  στα μέτρα των δανειστών και αφού η βρώμική δουλειά έχει γίνει. Αντλεί στελέχη από το αστικό καπιταλιστικό σύστημα και επιχειρεί να εμφανιστεί ως προστατευτική ασπίδα ενός τραυματισμένου αστικού καπιταλιστικού  συστήματος. 

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Κώστας Λαλιώτης-όπως έχει αποκαλύψει το newpost- μαζί με δύο δημοσιογράφους με ιστορία αλλά και με προνομιακές σχέσεις με το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ που τους βοήθησαν στην ανέλιξη τους,  διαμορφώνουν κλίμα συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ.  

Αν δεν προσέξει ο Αλέξης Τσίπρας θα χάσει οτιδήποτε ριζοσπαστικό παρουσίασε και από «φέρελπις πολιτικός» της Ευρώπης που «τρέμει το κατεστημένο της ΕΕ», ο επίδοξος «φονιάς του Ευρώ» θα καταλήξει ως μια εναλλακτική του ίδιου του συστήματος.  

Η προσπάθεια «μπάζει νερά»  όταν αρχίζουν οι αντιφάσεις και η προφανής επιχείρηση επανάληψης των Ζαππείων του Αντώνη Σαμαρά περί επαναδιαπραγμάτευσης των όρων του μνημονίου, με το νέο μείγμα πολιτικής που υπόσχεται. Εκτός να έχει συμβιβαστεί απλώς να  εμφανιστεί ως η συνέχεια στη σημερινή δικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ακόμα και με τη διάσταση του μεγάλου κυβερνητικού συνασπισμού. 

Αυτό που παρακολουθούμε καθημερινά στα ΜΜΕ από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι οπορτουνίστικη τακτική αναφορικά με το μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση.  

Το πρώτο βήμα έγινε με το διαχωρισμό «μνημονίου» και «δανειακής σύμβασης», λες και πρόκειται για δύο διαφορετικά πράγματα. Καλόπιστα, όμως, μπορούμε να παρακολουθήσουμε την ανάπτυξη αυτής της στρατηγικής και να βγάλουμε συμπεράσματα. Πώς μπορεί να αποσυνδεθεί το μνημόνιο από τη δανειακή σύμβαση; Στην σελίδα 59, παράγραφο 8 της Δανειακής Σύμβασης γράφει: «Η διαθεσιμότητα αυτής της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης εξαρτάται από τη συμμόρφωση της Ελλάδας με τα μέτρα που εκτίθενται στο Μνημόνιο...». 

Μήπως τελικά αυτός ο διαχωρισμός εξυπηρετεί και τον ΣΥΡΙΖΑ και τους δανειστές για τη ρεαλιστική προσαρμογή όχι του κ. Σόιμπλε αλλά του κ. Τσίπρα;  

Υπόθεση εργασίας-Το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ 

Ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει τις εκλογές, σχηματίζει κυβέρνηση πάει στους δανειστές και τους λέει να συνεχίζουν να δανείζουν αλλά χωρίς μέτρα λιτότητας και χωρίς σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία. Αυτό φυσικά δεν γίνεται αλλά μήπως υπάρχουν άλλα μέτρα που θα προταθούν ώστε να υπογραφεί ένα νέο μνημόνιο;  

Μήπως τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμος να υπογράψει ένα νέο μνημόνιο που δεν μπορεί να υπογράψει η σημερινή κυβέρνηση; Αντιφατικές εναλλαγές μεταξύ «κατάργησης» και «αναδιαπραγμάτευσης» του μνημονίου δημιουργούν τη βεβαιότητα ότι είναι σχέδιο διατήρησης σκόπιμης θολούρας ώστε να ικανοποιεί τους πάντες. 

Μήπως κάποιοι εντός του ΣΥΡΙΖΑ είναι έτοιμοι να δώσουν άλλοθι στην κ. Μέρκελ ώστε να μην δώσει οριστική λύση στη βιωσιμότητα του χρέους και συνεχιστούν τα προγράμματα. 

Οι δηλώσεις είναι ενδεικτικές:  

•    «Πρέπει να πάμε σε μια συνολική επαναδιαπραγμάτευση των πάντων», Γιάννης Δραγασάκης / ΣΚΑΪ, 29.4.2012.
•    «Αυτό που εμείς θα κάνουμε, καταρχάς ως κυβέρνηση, είναι να ακυρώσουμε τα μνημόνια …θα ακυρώσουμε τα μνημόνια με νομοθετική παρέμβαση στη Βουλή- είναι άμεσο μέτρο», Παναγιώτης  Λαφαζάνης/ Βήμα FM, 18.5.2012.
•    «Εμείς έχουμε εκπονήσει ένα ολοκληρωμένο και ρεαλιστικό πρόγραμμα [...] Ένα πολιτικό σχέδιο που θα αντικαταστήσει το μνημόνιο. Και στη βάση του οποίου θα αναδιαπραγματευτούμε τη δανειακή σύμβαση με τους εταίρους μας»/Αλέξης Τσίπρας, Ομιλία Ελληνοαμερικανικό επιμελητήριο, 4.12.2012.
•    «Η κεντρική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ είναι η άμεση ακύρωση των μνημονίων και των εφαρμοστικών τους νόμων. Και μιλάμε για μονομερή ακύρωση των μνημονίων, όχι για να επαναδιαπραγματευθούμε ένα δήθεν ¨καλό¨ μνημόνιο αλλά για να τερματίσουμε κάθε μορφής μνημονιακή δέσμευση», Παν. Λαφαζάνης/Εφημ. “Το Χωνί”, 9.12.2012.
•    «Κατάργηση του μνημονίου και επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης», Γιάννης Μηλιός, υπεύθυνος οικονομικών ΣΥΡΙΖΑ/ 19.1.2013.
Ο «σκιώδης υπουργός» Ανάπτυξης Γιώργος Σταθάκης έχει αποκαλύψει όλο το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωνε στις 31 Μάη 2012 πως «ισχύει η πρόταση κατάργησης του μνημονίου. Φυσικά θα διατηρήσουμε τη χρηματοδότηση με επαναδιαπραγμάτευση συνολική». 

Επαναδιαπραγμάτευση με «αριστερό» μνημόνιο από ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ

Ακούμε λοιπόν για επαναδιαπραγμάτευση, δηλαδή αυτό που έκανε και ο Αντώνης Σαμαράς, ίσως καλύτερα; Σύμφωνα με τον κ.Σταθάκη, «Το αντάλλαγμα που λογικά μπορεί να ζητηθεί, είναι ένα αξιόπιστο πρόγραμμα δημοσιονομικής σταθεροποίησης σε συνθήκες ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας». Δηλαδή ο κ. Σταθάκης μιλάει ξεκάθαρα για ένα νέο μνημόνιο, ένα αριστερό μνημόνιο;  

Άλλωστε και ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται να πιστεύει στους στόχους του μνημονίου: «Πιστεύουμε ότι το μνημόνιο είναι απολύτως αποτυχημένο, γιατί το πρόγραμμα που εφαρμόστηκε τα δυόμισι αυτά χρόνια στην Ελλάδα δεν έχει πετύχει κανέναν από τους στόχους τους», Αλέξης Τσίπρας στο CNN, 13 Νοέμβρη 2012.

Δηλαδή, για τον κ.Τσίπρα και τα στελέχη του υπάρχει καλό και κακό μνημόνιο. Το τελευταίο ανησυχητικό δείγμα ολικής μετάλλαξης της «αντιμνημονιακής» πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι θέσεις για το χρέος, το οποίο πότε θεωρεί ότι είναι επαχθές, πότε ζητά την αναδιάρθρωση του και πότε αναστολή για την εξυπηρέτηση του.

Ο κ. Τσίπρας στο Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο:  

«Διότι ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας σημαίνει έξοδος της Ευρώπης απ' την κρίση και την αβεβαιότητα, σημαίνει και δυνατότητα αποπληρωμής μελλοντικά σημαντικού μέρους των χρημάτων που έχουν δανείσει στην Ελλάδα. Γι' αυτό το λόγο ζητάμε χρόνο. Για αυτό το λόγο ζητάμε αναστολή, μορατόριουμ στην εξυπηρέτηση του χρέους» (4.12.2012).

Αναγνωρίζει, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ότι πρέπει να αποπληρώσουν το χρέος που στις 13 Μάρτη 2012, μιλώντας σε εργαζόμενους στο νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός έλεγε: «Άρα μεγάλη διαγραφή του χρέους, αναστολή πληρωμών, να σταματήσουμε να πληρώνουμε τους τοκογλύφους για να στηρίξουμε την κοινωνία και αναδιανομή του πλούτου με προοπτική ανάπτυξης». 

Η απειλή μονομερούς πράξης, ωστόσο παραμένει ως απειλεί διαπραγμάτευσης γιατί στην πραγματικότητα την έχει απορρίψει μιλώντας στον Real FM, στις 11 Μάη 2012, ο Γιάννης Δραγασάκης: «Στη σκέψη τη δική μας δεν υπάρχει η έννοια της μονομερούς πράξης. Δηλαδή να βγούμε και μονομερώς να πούμε ότι διαγράφουμε το χρέος».  

Βέβαια υπάρχουν και οι άλλοι σύντροφοι που επιμένουν,  στη Βουλή ο Δημήτρης Στρατούλης δήλωνε: «Αν δεν περάσουν τα μέτρα και δεν έχει τη δεδηλωμένη η κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ θα θέσει θέμα, για να έρθει νέα κυβέρνηση με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ με μονομερή διαγραφή του χρέους» (1 Νοέμβρη 2012). 

Οι τελευταίες δηλώσεις του κ. Σταθάκη για το ποσοστό του επαχθούς χρέους άναψε νέες φωτιές και συσκότισε ακόμα περισσότερο τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. 

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι αν ο κ. Τσίπρας είναι άθεος ή αν οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ δίνουν άλλοθι και νομιμοποιούν «τρομοκρατικές» επιθέσεις…

Ο Αλέξης  Τσίπρας υπογραμμίζει με νόημα  ότι η συμμετοχή στην ευρωζώνη δεν αμφισβητείται είναι μια κρίσιμη στρατηγική επιλογή. 

Επομένως βάζει ως προτεραιότητα τη διάσωση των αριθμών όσο και αν αυτή έχει το  ψευδεπίγραφο «συντηρητική» ή «προοδευτική». 

Αυτό που φαίνεται με ένταση το τελευταίο διάστημα είναι ότι ο κ. Τσίπρας συγκλίνει με τον κ. Σαμαρά, γίνεται όλο και πιο ανεκτικός απέναντι στην τρόικα, ενώ δεν ξεχνάει να υπενθυμίζει ότι δεν αμφισβητεί το ευρώ και την «ευρωπαϊκή προοπτική». 

Ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται να μετακινείται στις φιλομνημονιακές δυνάμεις με ενστάσεις και αστερίσκους σε τροχιά σύγκλησης και όχι σύγκρουσης  ώστε να διαδεχθεί οριστικά το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα εξουσίας.  

Μόνο που οι αριθμοί δεν βγαίνουν γιατί πολύ απλά η αυτοδυναμία δεν είναι ρεαλιστική εκτίμηση, επομένως ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία περνάει από τη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ και τον Αντώνη Σαμαρά με τα σημερινά δημοσκοπικά δεδομένα.

Το θέμα είναι τι θα πράξουν οι αντιμνημονιακοί ψηφοφόροι στις επερχόμενες εκλογές; Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει και ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να αποφασίσει ποιους θα πάρει και ποιους θα αφήσει σε αυτή τη διαδρομή. Θα επικρατήσει ο ρεαλισμός της υποταγής ή θα επιχειρήσει ανατροπή;  

Οι ριζοσπαστικές αλλαγές δεν γίνονται με υποσχέσεις επιστροφής κάποιων επιδομάτων ή κατώτατων μισθών και συντάξεων. Θα πρέπει να ξεκαθαρίσει τις προθέσεις του, θέλει απλώς με διορθωτικές κινήσεις να διασώσει το σύστημα ή θέλει να ανατρέψει και να αλλάξει το σύστημα ως απαραίτητο βήμα για την έξοδο από την κρίση; Υπάρχει σχέδιο;     

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο