Wall Street Journal: Πέντε χρόνια λιτότητας στην Ελλάδα χωρίς κανένα αποτέλεσμα

Wall Street Journal: Πέντε χρόνια λιτότητας στην Ελλάδα χωρίς κανένα αποτέλεσμα

Στις διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους πιστωτές της, αλλά και στις συνταγές της λιτότητας που επιβλήθηκαν στη χώρα αναφέρεται η εφημερίδα Wall Street Journal σε δημοσίευμα της.

«Η Αθήνα και οι πιστωτές συμφωνούν σε ένα τουλάχιστον πράγμα όσον αφορά τη συμφωνία – μαμούθ που άρχισε να εφαρμόζεται πριν από πέντε χρόνια: Δεν λειτούργησε όπως αναμενόταν» σχολιάζει η Wall Street Journal.

Αλλά η ελληνική κυβέρνηση και οι «θεσμοί» διαφωνούν μεταξύ τους γιατί το πρόγραμμα δεν απέδωσε. Η διαμάχη για τα τελευταία πέντε χρόνια, μας βοηθάει να καταλάβουμε γιατί οι βασικοί παίχτες της διαπραγμάτευσης δυσκολεύονται να συμφωνήσουν για να «ξεκλειδώσει» η υπόλοιπη χρηματοδοτική βοήθεια. 

Το μπλοκ των δανειστών με κυρίαρχη της Γερμανία, πιστεύει πως το σχέδιο του προγράμματος διάσωσης παραμένει σωστό, και ότι ήταν η Ελλάδα που προχώρησε σε λάθος εφαρμογή του, συνεχίζει η WSJ και προσθέτει: 

Το Βερολίνο πίστευε πως η τάχιστη περικοπή του δημοσιονομικού ελλείμματος ήταν ο μόνος τρόπος για να “θεραπευτεί” το πρόβλημα χρέους της Ελλάδας. Η κατάργηση της παρέμβασης του κράτους και των κοινωνικών παροχών, ήταν αναπόφευκτες εάν η χώρα ήθελε να πετύχει βιώσιμη ανάπτυξη. 

Η WSJ παρουσιάζει τον υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε σαν έναν γιατρό που πιστεύει πως ο ασθενής που ονομάζεται Ελλάδα, δεν πήρε τα χάπια του, σε αντίθεση με τους άλλους ασθενείς στο νοσοκομείο, όπως η Πορτογαλία και η Ιρλανδία, οι οποίες και ανέκαμψαν. Οι Έλληνες, πάλι, βλέπουν την Ευρωζώνη ως ένα τρελοκομείο -παρόμοιο με αυτό που παρουσιάζει ο Κεν Κέσι στη «Φωλιά του κούκου» - όπου η αυταρχική, ευτραφής νοσοκόμα ελέγχει τους τροφίμους μέσω της τιμωρίας και της ταπείνωση, συνεχιζει ο δημοσίευμα. 

Κατά τον αρθρογράφο, οι μεγάλες οικονομικές αλλαγές και η επίπονη δημοσιονομική λιτότητα ήταν αναπόφευκτες. Ωστόσο, όπως αναφέρει, οι περισσότεροι οικονομολόγοι, ακόμα και αξιωματούχοι των πιστωτών, συμφωνούν πως τα προγράμματα διάσωσης έπασχαν από τρία ελαττώματα σχεδιασμού:

  • Πρώτον: Το εύρος και η ταχύτητα της λιτότητας ήταν μοναδική στα χρονικά και αποδείχθηκε πως υπερβολική, αναφέρουν οι οικονομολόγοι. Οι περικοπές δαπανών και τα φορολογικά μέτρα έφτασαν να είναι πάνω από το 30% του ΑΕΠ μεταξύ 2010-2014. Αυτού του είδους η λιτότητα μπορεί να βελτίωσε την εικόνα του πρωτογενούς πλεονάσματος, αλλά μονάχα κατά 11% του ΑΕΠ. Σε αυτό το πλαίσιο, σχολιάζει το δημοσίευμα, το ΔΝΤ το 2013 παραδέχθηκε το λάθος του.
  • Δεύτερον: Η συνδυασμένη προσπάθεια για περικοπή του ελλείμματος μαζί με την επιβολή ευρύτερων δομικών μεταρρυθμίσεων. Το να προχωρήσει κανείς σε αλλαγές στην αγορά εργασίας, στο συνταξιοδοτικό και να απορυθμίσει τομείς, δεν είναι εύκολο. Στην Ελλάδα, όμως, αποδείχθηκε πολιτικά τοξικό και αυτό γιατί η οικονομία της χώρα βρισκόταν, ήδη, σε ελεύθερη πτώση, αναφέρει η Wall Street Journal. Πολλοί οικονομολόγοι ισχυρίζονται ότι, το πρόγραμμα έπρεπε πρώτα να εστιάσει στις δομικές μεταρρυθμίσεις και μετά στη λιτότητα.
  • Τρίτον: Πολλές από τις μεταρρυθμίσεις που επιβλήθηκαν δεν ήταν αυτές που είχε περισσότερη ανάγκη η χώρα. Υπαγορεύτηκαν έπειτα από την πίεση των διεθνών ΜΜΕ, αναφέρει η WSJ  και σημειώνει ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τις απολύσεις στο δημόσιο τομέα υπό τη λογική ότι στην Ελλάδα ο συγκεκριμένος τομέας είναι υπέρμετρα μεγάλος – κάτι που δεν ισχύει, σε σύγκριση με τους αντίστοιχους άλλους κρατών της Ευρωζώνης.

Παρά τις αποτυχίες και τις παρατηρήσεις, οι δανειστές άλλαξαν ελάχιστα τη «συνταγή» τους, τονίζει ο αρθρογράφος. Ωστόσο ελάχιστοι Έλληνες έχουν πειστεί ότι οι «γιατροί» ξέρουν τι κάνουν, καταλήγει.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο