Ο Τσίπρας ψάχνει τον δρόμο των συμμαχιών πριν από τις εκλογές

Ο Τσίπρας ψάχνει τον δρόμο των συμμαχιών πριν από τις εκλογές

Γράφει ο Φαίδωνας Παλαιολόγος

Στο βιβλίο του Ν. Πουλαντζά «Το κράτος, η Εξουσία, ο Σοσιαλισμός» προσέτρεξε ο Αλ. Τσίπρας για να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να οικοδομηθούν οι πολιτικές συμμαχίες όχι μόνο μετά τις εκλογές, αλλά κυρίως στο προ των εκλογών διάστημα.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ με άρθρο του στην εφημερίδα «Εποχή» κατέθεσε την άποψή του και για το πως ο ίδιος αντιλαμβάνεται τη διακυβέρνηση της χώρας από «μια ευρεία πολιτική και κοινωνική συμμαχία με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ».

Ο κ. Τσίπρας διαπιστώνει ότι «η μάχη της ηγεμονίας δεν κρίνεται μόνο, ούτε κυρίως, στο εσωτερικό του κοινοβουλευτικού μηχανισμού, αλλά στη δυνατότητα μιας κοινωνικής τάξης ή συμμαχίας κοινωνικών τάξεων να πείθουν οτι το μακροπρόθεσμο συμφέρον της κοινωνίας συμπίπτει με τα ειδικά δικά της συμφέροντα».

Επιχειρώντας να υπερβεί την κριτική που ασκείται από μερίδα «συντρόφων του» που μερικοί  εξ αυτών επιμένουν στο «αυτοδυναμία ή τίποτα» και άλλοι «στις επιλεκτικές συμμαχίες», ο Αλ. Τσίπρας μάλλον τους προσγειώνει στην πραγματικότητα υποστηρίζοντας «η στρατηγική ανασυγκρότησης του κέντρου και της κεντροαριστεράς μόνο αδιάφορους δεν μπορεί να μας
αφήνει. Ο μόνος τρόπος για να αποτρέψουμε αυτή τη διαδικασία ανασυγκρότησης είναι η επιδίωξη της πλατύτερης δυνατής συσπείρωσης των κυριαρχούμενων τάξεων και πολιτικών δυνάμεων που αναγνωρίζουν το αδιέξοδο της ασκούμενης πολιτικής με άξονα ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα για την ανατροπή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, με στόχο αυτή η πλατιά συσπείρωση να οδηγήσει και τους συμμάχους του στην κατάκτηση της αυτοδυναμίας στις επόμενες εθνικές εκλογές».

Ουσιαστικά, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ δεν χαρίζει τα «μεσαία στρώματα» που ιστορικά κινούνται στο χώρο του Κέντρου στα «θνησιγενή» σχήματα που τελούν υπό δημιουργία, αλλά αντιθέτως επιχειρεί να προσεταιριστεί πολιτικά και όχι «ρουσφετολογικά» τη μεσαία τάξη. Άρα ο στόχος της μεγάλης ριζοσπαστικής αριστεράς παίρνει νέες διαστάσεις, χωρίς a priori αποκλεισμούς ή πολιτικούς εκλεκτικισμούς.

Και για να μην υπάρχει ίχνος αμφιβολίας υποστηρίζει «η ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας ακόνη και με αυτοδυναμία δεν σημαίνει αυτόματα και την κατάκτηση της κρατικής εξουσίας». Αντίθετα «θα είναι μια μακρά διαδικασία αγώνων και συγκρούσεων, η έκβαση των οποίων θα εξαρτάται από τη δυνατότητα του ΣΥΡΙΖΑ, να αποσπά τις ευρύτερες δυνατές κοινωνικές και πολιτικές συσπειρώσεις, γύρω από συγκεκριμένα διλήμματα, που θα προκύπτουν από τις ίδιες τις προγραμματικές του δεσμεύσεις, αλλά και την έκβαση των προηγούμενων συγκρούσεων».

Όσο δε για τον κίνδυνο της ενσωμάτωσης που πάντα ελλοχεύει αποσαφηνίζει «ο καθοδηγητικός μίτος της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ είναι η κατάκτηση της εξουσίας από τις εργαζόμενες τάξεις και όχι η επιδίωξη μιας φαντασιωτικής κοινωνικής αρμονίας σοσιαλδημοκρατικής έμπνευσης που μόνο σε ήττες έχει οδηγήσει».

Αν μη τι άλλο ευθεία πρόκληση σε όσους εντός ή εκτός θεσμικών κέντρων θεωρούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί εύκολα να ενσωματωθεί στο σύστημα.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο