Το μεγάλο διαπραγματευτικό όπλο του πρωθυπουργού

Το μεγάλο διαπραγματευτικό όπλο του πρωθυπουργού

Toυ Φαίδωνα Παλαιολόγου

Aν συνομιλήσει κανείς με στελέχη εταιρειών δημοσκοπήσεων η εικόνα την οποία εισπράττει είναι απλή και κατανοητή: "αυτό που συμβαίνει με τον πρωθυπουργό και με στελέχη της κυβέρνησής του μας θυμίζει προ 30ετίας εποχές".

Είναι χαρακτηριστικό ότι αν μελετήσει κανείς τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των δημοσκοπήσεων, εύκολα αντιλαμβάνεται ότι η σημερινή πολιτική πραγματικότητα δεν θυμίζει σε τίποτα το πρόσφατο πολιτικό παρελθόν της χώρας. Η αδιαμφισβήτητη ηγεμονία του Α. Τσίπρα δεν προσδιορίζεται αποκλειστικά και μόνο από τα υψηλά ποσοστά αποδοχής που απολαμβάνει ο ίδιος και η κυβέρνησή του. Οι σχέσεις εμπιστοσύνης με την κοινωνία, το ηθικό πλεονέκτημα αλλά κυρίως η αναγνώριση των προσπαθειών της αριστερής κυβέρνησης απέναντι στους δανειστές έχουν διαμορφώσει ένα νέο στάτους, το οποίο μπορεί υπό προϋποθέσεις να αποτελέσει και το μεγάλο διαπραγματευτικό όπλο του πρωθυπουργού. Με δεδομένο ότι ουδείς σκέπτεται το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, το ενδεχόμενο του δημοψηφίσματος, αποκτά εξαιρετική πολιτική σημασία ως "μοχλός πίεσης" από την ελληνική πλευρά.

Ταυτόχρονα η αδυναμία της αντιπολίτευσης να αρθρώσει σοβαρό πολιτικό αντιπολιτευτικό λόγο, την καθιστά τουλάχιστον "ανειλικρινή" στα μάτια της κοινής γνώμης, η οποία ταυτόχρονα επιβάλλει στην κυβέρνηση το "βαρύ φορτίο να οδηγήσει τη χώρα στην έξοδο απο την κρίση". Στο πλαίσιο αυτό η τακτική του πρωθυπουργού να μην δημιουργεί πολώσεις και ταυτόχρονα να υπερβαίνει μάλλον εύκολα τις "αντιπολιτευτικές κορώνες της ... ενωμένης αντιπολίτευσης" του προσδίδει αφενός μεν τον χαρακτηρισμό της "ήρεμης δύναμης" αφετέρου του "υπεύθυνου και μάλλον αισιόδοξου πολιτικού".

Η εικόνα αυτή έχει σοβαρό αντίκτυπο και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Ουδείς διανοείται να αμφισβητήσει τον πρόεδρο του κόμματος, ακόμα και αν " κάποιοι το ήθελαν δύσκολα σήμερα θα αναλάμβαναν μια τέτοια πρωτοβουλία", λένε κομματικά στελέχη, τα οποία αναγνωρίζουν ότι " ο πρόεδρος ενοποιεί το κόμμα" με αποτέλεσμα οι διαφωνίες να αντιμετωπίζονται " στο πεδίο που τους ανήκει" χωρίς να αποκτούν την ιδιαίτερη βαρύτητα που είχαν στο παρελθόν. Βέβαια στο σημείο αυτό αξίζει να επισημανθεί ότι η εξουσία είναι συνεκτικός κρίκος, άρα και οι όποιες διαφοροποιήσεις γίνονται κάτω απο το διακύβευμα "του να κυβερνηθεί η χώρα".

Επι της ουσίας ο πρωθυπουργός έχει καταφέρει να είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού, αν αυτό συνεχισθεί και αποκτήσει νέα δυναμική στη λογική της δημιουργίας μιας νέας μεγάλης δημοκρατικής αριστερής παράταξης μένει να αποδειχθεί στο μάλλον εγγύς μέλλον.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο