Τσίπρας: Το success story του ΣΥΡΙΖΑ διδάσκει ότι αριστερό είναι ό,τι ενώνει

Τσίπρας: Το success story του ΣΥΡΙΖΑ διδάσκει ότι αριστερό είναι ό,τι ενώνει

Σε συνέντευξή του στην ιταλική εφημερίδα Repubblica, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και υποψήφιος για την προεδρία της Ευρωπαικής Επιτροπής, Αλέξης Τσίπρας, επιτίθεται στην ηγεσία της Ε.Ε. για την πολιτική της σχετικά με την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους κάνοντας λόγο για πολιτικό κατέστημένο στην Ευρώπη και παράδειγμα προς αποφυγή.

Επανέλαβε ακόμη μια φορά τη θέση του για το New Deal και τον τερματισμό της λιτότητας, ενώ ανέφερε ότι το success story του ΣΥΡΙΖΑ μας διδάσκει ότι στις μέρες της κρίσης αριστερό και ριζοσπαστικό είναι ό,τι ενώνει. Παράλληλα, σημείωσε ότι «είμαι ο ανταγωνιστής της Ευρώπης των αγορών και των κοινωνικών ανισοτήτων. Είμαστε όμως και η μόνη ελπίδα για την αλληλέγγυα Ευρώπη, των λαών, της Δημοκρατίας και της αξιοπρέπειας».

Σχετικά με το τί θα κάνει αν εκλεγεί πρωθυπουργός, ο κ. Τσίπρας επεσήμανε μεταξύ άλλων ότι, αν ως πρωθυπουργός της Ελλάδας ηγηθώ μιας σκληρής διαπραγματευτικής διαδικασίας στην Ε.Ε. θα το κάνω για λογαριασμό όχι μόνο του ελληνικού λαού αλλά ολόκληρου του ευρωπαϊκού Νότου.
 
Η συνταγή για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους από την ευρωπαϊκή ηγεσία, σε λίγα χρόνια θα διδάσκεται στις οικονομικές σχολές ως παράδειγμα προς αποφυγήν, σημείωσε χαρακτηριστικά ο κ. Τσίπρας απατώντας σε ερώτηση του δημοσιογράφου για το πως κρίνει τη στάση της Ε.Ε. στην πενταετή κρίση χρέους. 
 
«Κατ’ αρχάς η κρίση χρέους δεν είναι αποτέλεσμα μόνο ενός λανθασμένου αναπτυξιακού μοντέλου υπερκατανάλωσης με δανεικά, όπως συνέβη στην Ελλάδα. Είναι κυρίως το αποτέλεσμα των περιορισμών και των ασυμμετριών της νομισματικής ένωσης. Συνεπώς, δεν είναι κρίση μεμονωμένων κρατών, της Ελλάδας, της Ιταλίας, και άλλων, όπως σκόπιμα διακηρύσσουν διάφοροι στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το πολιτικό κατεστημένο της Ευρώπης απάντησε σε μια ευρωπαϊκή κρίση χρέους με την πολιτική της λιτότητας – της λεγόμενης «εσωτερικής υποτίμησης» – η οποία την επιδείνωσε. Και το έκανε αυτό μόνο και μόνο για να διασώσει τις ευρωπαϊκές τράπεζες που διακρατούσαν κρατικά ομόλογα των υπερχρεωμένων χωρών. Λίγο τους απασχολεί ότι αυτό είχε ως συνέπεια την άνοδο στο λόγο δημόσιου χρέους προς το ΑΕΠ. 
 
Συνεπώς, αυτό που έπρεπε να είχε γίνει από την αρχή είναι μια «Ευρωπαϊκή Διάσκεψη Χρέους» για τη συνολική, αξιόπιστη και οριστική ρύθμιση της βιωσιμότητας στο δημόσιο χρέος των χωρών της Ευρωζώνης, στο πρότυπο της «Διάσκεψης του Λονδίνου για το Χρέος» το 1953, που ρύθμισε το χρέος της μεταπολεμικής Γερμανίας και της έδωσε την αναγκαία αναπτυξιακή ώθηση, άνοιξε, δηλαδή, το δρόμο σ’ αυτό που ονομάστηκε «οικονομικό θαύμα» της Γερμανίας. Με τη διαγραφή μεγάλου μέρους του και «ρήτρα ανάπτυξης» για το υπόλοιπο. Και, παράλληλα, με τερματισμό της λιτότητας. Σημαντικό ρόλο στη διαχείριση του χρέους θα μπορούσε να αναλάβει και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, λειτουργώντας ως πραγματική κεντρική τράπεζα, όπως, για παράδειγμα στις ΗΠΑ, δηλαδή ως δανειστής ύστατης καταφυγής και για τα κράτη – όχι μόνο για τις τράπεζες.
 
Ταυτόχρονα θα έπρεπε να έχει υιοθετηθεί, από την αρχή, ένα διαφορετικό μοντέλο οικονομικής πολιτικής, με έμφαση στην ενίσχυση της ενεργού ζήτησης και της ανάπτυξης και με επίκεντρο τις δημόσιες επενδύσεις σε κάθε κράτος-μέλος της Ευρωζώνης. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ήταν αναγκαία και τώρα είναι επείγουσα η υιοθέτηση ενός ευρωπαϊκού «New Deal» και η λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων για την αποτροπή μιας παρόμοιας χρηματοπιστωτικής κρίσης στο μέλλον, με τη νομοθέτηση, ανάμεσα σε άλλα, μιας «ευρωπαϊκής νομοθετικής πράξης Glass-Steagall» για το διαχωρισμό των εμπορικών και επενδυτικών δραστηριοτήτων – και των αντίστοιχων κινδύνων – στις  τράπεζες.
 
Αντί γι’ αυτά, το ευρωπαϊκό κατεστημένο είδε την κρίση ως ευκαιρία να ξαναγράψει τη μεταπολεμική ευρωπαϊκή πολιτική οικονομία. Να επιβάλει το μοντέλο του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, εξαπολύοντας μια πρωτοφανή επίθεση σε βάρος του κόσμου της εργασίας και διαρρηγνύοντας το μεταπολεμικό κοινωνικό συμβόλαιο. Αυτή η επικίνδυνη νεοφιλελεύθερη εκδίκηση προς την Ιστορία πρέπει να λάβει τέλος στις ευρωπαϊκές εκλογές της 25ης Μαΐου. Εμείς, οι πολίτες της Ευρώπης, κρατάμε ξανά τις τύχες μας στα χέρια μας.
 
Ερωτηθείς για τις δηλώσεις του κ. Σόιμπλε σχετικά με το ότι το ΑΕΠ της Ελλάδας θα αυξηθεί το 2014, ο κ. Τσίπρας υποστήριξε ότι «η ελληνική κυβέρνηση έχει εμφανίσει ένα λογιστικό πρωτογενές πλεόνασμα για το 2013, το οποίο όμως ταυτόχρονα είναι και το μέτρο της κοινωνικής καταστροφής. Ο τρόπος με τον οποίο έχει επιτευχθεί, το καθιστά μη διατηρήσιμο. Και το ότι είναι μη διατηρήσιμο δεν το ισχυρίζεται απλώς ο ΣΥΡΙΖΑ.
 
Το επισημαίνει το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή, στην τελευταία τριμηνιαία έκθεσή του, η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα πριν από λίγες μέρες. Για παράδειγμα, αναφέρει ως συμβολή στο πλεόνασμα τον περιορισμό των δαπανών του προγράμματος δημόσιων επενδύσεων κατά €200 εκατ. σε σχέση με το στόχο για το 2013. Δηλαδή, η αναβολή της ανάπτυξης συνέβαλε στο πλεόνασμα.
 
Το χειρότερο όμως είναι πως το κοινωνικό κόστος αυτού του πλεονάσματος είναι μια πρωτοφανής για ευρωπαϊκή χώρα σε καιρό ειρήνης ανθρωπιστική κρίση, με το 30% του εργατικού δυναμικού άνεργο και το 35% του πληθυσμού να αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Με καθημερινές τις εικόνες στην Αθήνα και τα μεγάλα αστικά κέντρα καλοντυμένων ανθρώπων να ψάχνουν στα σκουπίδια για τροφή. Με το κλείσιμο νοσοκομείων και τη συγχώνευση σχολείων. Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο ότι, όσο η φτώχεια μεγαλώνει, τόσο μεγαλώνει και το πρωτογενές πλεόνασμα.
 
Ως προς το αν η χώρα θα ξαναγυρίσει στην ανάπτυξη το 2014, αυτό μόνον η κυβέρνηση και η τρόικα το ισχυρίζονται. Αντίθετα, ο ΟΟΣΑ, το γερμανικό Συμβούλιο Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων, καθώς επίσης και ο θεσμικός, οικονομικός σύμβουλος της ελληνικής κυβέρνησης – το Κέντρο Προγραμματισμού και Οικονομικών Ερευνών – προβλέπουν παράταση της ύφεσης»
 
Σχετικά με την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη και την Χρυσή Αυγή, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ εξέφρασε την ανησυχία του για την δημοσκοπική άνοδο της Χ.Α.
 
«Η άνοδος της άκρας και λαϊκιστικής δεξιάς και του νεοναζισμού στην Ευρώπη είναι το πολιτικό προϊόν του νεοφιλελευθερισμού. Και όσο δεν αλλάζει τόσο το φαινόμενο που περιγράφετε δεν θα υποχωρεί. Ο λαϊκισμός είναι ο εύκολος λόγος και ο εύκολος στόχος. Η υποχώρηση της λογικής στην οργή και την απελπισία. Η ψυχολογική ευκολία με την οποία κάποιοι άνθρωποι διοχετεύουν αυτήν την οργή στους αδύνατους, στους μετανάστες.
 
Η «Χρυσή Αυγή» δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμα ακροδεξιό κόμμα στην Ευρώπη. Είναι μια νεοναζιστική εγκληματική οργάνωση. Από το 0,3% των εκλογών του 2009 έφτασε το 2012 στο 7%, μέσα στην τριετία της μνημονιακής λιτότητας. Και μάλιστα σε μια χώρα, η οποία έχει ακόμα ανοιχτές πληγές από τη θηριωδία του ναζισμού. Ένας λόγος που ο νεοναζισμός ανθεί σε μια τέτοια χώρα είναι και η εσκεμμένη άμβλυνση της μνήμης για τους ναζί και τους συμμάχους τους, όπως την εξηγεί ο ιστορικός Χάγκεν Φλάισερ. Ένας άλλος λόγος είναι η απελπισία και οργή που επικρατεί σε μεγάλο μέρος των λαϊκών στρωμάτων και τα οδηγεί στην επιλογή της τιμωρίας του πολιτικού συστήματος εν γένει.
 
Ωστόσο η άκρα δεξιά μόνο στα λόγια είναι αντισυστημική δύναμη. Για τη κρίση ενοχοποιεί τη μετανάστευση για την κρίση – όχι το νεοφιλελευθερισμό και τη λιτότητα. Με την οικονομική ολιγαρχία στην Ελλάδα έχει σχέσεις στοργής. Για αυτό και πιστεύουμε ότι δεν είναι παρά το μακρύ χέρι, η εφεδρεία του συστήματος, απέναντι στην επερχόμενη πολιτική αλλαγή με κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.
 
Όσον αφορά στο όραμα να γίνει η Ευρώπη μια πραγματική Ένωση, ο κ. Τσίπρας ανέφερε ότι «Η Ευρώπη σήμερα χρειάζεται να βγει από τη μεγάλη νύχτα του νεοφιλελευθερισμού ξανά στο φως της Δημοκρατίας. Χρειάζεται δημοκρατική επανίδρυση στις αρχές της αλληλεγγύης και της πολιτικής –και όχι απλά θεσμικής- ισότητας ανάμεσα στα κράτη-μέλη. Πρέπει να διευρύνουμε τη συμμετοχή των πολιτών στη λήψη αποφάσεων και στο σχεδιασμό των κοινών πολιτικών. Πρέπει να ενδυναμώσουμε τους θεσμούς με άμεση δημοκρατική νομιμοποίηση, όπως είναι τα εθνικά κοινοβούλια και το Ευρωπαϊκό. Πρέπει να σταματήσουμε τη λιτότητα για να ξανακερδίσουμε τη δημοκρατία, να απεγκλωβίσουμε την Ευρωζώνη από τους ακραίους περιορισμούς του δημοσιονομικού συμφώνου και να διασφαλίσουμε ότι η μεταφορά εθνικής κυριαρχίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο δεν  συνεπάγεται και απώλεια δημοκρατίας». 
 
Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν παρέλειψε να απαντήσει στο δημοσίευμα του Der Speigel που τον χαρακτήριζε «εχθρό της Ευρώπης«. Όπως σημείωσε, «Εξαρτάται ποια Ευρώπη υπερασπίζεται κανείς. Για την Ευρώπη των αγορών και των κοινωνικών ανισοτήτων, για την Ευρώπη που διαιρεί και διχάζει τους λαούς, ναι πράγματι είμαστε ο μεγαλύτερος αντίπαλος. Για την Ευρώπη της αλληλεγγύης, της κοινωνικής συνοχής και της δημοκρατίας, για την Ευρώπη των λαών, είμαστε η μοναδική ελπίδα Η Ευρωπαϊκή Αριστερά είναι η επιλογή της αξιοπρέπειας, της ανάπτυξης και της ανασυγκρότησης, η επιλογή της Δημοκρατίας. Ο νεοφιλελευθερισμός είναι η μεγάλη απειλή για την Ευρώπη. Η κρίση αυτό το έκανε σαφές. Η πολιτική της ευρωπαϊκής λαϊκής δεξιάς, που δυστυχώς ακολουθεί κατά πόδας η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, είναι που θέτει σε κίνδυνο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα».
 
Στο ερώτημα γιατί να ψηφίσει κανείς τον ίδιο και όχι τον κ. Σουλτς για την προεδρία της Κομισιόν, επεσήμανε ότι «η υποψηφιότητα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς είναι η μόνη ελπίδα για αλλαγή στην Ευρώπη. Είναι υποψηφιότητα που συνθέτει τα αιτήματα του κόσμου της εργασίας και του πολιτισμού, στο Βορρά, το Νότο, την Ανατολή ή τη Δύση, σ’ ένα βασικό πρόγραμμα για τη δημοκρατική ανασυγκρότηση της Ευρωζώνης και τη δημοκρατική επανίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο φίλος μου Μάρτιν Σουλτς μου είναι ως άνθρωπος ιδιαίτερα συμπαθής, αλλά στο πρόσωπό του εκφράζεται το στρατηγικό αδιέξοδο της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Αδιέξοδο στο οποίο την έχει οδηγήσει η ενεργητική υιοθέτηση της νεοφιλελεύθερης συναίνεσης. Δε μπορείς να υπερασπίζεσαι μια διαφορετική προοπτική από αυτή της λιτότητας για την Ευρώπη και ταυτόχρονα να είσαι αγκαζέ και με τη κυρία Μέρκελ».
 
Σχετικά με την... λίστα Τσίπρα στην Ιταλία, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ανέφερε ότι, είναι πράγματι τιμητική η πρόταση που μου έγινε για τη δημιουργία ενός ανοικτού, δημοκρατικού και συμμετοχικού ψηφοδελτίου της ιταλικής Αριστεράς, των κινημάτων και της κοινωνίας των πολιτών, μιας «Λίστας Τσίπρα», όπως έχει κωδικοποιηθεί.
 
Για να αποδειχθεί, όμως, ελπιδοφόρο και πετυχημένο αυτό το πρωτότυπο εγχείρημα, οφείλουμε να προχωρήσουμε αποφασιστικά αλλά και προσεχτικά. Η λίστα αυτή πρέπει να συγκροτηθεί από τα κάτω, με πρωτοβουλία των κινημάτων, των διανοουμένων, της κοινωνίας των πολιτών. Αυτό νομίζω πως ήδη συμβαίνει. Οι πολίτες αυτό-οργανώνονται σε κάθε γωνιά της Ιταλίας. Είναι μια λίστα πραγματικής αυτό-οργάνωσης των πολιτών. Και αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό. Ταυτόχρονα όμως η προσπάθεια αυτή θα πρέπει και να αποκλείει τους αποκλεισμούς.
 
Να προτρέπει σε συμμετοχή και στήριξη πρώτα από όλα τους απλούς πολίτες, αλλά και απ’ όλες τις συλλογικότητες και τις οργανωμένες δυνάμεις που θα το θελήσουν. Διότι το success story του ΣΥΡΙΖΑ μας διδάσκει ότι στις μέρες της κρίσης αριστερό και ριζοσπαστικό είναι ότι ενώνει. Ας βάλουμε λοιπόν όλοι τις διαφορές μας στο πλάι, ας κάνουμε ένα βήμα πίσω προκειμένου να κάνουμε πολλά βήματα, μαζί, μπροστά». 
 
Σχολιάζοντας την πολιτική σκηνή της Ιταλίας ο κ. Τσίπρας διευκρίνισε ότι «Πρόθεσή μου δεν είναι ούτε να παρέμβω στα Ιταλικά πολιτικά πράγματα, ούτε  να ηγηθώ ενός νέου κόμματος στην Ιταλική πολιτική σκηνή. Άλλωστε η υπο διαμόρφωση λίστα δεν είναι ένα νέο κόμμα αλλά ένας συνασπισμός κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων με ειδικό σκοπό την αλλαγή των συσχετισμών στην Ευρώπη. Με τον Ματέο Ρέντζι και τον Πέπε Γκρίλο, άλλωστε, έχω σε διαφορετικά με τον καθένα ζητήματα, διαφορετικές προσεγγίσεις».
 
Ωστόσο δεν θα διστάσω να ζητήσω τη συνεργασία τους, αν ως πρωθυπουργός της Ελλάδας ηγηθώ μιας σκληρής διαπραγματευτικής διαδικασίας στην Ε.Ε. , για λογαριασμό όχι μόνο του ελληνικού λαού αλλά ολόκληρου του ευρωπαϊκού Νότου. Αυτή τη στιγμή, όμως, η υποψηφιότητά μου ενόψει των ευρωεκλογών θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα: ¨Ποια Ευρώπη θέλουμε και με ποιους συσχετισμούς;¨ Ένα ερώτημα στο οποίο ο μεν Ρέντζι απαντά : ¨θέλω την ίδια Ευρώπη με τους ίδιους συσχετισμούς¨, ο δε Γκρίλο απαντά : ¨Δε με νοιάζει η Ευρώπη, ότι θέλει ας γίνει¨. Και οι δύο απαντήσεις, πιστεύω είναι λάθος και ανεπαρκείς». 
 
Για τα ελληνικά πολιτικά δρώμενα, ο κ. Τσίπρας επιτέθηκε για μια ακόμη φορά στην ελληνική κυβέρνηση και τον Αντώνη Σαμαρά σχολιάζοντας ότι το 2014 θα είναι έτος βουλευτικών εκλογών. «Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επανειλημμένα ζητήσει προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία. Και αυτό γιατί καθημερινά διαπιστώνεται η δυσαρμονία ανάμεσα στην κυβερνητική πλειοψηφία και τη λαϊκή θέληση. Ο κ. Σαμαράς έχει το λαό απέναντί του διότι ο ίδιος, με την πολιτική του, τον βάζει καθημερινά απέναντί του. Έχουμε,επίσης, κατ’ επανάληψη υπογραμμίσει ότι η πρώτη πράξη της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ο τερματισμός της λιτότητας και το ξεκίνημα μιας συνολικής και συλλογικής προσπάθειας, με την ενεργή κινητοποίηση του λαού και όλων των παραγωγικών δυνάμεων του τόπου, για την ανασυγκρότηση της χώρας και την ανάπτυξη. Το 2014 θα είναι έτος βουλευτικών εκλογών. Θα είναι η χρονιά της αποκατάστασης της λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας, με κυβέρνηση της Αριστεράς, με κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Και το πρώτο πράγμα που θα κάνουμε θα είναι να ζητήσουμε την επαναδιαπραγμάτευση με τους εταίρους μας στην Ε.Ε., όχι μόνο του ελληνικού προγράμματος της λιτότητας, του αποτυχημένου μνημονίου, αλλά της συνολικής ευρωπαϊκής πολιτικής για την αντιμετώπιση της κρίσης».
 
Στο αν είναι υπέρ ή όχι της επιστροφής στη δραχμή ο κ. Τσίπρας απάντησε με το New Deal. «Όπως γνωρίζετε δεν αποτελεί επιλογή μας η εγκατάλειψη του κοινού νομίσματος και ο νομισματικός ανταγωνισμός ανάμεσα στα κράτη και στους λαούς της Ευρώπης. Από τη κρίση δε θα βγούμε ούτε με εσωτερική υποτίμηση όπως θέλουν τα μνημόνια, ούτε με νομισματική υποτίμηση. Από τη κρίση θα βγούμε με διαγραφή χρέους και μια νέα κοινωνική συμφωνία. Με ένα Ευρωπαϊκό New Deal για τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης, την ενίσχυση της απασχόλησης και της κοινωνικής συνοχής».

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο