Το σύνδρομο της γυάλας

Το σύνδρομο της γυάλας

Η κυβέρνηση βρίσκεται σε στρατηγικό αδιέξοδο. Το βασικό της επιχείρημα, για το καταστροφικό σπιράλ της λιτότητας που πρέπει να σταματήσει, έχει, ντε φάκτο, ξεχαστεί στο χρονοντούλαπο της προεκλογικής ρητορικής του ΣΥΡΙΖΑ. Κανείς, βέβαια, δεν αμφισβητεί τις προθέσεις της αριστερής κυβέρνησης, η οποία εξελέγη με πρόγραμμα την όσο το δυνατόν πιο φιλολαϊκή εφαρμογή του τρίτου μνημονιακού πακέτου. Με παράλληλη, όμως, εφαρμογή μέτρων υποστήριξης των πιο αδύναμων, αλλά και αποκατάστασης της δικαιοσύνης στο δημόσιο βίο –το γνωστό «παράλληλο πρόγραμμα». 

Πέρα από τις προθέσεις, όμως, υπάρχει και η σκληρή πραγματικότητα. Από τη μία πλευρά, οι δανειστές ενδιαφέρονται μόνο για την δομική προσαρμογή της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας στο σκληρό νεοφιλεύθερο δόγμα, από την άλλη η κυβέρνηση δεν έχει, πλέον, τη δυνατότητα να ασκήσει αποτελεσματικές πολιτικές πιέσεις, να δημιουργήσει γεγονότα που θα ισοσταθμίσουν, σε κάποιον βαθμό, την ασυμμετρία ισχύος δανειστών και Ελλάδας. Από την στιγμή που δέχτηκε μία φορά τον εκβιασμό, έχοντας, μάλιστα, στην φαρέτρα της τήν διεθνοποίηση του ελληνικού ζητήματος και το ηχηρό «όχι» του δημοψηφίσματος, το πιο λογικό είναι ότι στο εξής να είναι διαρκώς παραδομένη στους δανειστές…

Μπορεί η κυβέρνηση να επιχειρεί να μειώσει το ποσοστό της κοινωνίας που θα αφορούν οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, αλλά έχει αποδεχτεί ότι θα γίνουν. Το «σύνδρομο της γυάλας» της εξουσίας, οδηγεί κι αυτό το κυβερνητικό σχήμα να βλέπει μόνο διαπραγμάτευση αριθμών -στην προκειμένη περίπτωση ανθρώπων που θα πεταχτούν έξω από τα σπίτια τους- και να χάνει την κοινωνική εικόνα, την σκληρή, δηλαδή, πραγματικότητα των πλειστηριασμών που θα ξεκινήσουν με τον καινούργιο χρόνο… Βλέπει διαπραγμάτευση τετραγωνικών μέτρων για την πώληση του λιμανιού στον Πειραιά, αλλά χάνει την εικόνα της ιδιωτικοποίησης - ξεπουλήματος στρατηγικών υποδομών της χώρας. Βλέπει λογιστικά νούμερα βιωσιμότητας του ασφαλιστικού και χάνει την συρρίκνωση, για πολλοστή φορά, των συντάξεων. Βλέπει προσέλκυση επενδύσεων για ανάπτυξη και χάνει την εικόνα του μοντέλου ανάπτυξης που επαγγελόταν με προστασία της εργασίας και αξιοπρέπεια της κοινωνίας, το οποίο δεν έχει καμία σχέση με τον στρατηγικό προσανατολισμό των επερχόμενων (;) επενδύσεων.

Βλέπει σωτηρία των καταθέσεων άνω των 100.000 ευρώ (έχει ενδιαφέρον να γνωστοποιηθεί τι ποσοστό της κοινωνίας έχει καταθέσεις πάνω από 100.000 ευρώ…) και ταυτόχρονα σώζει και πάλι τις τράπεζες χαρίζοντας δισεκατομμύρια σε ιδιώτες. Χρήματα που εγγράφονται στο δημόσιο χρέος, ενώ οι ιδιώτες εγγράφουν στο… όνομά τους τις τράπεζες!

Το «σύνδρομο της γυάλας» της διαχείρισης και της εξουσίας δεν γνωρίζει από αριστερές ή δεξιές πεποιθήσεις. Με δεδομένη την στρατηγική παραλυσία της κυβέρνησης, έντιμοι αριστεροί ή μη, υλοποιούν την ίδια πολιτική της λιτότητας, του «μερκελισμού» που έλεγε και ο ΣΥΡΙΖΑ. Πόσο μπορεί να αντέξει, όμως, ακόμα η κοινωνία; Τι μας δείχνει το διάχυτο, αλλά και ρευστό, κοινωνικό ρεύμα που διαλύεται κάτω από αυτές τις πολιτικές, που νοιώθει ότι έχασε την ελπίδα; Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον, όμως, σύντομα, θα αρχίσει το κοινωνικό ζήτημα να ισοπεδώνει παράλληλα προγράμματα και ρητορικές. Και τότε θα δούμε ποιοι θα αντέξει, τόσο από τα «ευαίσθητα» κομμάτια της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και από την κοινωνία που βράζει. Τότε θα δούμε πόσο αντέχει η γυάλα...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα τελευταία νέα, αποκλειστικά ρεπορταζ και ειδήσεις απο όλο τον κόσμο