Άρθρο του Δημήτρη Κουτσούμπα

Άρθρο του Δημήτρη Κουτσούμπα

Βιογραφικό άρθρο στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ δημοσιεύει ο Δημήτρης Κουτσούμπας, για την ιστορία του ΚΚΕ και τους αγώνες μέσα στο κόμμα. 

Αναλυτικά το άρθρο του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ:

 

Το πιο συγκλονιστικό; Δύσκολα να βρω μια στιγμή να την ξεχωρίσω. Ο τρόπος που δείχνει ο κόσμος την αγάπη και την εμπιστοσύνη του στο ΚΚΕ καθημερινά, είναι συγκλονιστικός. Έρχεται ένας και σου βάζει στο χέρι σχεδόν συνωμοτικά ένα χαρτάκι, το ανοίγεις είναι το όνομα ενός εκτελεσμένου. έρχεται ο άλλος στα γραφεία της ΚΕ και αφήνει ένα μικρό πανάκι, είναι το παράσημο "Γράμμος". Πας στη Καισαριανή και σου δείχνουν τα βόλια στους τοίχους. Ιστορίες χωρίς τέλος που μας χρεώνουν να συνεχίσουμε στον δρόμο που κατοχύρωσε το ΚΚΕ σαν κόμμα αγώνα και θυσίας, που δεν τα δίπλωσε στα δύσκολα κι έχει την τόλμη σήμερα που η υποταγή διδάσκεται από τα γεννοφάσκια να δίνει το χέρι σ' όποιον θέλει να σηκωθεί, να στηρίζει κάθε πρωτοβουλία που πάει ένα βήμα μπροστά το λαό μας, κόντρα σε θεούς και δαίμονες, που μας λένε με συμπάθεια, δήθεν, κάντε λίγο κράτει, χαρείτε και σεις τις χαρές της ζωής, βάλτε λίγο νερό στο κρασί σας. Και αγνοούν ότι για μας χαρά είναι η καθημερινή προσφορά στον αγώνα, χαρά είναι τα φωτεινά πρόσωπα του λαού μας κάθε που μια μάχη φέρνει πιο κοντά τη νίκη.

Αυτή, λοιπόν, η διαρκής υπενθύμιση στο χρέος, είναι η πιο συγκλονιστική "στιγμή" και αυτής της εκλογικής μάχης. Δείτε πως εκφράστηκε αυτό, για παράδειγμα, στην εκδήλωση που κάναμε για τα 96 χρόνια του Κόμματός μας. Μέσα στο σκοτάδι του γηπέδου ξάφνου εμφανίζεται το πανό που κρατούσαν οι γυναίκες στις 4 Δεκέμβρη του '44 με το σύνθημα "όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα". Σηκώθηκε το γήπεδο στον αέρα. Κι ύστερα αυτό το μαύρο πέπλο, όπως η πομπή εκείνης της ημέρας, έφερε στο νου τους χιλιάδες αγωνιστές που έπεσαν στον αγώνα, έσπειραν την ελπίδα της νέας ζωής κι αυτή η σπορά έμεινε, την είδαμε κι εκείνο το βράδυ στα χιλιάδες παιδιά που είχαν κατακλύσει το γήπεδο, πολλά δεν είχαν ακούσει καν γι αυτές τις ιστορικές στιγμές, τις έβλεπαν να ξετυλίγονται μέσα από την θεατρικό χορευτική παράσταση. 

Στέκομαι σ' αυτήν την εκδήλωση σαν την πιο συγκινητική στιγμή γιατί μέσα σε λίγες ώρες ανέδειξε το μεγαλείο ενός αγώνα που και στις πιο πικρές στιγμές του ήταν ανάταση. Να, τώρα, έρχεται στο νου η στιγμή που άρχισε να ξεδιπλώνεται σε μια εξέδρα ένα τεράστιο πανό με το πρωτοσέλιδο του Ριζοσπάστη τη μέρα που κατέβηκε η κόκκινη σημαία από το Κρεμλίνο. Κείνη τη μέρα το ΚΚΕ επέλεξε να σηκώσει ψηλά αυτή τη σημαία. Την ώρα που άλλοι έτρεχαν να κρυφτούν, άλλοι άλλαζαν όνομα, το ΚΚΕ έδειξε μπροστά, την ελπίδα στην πάλη των λαών.

Αυτή λοιπόν ήταν μια επίσης συγκλονιστική στιγμή, που - πάλι - δυσκολεύομαι να την ξεχωρίσω από άλλες. Παράδειγμα: Ακούγεται μια στιγμή «στου σοσιαλισμού τις μέρες θα ρωτάνε τα εγγόνια «τι πράγμα είναι ο καπιταλιστής;», όπως ρωτάνε σήμερα τα παιδιά μας «τι είναι ψωμί;». Για τα εγγόνια μας ζωγραφίζουμε το πορτρέτο του καπιταλισμού - όχι σαν παραμύθι, αλλά όπως είναι πραγματικός». Σκεφτείτε την εικόνα, είναι συγκλονιστική! Ή εκείνη η στιγμή που τα παιδιά απαγγέλουν από τη Μάνα του Μπρεχτ «Δε θέλουμε μόνο το μπάλωμα, θέλουμε ολόκληρο το ρούχο. Δε θέλουμε μόνο την μπουκιά, θέλουμε όλο το καρβέλι. Δε θέλουμε μόνο τη δουλειά, θέλουμε όλο το εργοστάσιο. Το κάρβουνο. Το σίδερο. Την εξουσία. Αυτά είναι που θέλουμε!". Ήταν μεγάλες στιγμές αυτές, όπως έγραψα και πιο πάνω, δύσκολα να τις ξεχωρίσω. Ήταν εκεί οι γειτονιές της Αθήνας, οι γενιές των αγωνιστών, ήταν εκεί μαζί μας οι λαοί που σηκώνουν κεφάλι (όποιος δεν άκουσε εκείνο το βράδυ τη Διεθνή να τραγουδιέται σε πέντε γλώσσες έχασε). 

Κι είναι χαρακτηριστικό τηλεφώνημα που δέχτηκα από οικογένεια Ελλήνων μεταναστών που ζουν στον Καναδά, έχουν να 'ρθουν πάνω από δεκαετία στην Ελλάδα και αφού είδαν μέσα από το πόρταλ του 902 την εκδήλωση, αποφάσισαν κι έβγαλαν εισιτήρια για να 'ναι εδώ να ενισχύσουν και εκλογικά το ΚΚΕ στις εκλογές. Αυτό το κλίμα του ενθουσιασμού εκφράστηκε και στην εκδήλωση για τη νεολαία στο Σπόρτιγκ όπου η νέα βάρδια της εργατικής τάξης στη διάρκεια της ομιλίας ανταποκρίθηκε με χειροκροτήματα που δόνησαν το χώρο καθώς και με τρανταχτό γέλιο επιδοκιμασίας, άμεσα στην επισήμανση της ομιλίας ότι ο κ. Τσίπρας κατάφερε τις τελευταίες μέρες μιλώντας για τη νεολαία να ...«τρολάρει» για πολλοστή φορά, να μη πει κουβέντα για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης. Το σύνθημα των παιδιών «τέρμα πια στις αυταπάτες ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες» έδειξε πως οι νέοι έχουν κριτήριο, κι αυτό επίσης μας χρεώνει να μιλάμε μαζί τους ευθέως στη γλώσσα της αλήθειας.

Περπατάμε, λοιπόν, με τη συγκίνηση που γεννά όλη η ιστορία του κόμματος, η ιστορία των αγώνων του λαού μας συνταιριασμένη με ό,τι καλύτερο παρήγαγαν τα πιο φωτεινά μυαλά της ανθρωπότητας, αυτά που δεν μας επιτρέπουν βήμα πίσω από τη γνώση ότι η ελπίδα είναι στον αγώνα του λαού για την κοινωνική απελευθέρωση.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο